Tahimik lang ang bahay noong araw na iyon. Walang lobo, walang clown, at walang magarbong dekorasyon. Sa maliit na mesa sa kusina, isang malaking kawali ng pancit na may sardinas ang inilapag—iyon na ang handa para sa ika-7 kaarawan ng isang bata. Sa kabila ng kasimplehan, pilit na ngumiti ang ina, umaasang sapat na iyon para mapasaya ang kanyang anak.

Si Mara ay isang single mother. Matagal na niyang tinanggap na hindi perpekto ang buhay nila, pero sinikap niyang huwag iparamdam sa anak ang bigat ng kanilang sitwasyon. Ang ama ng bata ay may trabaho, may kaya—ngunit matagal nang wala sa kanilang piling. Hindi dahil sa aksidente o kamatayan, kundi dahil pinili nitong bumuo ng ibang pamilya.

Sa araw ng kaarawan ng anak, maagang gumising si Mara. Inipon niya ang kaunting pera mula sa sahod upang makabili ng pansit at dalawang lata ng sardinas. Wala siyang cake—kaya gumawa siya ng improvisadong “birthday candle” mula sa kandila ng altar. “Basta magkasama tayo,” sabi niya sa anak, pilit na pinatatatag ang sarili.

Ngumiti ang bata. Hindi siya nagreklamo. Masaya siyang kumain ng pancit, paulit-ulit pang sinabing masarap. Ngunit bilang isang ina, ramdam ni Mara ang kirot—dahil alam niyang hindi ganito ang nararapat sa isang bata sa kanyang kaarawan.

Habang kumakain sila, may pumasok na notification sa cellphone ni Mara. Isang larawan sa social media. Hindi niya sana bubuksan, ngunit nakita niya ang pangalan ng ama ng kanyang anak.

Nanlamig siya.

Sa larawan, makikita ang isang engrandeng handaan sa isang mamahaling hotel. May malaking cake, mascots, balloons, at buffet. Caption: “Happy Birthday, my love.” Ang batang ipinagdiriwang—anak ng babae na matagal nang sumira sa kanilang pamilya.

Iisang ama. Dalawang bata. Magkaibang mundo.

Hindi napigilan ni Mara ang pagluha. Hindi dahil naiinggit siya sa babae, kundi dahil sa sakit na maramdaman na ang kanyang anak ay parang piniling kalimutan. Sa isang banda, may batang nililigo sa luho. Sa kabila, may batang kontento sa pancit na may sardinas—dahil wala siyang ibang alam.

Mas masakit pa, alam ng ama na kaarawan din ng sarili niyang anak noong araw na iyon.

Habang pinipilit ni Mara na maging normal ang araw, tinanong siya ng bata, “Ma, bakit wala si Papa?” Napangiti siya, pero nanginginig ang boses. “Busy lang si Papa,” sagot niya. Isang kasinungalingang paulit-ulit niyang sinasabi para protektahan ang murang isipan ng bata.

Kinagabihan, natulog ang bata nang may ngiti. Hawak ang isang laruang luma, kuntento sa simpleng selebrasyon. Ngunit si Mara, nanatiling gising—tinititigan ang kisame, iniisip kung hanggang kailan magiging ganito ang buhay nila.

Hindi siya humihingi ng marangyang handa. Hindi siya naghahangad ng hotel o malaking cake. Ang hinihiling lang niya ay patas na pagmamahal para sa kanyang anak. Na sana, kahit hiwalay ang magulang, hindi hiwalay ang obligasyon.

Sa mga sumunod na araw, nagdesisyon si Mara. Hindi na siya mananahimik. Hindi para maghiganti, kundi para ipaglaban ang karapatan ng kanyang anak. Hindi man niya kayang ibigay ang luho, sisikapin niyang ibigay ang dignidad, respeto, at kinabukasang nararapat sa bata.

Ang kuwento ni Mara ay kuwento ng maraming ina. Mga inang tahimik na lumalaban, nagluluto ng pancit na may sardinas, habang pinipigilang masaktan ang anak sa mga tanong na hindi pa kayang sagutin ng mundo.

At balang araw, kapag tinanong ng bata kung bakit simple lang ang handa niya noon—maaari niyang sabihin nang buong tapang:
“Dahil kahit kaunti lang ang meron tayo, buong-buo ang pagmamahal ko sa’yo.”