Noong tag-init ng 1998, isang pamilya na binubuo ng mag-asawa at dalawang anak ang umakyat sa isa sa pinakasikat ngunit malalalim na hiking trails sa Poland. Hindi ito bago para sa kanila; mahilig silang maglakbay, mag-explore ng kabundukan, at maglaan ng oras para sa kalikasan. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na sila bumaba mula sa kabundukan. Ilang araw silang hinanap, ngunit walang ni isang bakas ang nakita—parang naglaho silang parang bula.

Sa kabila ng matagal at malawakang operasyon, humina ang imbestigasyon paglipas ng mga buwan. Wala ring bagong lead ang lumabas sa mga sumunod na taon. Unti-unting tinanggap ng publiko na baka hindi na malalaman ang tunay na nangyari. Ang kaso ay nanatiling misteryo, pilit na iniiwasang pag-usapan dahil sa bigat nito sa mga nakakaalala.

Ngunit makalipas ang dalawampu’t tatlong taon, may nangyaring hindi inaasahan.

Isang grupo ng mga bihasang climbers ang naglakad sa isang ruta na halos hindi na dinadaanan dahil sa lakas ng hangin at delikadong bato. Layunin nilang irekord ang estado ng lumang trail, na ngayon ay mas kilala bilang isang “abandoned path” dahil sa mahirap na kondisyon. Habang papalapit sila sa isang makitid na bahagi ng bangin, napansin ng isa sa kanila ang kakaibang kumikislap sa pagitan ng mga lumot at bato.

Sa una ay inakala nilang bahagi lang ito ng kalat o metal na naiwan ng ibang hikers. Ngunit nang nilapitan nila, napansin nilang kakaiba ang hugis—at mas lalo silang natigilan nang makita ang ilan pang bagay na nakakalat sa paligid ng parehong lugar.

Tumigil ang buong grupo. Tahimik. Nagkatinginan. May kutob silang hindi iyon ordinaryong gamit. Marahan nilang nilinis ang lupa at inalis ang tuyong damo na tumubo sa paligid. At doon nagsimulang lumitaw ang mga piraso ng ebidensyang matagal nang hinahanap.

Hindi sila nag-aksaya ng oras. Agad nilang kinontak ang local authorities. At ang sumunod na mga araw ay naging abalang-abala para sa mga imbestigador na muling bumalik sa lugar na halos dalawang dekada nang hindi pinapansin.

Habang sinusuri ang lugar, unti-unting nabuo ang larawan ng posibleng nangyari noong araw na iyon. Hindi ito basta nawala dahil naligaw. May mga senyales ng pagguho sa matarik na bahagi ng trail, pati mga lumang marka na maaaring nagpapakitang sinubukan ng pamilya na lumipat sa mas ligtas na bahagi—ngunit bigla silang inabutan ng hindi inaasahang pangyayari na imposible nilang kontraan. Ang lugar ay napakabundok, madulas at mapanganib kahit sa mga bihasang umaakyat, kaya’t anumang maling hakbang ay maaaring magdala ng hindi magandang resulta.

Sa paglabas ng ulat, hindi naiwasang humupa muli ang katahimikan sa komunidad. Matagal nang hindi pinag-uusapan ang kaso, ngunit ang biglaang pag-usbong ng bagong ebidensya ay nagbalik ng mga alaala at emosyon mula sa mga taong sumusubaybay dito noong araw. Ang ilan ay nakaramdam ng lungkot, ang iba nama’y pasasalamat na kahit papaano ay may liwanag nang natagpuan ang matagal nang tanong.

Ang pamilya ng apat na minsang masayahing nag-hiking noong 1998 ay hindi lubusang nakalimutan. Ang natagpuan ng mga climbers ay hindi sumagot sa lahat, ngunit nagbigay ito ng direksyon at katotohanang matagal nang wala. Minsan, kailangan talaga ng panahon para lumitaw ang mga piraso ng katotohanan.

Sa huli, ang kuwentong ito ay naging paalala sa marami: gaano man kaganda ang kalikasan, dala rin nito ang mga panganib na dapat laging paghandaan. At higit sa lahat, walang misteryo ang nananatiling lubusang nakatago magpakailanman—darating at darating ang araw na lumilitaw ang katotohanan, kahit gaano pa ito katagal.