May mga kuwento ng paghihiganti na nagsisimula sa luha at nagtatapos sa katahimikan. Ngunit may ilan na nagsisimula sa sakit—at nauuwi sa isang eksenang hindi kailanman malilimutan ng sinumang nakasaksi. Ito ang kuwento ng isang babaeng niloko, isang lalaking nagkumpiyansa, at isang desisyong tila biro sa una, ngunit nagdulot ng kaguluhan na kinailangan pang resolbahin ng mga paramedic.

Si Lorna ay isang tahimik na asawa. Labindalawang taon siyang nagsilbing ilaw ng tahanan—nag-aalaga ng mga anak, nagluluto, nagtitipid, at patuloy na umaasang ang lalaking pinakasalan niya ay tapat sa mga pangakong binitiwan sa harap ng altar. Ngunit sa likod ng mga overtime at biglaang biyahe ng kanyang asawa na si Arnold, may isang katotohanang matagal nang kumakain sa kanyang dibdib.

Isang araw, hindi sinasadyang nabuksan ni Lorna ang cellphone ni Arnold. Wala siyang hinanap—ngunit nandoon ang lahat. Mga mensaheng hindi para sa asawa. Mga salitang hindi niya kailanman natanggap. At mga planong malinaw na hindi kasama ang pamilya.

Hindi siya nag-eskandalo. Hindi siya sumigaw. Sa halip, pinili niyang manahimik—hindi dahil mahina siya, kundi dahil may binubuo siyang plano. Isang plano na hindi niya inakalang magiging alamat sa kanilang lugar.

Alam ni Lorna ang nakasanayang gawain ng asawa. Bawat gabi, bago matulog, gumagamit ito ng espesyal na oil—isang mamahaling produktong ipinagmamalaki ni Arnold. Isa raw itong “secret” para manatiling kaakit-akit at kumpiyansa. At doon nagsimulang pumasok sa isip ni Lorna ang ideya.

Isang hapon, habang wala ang asawa, pinalitan niya ang laman ng bote. Hindi niya ginawang kumplikado. Hindi niya ginawang marahas. Pandikit—isang karaniwang pandikit na mabilis tumigas, walang amoy, at halos kapareho ng lagkit ng oil. Isinara niya ang bote, ibinalik sa dating pwesto, at naghintay.

Dumating ang gabi. Tulad ng dati, ginamit ni Arnold ang laman ng bote, walang kaalam-alam sa kapalit na naghihintay sa kanya. Sa unang minuto, wala siyang naramdaman. Ngunit makalipas ang ilang sandali, may kakaibang higpit. Sinubukan niyang hugasan—ngunit lalo lamang lumala ang sitwasyon.

Ang sumunod ay isang eksenang hindi akalain ng sinuman. Sigawan. Pagkataranta. Pananakit ng balat dahil sa unti-unting pagtigas ng pandikit. Tinawagan ang emergency. At ilang minuto ang lumipas, dumating ang mga paramedic—na agad napahinto nang makita ang sitwasyon.

Ayon sa mga saksi, nagkatinginan ang mga rumespondeng medic, hindi malaman kung tatawa o mananatiling propesyonal. Kinailangan ng espesyal na solusyon, mahabang oras, at matinding pasensya upang maayos ang problema. Sa huli, ligtas si Arnold—ngunit hindi buo ang kanyang dignidad.

Ang balita ay mabilis kumalat. Hindi man pinangalanan, malinaw sa komunidad kung sino ang tinutukoy. Ang lalaking mayabang ay biglang naging paksa ng bulungan. At ang babaeng tahimik—ay tiningala ng ilan, kinwestyon ng iba, ngunit hindi kailanman nagsalita.

Hindi nagsampa ng kaso si Arnold. Marahil dahil alam niyang mas malaki ang mawawala sa kanya kapag lumabas ang buong katotohanan. Sa halip, tahimik siyang umalis sa bahay ilang linggo ang lumipas.

Para kay Lorna, hindi iyon tungkol sa pandikit. Hindi iyon tungkol sa kahihiyan. Iyon ay tungkol sa pagkuha muli ng kontrol—isang hudyat na hindi lahat ng niloloko ay mananatiling biktima.

Ngayon, ang kuwentong ito ay ikinukuwento bilang babala at alamat. Hindi bilang gabay sa paghihiganti, kundi paalala na ang pagtataksil ay may anyo ng kapalit—minsan hindi mo inaasahan, minsan hindi mo malilimutan.

At sa bawat pagbanggit ng kuwentong iyon, iisa ang sinasabi ng mga nakakaalam: may mga taong akala nila ay ligtas sila sa sakit na idinudulot nila. Hanggang sa isang araw, literal na hindi na sila makagalaw.