Sa isang prestihiyosong paaralan sa Maynila nag-aral sina Anton at Liza—dalawang magkaibang mundo na pinagsama ng kapalaran, pero hindi kailanman nagtagpo sa respeto. Si Anton ay anak ng kilalang negosyante, palaging naka-branded, at sanay na ang lahat ay umiikot sa kagustuhan niya. Samantalang si Liza ay anak ng isang labandera. Sa eskwela, simple ang suot niya, baon ay tinapay lang, at madalas inaasar ng mga kaklase.

Pero ang pinakamasakit, hindi niya makakalimutan, ay ang nangyari noong ika-16 na kaarawan ni Anton.

Inimbitahan nito ang buong klase sa isang engrandeng pool party sa mansyon nila—may catering, live band, at dekorasyong parang pang-TV. Lahat ay may bagong damit, bagong sapatos, at nakangiting nagpipicture nang dumating si Liza, naka-uniform pa dahil hindi siya nakabili ng panlibang damit.

Paglapit pa lang niya sa gate, nagkatinginan ang mga kaklase. May mga tumatawa. May mga nagbubulungan. Pero ang pinakamasakit ay nang mismong si Anton ang lumapit, hawak ang mikropono.

“Ano ’yan suot mo?” malakas nitong sigaw, habang tinitingnan ng lahat si Liza. “Hindi ito feeding program. Birthday party ’to.”

Nagtawanan ang mga bisita. May kumuha pa ng video. Hindi alam ni Liza kung aalis ba o magpapaliwanag, pero hindi na niya kinaya. Humawak siya sa bag, humingi ng tawad—kahit wala naman siyang kasalanan—at tumakbo palabas habang patuloy na tumatawa ang karamihan.

Kinagabihan, umiiyak siya sa nanay niyang nakikinig lang at niyakap siya nang mahigpit. “Anak, darating ang araw… hindi mo na kailangang yumuko sa kahit sino.”

Lumipas ang sampung taon. Nakatapos ng kolehiyo si Liza dahil sa isang scholarship. Naging mahusay siyang employee, umangat sa posisyon, at kalauna’y naging Assistant Director sa isang malaking kumpanya sa Makati. Tahimik lang ang tagumpay niya, walang yabang, walang pakitang-tao.

Isang umaga, may ipinatawag siyang aplikante para sa isang mahalagang posisyon. Nakita niya ang pangalan sa papel: Anton Delgado.

Napahinto siya. Bumalik sa alaala niya ang pool, ang tawanan, at ang mikroponong ginamit para siyang ipahiya. Pero huminga siya nang malalim. Wala siyang planong gumanti.

Nang pumasok ang aplikante, halos hindi siya makilala ni Anton. Maganda ang postura, elegante ang dating, propesyonal—malayo sa dating mahiyain at pinagtatawanang babae.

“Good morning, Ma’am,” bati ni Anton, hindi man lang tinitingnan nang mabuti ang mukha niya.

Pinaupo niya ito, at nagsimula ang interview. Halatang kinakabahan si Anton—hindi na ito ang dating mayabang na binata. Sa pag-uusap nila, nalaman ni Liza na bagsak ang negosyo ng ama nito, at ngayon ay desperado itong makahanap ng trabaho.

Pagkatapos ng ilang tanong, tumingin si Liza nang diretso sa kanya.

“Anton… kilala mo pa ba ako?”

Unti-unting nag-angat ng tingin si Anton. Nang makita ang mukha niya nang mas malinaw, namutla ito, napalunok, at hindi agad makapagsalita.

“L-Liza?”

Tumango siya. Tahimik. Hindi naghahanap ng ganti, pero hindi rin tatalikuran ang katotohanan.

Biglang nag-init ang mata ni Anton. “Liza… patawad. Hindi ko alam kung paano ko babawiin ’yong ginawa ko noon. Bata pa ako, hangal, at sobra ang yabang ko. Binu-bully kita, at hindi ko nakuha ang pagkakataong humingi ng tawad. Sana… hindi mo ako kamuhian.”

Matagal siyang tumingin kay Anton. Naalala niya ang sakit. Pero naalala niya rin ang mga taong naniwala sa kanya, ang hirap na pinagdaanan niya, at ang pagtitiis na nagdala sa kanya sa posisyong ito.

“Anton,” mahinahon niyang sagot, “hindi kita kinamuhian. Pero hindi ko nakalimutan. Hindi dahil gusto kong gumanti, kundi dahil lagi ko ’yang ginamit para hindi ko maging katulad mo noon.”

Nagpahid ng luha si Anton. “Sana… mabigyan mo ako ng pangalawang pagkakataon.”

Ngumiti si Liza—hindi ng pangmamaliit, kundi ng isang taong matagal nang natutong lumaya.

“Anton, bibigyan kita ng pagkakataon. Pero hindi dahil magkakilala tayo noon. Bibigyan kita dahil qualified ka, at kailangan mo ang trabahong ito. Pero simula ngayon, igalang mo ang lahat ng tao—kahit sino pa sila.”

Tumayo si Anton at yumuko nang malalim. “Salamat, Liza. Hindi ko na sasayangin ’to.”

At doon natapos ang cycle. Hindi sa paghihiganti, kundi sa pagbangon at pagpapatawad. At sa huli, napatunayan ni Liza na ang tunay na tagumpay ay hindi pag-apak sa iba—kundi ang manatiling mabuti kahit ang mundo ang unang nanakit sa’yo.