Sa isang malamig at tahimik na gabi bago mag-Pasko, abala ang buong bahay sa paghahanda. May kumukutitap na ilaw sa sala, may amoy ng bagong lutong cookies sa kusina, at may kantang pamasko mula sa radyo. Ngunit sa kabila ng kasiyahan, may dalawang batang nakaupo sa sulok na halatang kinakabahan: ang kambal na sina Lucas at Lia, walo lamang ang edad.

Hindi sila kinakabahan dahil sa Pasko mismo, kundi dahil sa kanilang stepmom na si Regina—isang babaeng bihirang ngumiti, palaging nakasimangot, at tila laging iritado sa presensya nila. Simula nang makasal ang kanilang ama dito, ramdam nilang hindi sila gusto ng babae. Tahimik, matipid magbigay ng oras, at tila napipilitan lamang maging “nanay” sa kanila.

Kaya ngayong Pasko, lalo silang nag-alala. Sa nakaraang dalawang taon, hindi sila binilhan ng regalo. Sabi ni Regina, “Wala kayong kailangan. Huwag kayong umasa.” Ngunit ngayong taon, iba ang kinikilos niya. Ilang araw bago mag-Pasko, inihanda niya ang tatlong kahon, binalot nang maayos, at nilagay sa ilalim ng Christmas tree.

Natuwa ang mga bata, pero nagduda rin. Bakit ngayon lang? Bakit bigla siyang may regalo?

Dumating ang mismong Pasko. Nagsalo-salo silang apat, ngunit halatang pilit ang mga ngiti ni Regina. Pagkatapos kumain, excited na tumakbo ang kambal sa Christmas tree. “Para kay Lucas,” sabi ni Regina habang inaabot ang unang kahon. “At para kay Lia,” sabay abot sa pangalawa.

Magaan ang kahon. Napakagaan.

Nagkatinginan ang kambal, at sa utos ng ama, dahan-dahan nilang binuksan ang kanilang mga regalo. Nakakunot ang noo ni Regina, tila nasisiyahan pa sa hindi nila alam.

Sa loob ng kahon? Wala. Wala ni isang laruan. Wala ni isang papel. Wala—literal na wala.

Tumawa si Regina. “Ayan ang regalo ninyo. Para matuto kayong huwag umasa palagi.”

Napatigil ang lahat.

Nanlamig ang ama. Napayuko ang kambal. Hindi agad sumagot ang mga bata, ngunit bakas sa mata nila ang lungkot—o mas malala, ang pagkasanay.

“Regina, ano ’to?” mariing tanong ng ama.

“Disiplina,” malamig niyang sagot.

Nagpaalam ang kambal at tahimik na umakyat sa kanilang kwarto. Iniwan nila ang kahon sa ilalim ng Christmas tree. Ngunit pag-akyat nila, may isang hindi inaasahang nangyari.

Makalipas ang ilang minuto, may kumatok sa pinto ng kambal. Si Regina. May hawak na papel at tila namumula ang mata. “Pwede ba akong pumasok?” tanong nito. Hindi agad sumagot ang kambal ngunit tumango rin.

Tahimik siyang naupo sa tabi ng kama at iniabot ang dalawang manipis na papel. “Nakita ko ito sa kahon na binigay ng daddy n’yo para sa akin. Hindi ko alam na may laman pala iyon.” Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang papel.

Binulungan niya ang kambal: “Hindi ko alam… hindi ko alam na ganito pala.”

Nung binuksan ng kambal ang papel, tumambad ang dalawang drawing. Maliit, makulay, at halatang gawa ng bata. Sa unang papel, may batang babae at batang lalaki na nakahawak sa kamay ng isang babae. Nakasulat sa itaas: “Ang wish namin ngayon Pasko: Sana mahalin mo kami.”

Sa pangalawang papel, may nakadelatang mga salita: “Para sa Step Mom namin: Sana maging family tayo.”

Napayuko si Regina at umiyak nang tahimik. “Akala ko… akala ko hindi kayo interesado sa akin. Akala ko sumasama lang kayo dahil kailangan. Kaya ako naging malamig. Kaya ako nagpapakatigas.” Napapahawak siya sa mukha, pilit tinatago ang luha.

“Hindi namin alam na ayaw mo pala sa amin…” mahina namang sagot ni Lia.

“Hindi ko kayo ayaw,” mabilis na tugon ni Regina. “Natakot lang ako. Hindi ko alam paano maging ina. Akala ko kapag hindi ako masyadong nagpakita ng emosyon, magiging mas madali.”

Lumapit si Lucas at dahan-dahang hinawakan ang kamay niya. “Pwede naman po nating subukan ulit.”

Sa unang pagkakataon, niyakap ni Regina ang dalawa—hindi pilit, hindi malamig, hindi dahil kailangan. Kundi dahil tunay na gusto niya. Sa ibaba, narinig nila ang pagkabagsak ng isang bagay—ang ama, nalaglag ang hawak na tasa sa sobrang gulat sa pag-iyak ng kanyang asawa at pagyakap nito sa mga anak.

Pagbalik nila sa sala, may dala si Regina: dalawang malalaking kahon.

“Para sa inyo,” sabi niya.

“Baka empty ulit,” biro ng ama, hindi sigurado kung paano aayusin ang tensyon.

Ngunit nang buksan ng kambal ang mga kahon, hindi iyon walang laman. Nandoon ang mga laruan na matagal nilang gusto: building blocks, stuffed toys, coloring kits. At sa tuktok, isang sulat mula kay Regina.

“Nais kong bumawi. Hindi ako perpekto. Pero gusto kong maging pamilya tayo. Hindi simula next year. Simula ngayon.”

At doon nagsimula ang pinakaunang Paskong hindi sila tatlo lang. Sa una nilang Christmas photo, kitang-kita ang yakap ni Regina sa kambal—hindi para magpakitang-tao, kundi dahil ramdam na niya ang bago at tunay na pagmamahal.

Minsan, ang pinakamagandang regalo ay hindi bumabalot sa kahon. Minsan, nagsisimula ito sa isang pusong handang magbago.