Sa loob ng maraming taon, nakilala si Joel Mondina, mas kilala bilang Pambansang Kolokoy, bilang isa sa mga pinakapinagkakatiwalaang tagapaghatid ng saya sa social media. Sa bawat video niyang puno ng biro, pang-aasar, at relatable na kwento ng araw-araw na buhay, milyon-milyong Pilipino ang napapangiti at nakakalimot, kahit saglit lang, sa bigat ng realidad. Ngunit sa likod ng walang patid na tawanan at masayahing personalidad sa camera, may isang laban na matagal niyang piniling itago—ang kanyang pakikipaglaban sa cancer.

Sa isang emosyonal at tapat na pagbubunyag, inamin ni Joel na dumaan siya sa mga panahong halos maubos ang kanyang lakas, hindi lamang pisikal kundi pati emosyonal. Ayon sa kanya, hindi naging madali ang desisyong ibahagi ang kanyang pinagdadaanan. Sanay ang publiko na makita siyang masigla, palatawa, at laging handang magpatawa. Ngunit sa likod ng mga eksenang iyon, may mga gabing tahimik siyang umiiyak, nagtatanong, at humihingi ng lakas para magpatuloy.

Ikinuwento ni Joel na nagsimula ang lahat sa mga simpleng senyales na una niyang binalewala. Dahil sa trabaho at sa kagustuhang patuloy na makapagbigay ng saya sa kanyang audience, inuna niya ang iba kaysa sa sarili. Hanggang sa dumating ang sandaling kinailangan na niyang humarap sa katotohanan—isang katotohanang nagpabago sa takbo ng kanyang buhay.

Ayon sa kanya, ang pinakamabigat na bahagi ng laban ay hindi lamang ang pisikal na sakit, kundi ang takot na baka dumating ang panahong hindi na siya makapagpatawa. Para kay Joel, ang pagpapatawa ay hindi lang trabaho; ito ay bahagi ng kanyang pagkatao. Kaya’t ang ideya na maaaring mawala iyon ay isang mabigat na dagok sa kanyang kalooban.

Sa kabila nito, pinili niyang manatiling tahimik sa simula. Hindi niya agad ibinahagi ang kanyang kondisyon kahit sa ilang malalapit na kaibigan at kasamahan. Ayaw niyang kaawaan siya, at higit sa lahat, ayaw niyang maging dahilan ng lungkot ang kanyang kwento sa mga taong sanay na humugot ng saya mula sa kanya. Para kay Joel, sapat na ang alam niyang patuloy siyang may napapasaya, kahit siya mismo ay dumaraan sa matinding pagsubok.

Ngunit habang tumatagal, napagtanto niyang may mas malalim na dahilan kung bakit kailangan niyang magsalita. Hindi lamang ito tungkol sa kanya, kundi tungkol sa mga taong maaaring dumaraan sa kaparehong laban. Sa kanyang pagbubunyag, nais niyang ipaalala na hindi kahinaan ang humingi ng tulong at hindi rin nakakabawas ng tapang ang amining nasasaktan at natatakot ka.

Ibinahagi rin ni Joel ang malaking papel ng kanyang pamilya at mga tunay na kaibigan sa kanyang pagbangon. Sila ang naging sandigan niya sa mga araw na halos ayaw na niyang bumangon, sa mga gabing punong-puno ng pag-aalala. Sa simpleng presensya at walang sawang pag-unawa, natutunan niyang ang lakas ay hindi laging nagmumula sa sarili, kundi sa mga taong handang umunawa at magmahal.

Hindi rin niya nakalimutang pasalamatan ang kanyang mga tagasuporta. Kahit hindi nila alam ang buong kwento noon, ramdam niya ang suporta sa bawat mensahe, komento, at simpleng panonood ng kanyang mga video. Ayon kay Joel, may mga pagkakataong sapat na ang isang mensahe mula sa isang estranghero para muling magliyab ang kanyang pag-asa.

Sa gitna ng kanyang laban, unti-unti ring nagbago ang kanyang pananaw sa buhay. Mas naging malinaw sa kanya kung ano ang tunay na mahalaga. Hindi na lamang ang dami ng views o viral na content, kundi ang bawat araw na may pagkakataong gumising, huminga, at makasama ang mga mahal sa buhay. Natutunan niyang pahalagahan ang maliliit na bagay—ang tahimik na umaga, ang simpleng tawanan sa bahay, at ang katahimikang dati’y hindi niya napapansin.

Sa kanyang pagbabalik sa paggawa ng content, may bagong lalim ang kanyang mga biro at kwento. Bagamat nanatili ang kanyang trademark na humor, mas ramdam na ngayon ang sinseridad at puso sa bawat salita. Para kay Joel, ang pagtawa ay hindi pag-iwas sa sakit, kundi isang paraan ng pagharap dito. Isang paalala na kahit sa gitna ng pinakamabibigat na laban, may puwang pa rin para sa liwanag.

Hindi rin niya itinuring ang kanyang sarili bilang biktima. Sa halip, tinitingnan niya ang kanyang karanasan bilang bahagi ng kanyang kwento—isang kabanatang puno ng pagsubok ngunit may dalang aral. Umaasa siyang sa pamamagitan ng kanyang pagbubunyag, mas maraming Pilipino ang magiging mas bukas sa pag-uusap tungkol sa kalusugan, lalo na ang mga sakit na madalas itinatago dahil sa hiya o takot.

Sa huli, ang kwento ni Pambansang Kolokoy ay hindi lamang kwento ng isang content creator na humarap sa cancer. Isa itong kwento ng katatagan, katapatan, at tunay na tapang. Isang paalala na ang mga taong nagbibigay sa atin ng saya ay may pinagdaraanan din, at minsan, ang pinakamalakas na tawa ay nagmumula sa pusong marunong lumaban at magmahal sa kabila ng lahat.