Para kay Enzo, isang single dad na abalang araw-araw sa trabaho at sa pagpapalaki ng kanyang anak, ang buhay ay isang paulit-ulit na routine: gumising, magluto, magtrabaho, umuwi, at ulitin ulit. Walang drama, walang kaguluhan—at higit sa lahat, walang espasyong para sa kung anumang komplikasyon. Ngunit isang umagang hindi niya malilimutan, biglang nabasag ang katahimikan ng kanyang buhay nang magising siya at makita ang taong pinaka-hindi niya inaasahan—ang mismong CEO ng kompanyang pinapasukan niya, si Cassandra Vale—nakasuot ng kanyang lumang T-shirt at nakaupo sa kanyang hapag-kainan.

At ang sinabi nitong sumunod ay halos nagpahinto sa tibok ng puso niya.

Nagsimula ang lahat isang gabi nang mapilitan si Enzo na manatili nang overtime. Kailangan niya ang dagdag na kita, lalo na’t malapit na ang enrollment ng anak niya. Tahimik lang siyang nagtatrabaho sa sulok nang dumaan si Cassandra, ang kilalang-perpektong CEO—seryoso, istrikta, at hindi mahilig ngumiti. Walang empleyadong nagtatangkang magkamali sa harap niya.

Pero nang gabing iyon, napansin ni Enzo na may kakaibang lungkot sa mga mata ng CEO. Hindi niya ito pinansin—hindi naman niya trabaho ang makialam. Ngunit ilang oras pa, biglang nawalan ng malay si Cassandra, bumagsak sa hallway, at si Enzo ang unang nakakita.

Dinala niya agad ito sa pinakamalapit na lugar na ligtas—ang maliit niyang apartment—dahil malayo ang ospital at hindi niya alam ang kondisyon nito. Binalot niya ito ng kumot, saka binantayan buong gabi habang tulog ang bata.

Hindi niya inasahang gigising ito nang maaga, suot ang oversized niyang T-shirt dahil nabasa ang suot nitong blazer mula sa ulan. Hindi niya rin inasahang magtama ang mga mata nila sa isang eksenang mas awkward pa kaysa kahit anong napanood niya sa TV.

“Sir Enzo… bakit ako nandito?” tanong ni Cassandra, nakahawak sa noo.

Ipinaliwanag niya ang nangyari, ngunit mas ikinagulat niya ang naging sagot nito.

“Hindi ako dapat nawalan ng malay. Pero salamat… kung hindi dahil sa ’yo, baka hindi ako nagising ngayong umaga.”

Tahimik lang si Enzo, hindi alam kung ano ang dapat maramdaman. Ngunit mas nagulat siya nang may marinig siyang yabag—ang anak niyang si Lia, bagong gising, tusok ang buhok, at nakatingin kay Cassandra na parang may malaking tanong sa ulo.

“Daddy… bakit may babae sa T-shirt mo?”

Halos malaglag ang tasa ni Enzo.

Pero ang sumunod na ginawa ni Cassandra ang mas ikinabigla niya. Lumuhod ito sa harap ni Lia, ngumiti sa unang pagkakataon, at sinabing:

“Dahil iniligtas ako ng daddy mo kagabi. At kailangan ko siyang pasalamatan.”

Hindi sanay si Enzo na may taong pumupuri sa kanya, lalo na mula sa isang taong mataas ang posisyon. Buong buhay niya, sanay siyang siya ang lumalapit, tumutulong, gumagawa. Pero ngayon, kakaiba ang pakiramdam—para bang may nakakita sa kabutihan niyang matagal nang hindi napapansin.

Habang kumakain sila ng simpleng agahan, napansin ni Cassandra ang mga detalyeng hindi napapansin ng mga bisita: ang maliit na mesa, ang lumang electric fan, ang mga laruan sa sulok, at ang nag-iisang litrato ni Enzo kasama ang kanyang yumaong asawa. Tahimik lang siya, tila nag-iisip.

Matapos kumain, tumayo si Cassandra ngunit hindi pa rin umaalis. Tumingin siya kay Enzo, seryoso, pero hindi na malamig ang tono.

“Enzo… hindi ko alam kung paano ka babayaran. Pero may kailangan akong sabihin sa ’yo.”

Dito siya napahinto. Huminga nang malalim ang CEO—na sa unang pagkakataon ay hindi mukhang may hawak na control sa lahat.

“Pagod na pagod na ako. Hindi ko maamin sa kahit sino. Pero kagabi… nung nakita ko kung paano mo ako tinulungan, kung gaano ka magmahal sa anak mo, doon ko na-realize na may mga tao palang kayang maging mabuti kahit walang kapalit. Ikaw ’yon.”

Nanigas si Enzo. Hindi niya alam kung anong isasagot.

“Gusto kong… makilala ka pa,” dagdag ni Cassandra. “At hindi bilang empleyado.”

Para ba siyang binuhusan ng malamig na tubig. Ang babaeng kinatatakutan ng lahat, ngayon ay nakatayo sa harap niya, nagpapakita ng katotohanang kay tagal nitong itinago—na tulad niya, marunong din itong mapagod, masaktan, at maghanap ng tao.

Pero bago pa siya makapagsalita, biglang kumapit si Lia sa kamay ni Cassandra.

“Ate Cass… pwede ka bang bumalik?”

Tumingin ang CEO kay Enzo, naghihintay ng sagot, ngunit ang bata na mismo ang nagpatuloy.

“Kasi… gusto ko may kausap si Daddy.”

Hindi niya alam kung matatawa, mahihiya, o maiiyak. Ngunit nang magtagpo muli ang tingin nila ni Cassandra, may isang bagay siyang nakita doon—isang kapayapaang matagal nang wala sa kanya.

“Oo,” sagot nito. “Babalik ako.”

At sa araw na iyon, nagsimula ang isang hindi inaasahang koneksyon—sa pagitan ng single dad na akala niyang ordinaryo lang ang buhay, at ng CEO na sa kabila ng kapangyarihan ay may puso palang kay tagal nang nag-iisa.

Hindi nila alam kung saan hahantong ang kuwentong ito. Pero ang umagang iyon, nang makita niya itong suot ang kanyang lumang T-shirt, ay naging simula ng pagbabago.