Sa loob ng isang pampublikong ospital sa Maynila, nagsimula ang isang kuwento ng pag-ibig, paghusga, at isang nakakagulat na pagbabalik na hindi inaasahan ng sinuman. Si Marco, isang tahimik at masipag na construction worker, ay madalas pumasyal sa ospital kung saan nagtatrabaho ang nurse na si Alyssa. Hindi ito dahil may sakit siya, kundi dahil gusto niyang dalawin ang tiyuhin niyang naka-confine—at doon niya unang nasilayan ang magandang nurse na nagbigay ng inspirasyon sa kanya.

Sa unang pagkakataon na nagkita sila, napansin agad ni Alyssa ang maruming uniporme ni Marco, ang alikabok sa kanyang pantalon, at ang kupas na sapatos na halatang ilang taon nang gamit. Sa kabila nito, magalang at mahinahon si Marco, laging nakangiti, at halos nahihiya tuwing kumakaway sa kanya.

Makalipas ang ilang linggo, naglakas-loob si Marco na ligawan si Alyssa. Hindi siya sanay sa ganitong bagay, pero sinubukan niyang ipakita na seryoso siya. Nagdala siya ng maliit na bouquet ng bulaklak—hindi mamahalin, pero pinaghirapan. Ngunit nang makasalubong niya si Alyssa sa hallway, hindi kahihiyan ang sumalubong sa kanya… kundi matalim na tingin.

“Ano ba talaga ang tingin mo sa sarili mo?” malamig na sabi ni Alyssa, hindi man lang tiningnan ang bulaklak. “Hindi kita type. At isa pa, construction worker ka lang. Hindi kita papatulan.”

Natahimik ang buong hallway. Ang ilang kasama ni Alyssa ay napangiti pa sa pang-aalipusta. Si Marco, na buong tapang na nagdala ng puso niya sa harap ng babae, ay parang biglang naubusan ng hininga. Napayuko siya, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa sakit. May ilang segundo siyang hindi makakilos. Ilang beses niyang sinubukang magsalita, pero wala siyang boses na lumalabas.

“Pasensya na po,” ang tanging nasabi niya bago tumalikod.

Hindi na bumalik si Marco sa ospital. Lumipas ang mga linggo, at tuwing maririnig ni Alyssa ang pangalan niya mula sa ibang nurse, pinagtatawanan pa rin niya ang ideya na may “lalaking kargador” na nagkagusto sa kanya. Para sa kanya, mataas ang pangarap niya at hindi niya nakikita si Marco bilang parte ng mundong gusto niyang marating.

Hanggang isang araw.

Isang malaking aksidente ang nangyari sa isang private construction site sa lungsod. Maraming nasaktan, at lahat ay dinala sa ospital kung saan nagtatrabaho si Alyssa. Naging abala ang buong ER. Maya-maya ay dumating ang convoy ng mga sasakyan ng isang malaking kompanya—ang mismo ring kompanyang nagmamay-ari ng lugar na naaksidente.

At doon nagsimulang mag-ingay ang mga staff.

“Parating na raw ang bagong may-ari.”
“Napakabata pa raw, self-made, milyonaryo na.”
“Isa daw sa pinakamalala ang nakita niya kaya gusto niyang personal na pumunta.”

Nang bumukas ang pinto, everyone fell silent.

Pumasok ang isang lalaki na naka-formal na suit, mukhang executive, may kasama pang mga personal security. Matikas, maamo ang mukha, at halatang sanay rumesponde sa krisis.

Si Marco.

Si Marco na hindi na nakasuot ng maruming uniporme.
Si Marco na hindi na halatang nahihirapan sa buhay.
Si Marco na ngayon ay isa palang co-owner ng isang kumpanya ng engineering at construction—ang mismong kompanyang sinabihan niyang dati niyang trabaho ay “construction worker lang.”

Nanlaki ang mga mata ni Alyssa.

Siya ang unang nakasalubong ni Marco. Nagulat siya na kahit ganoon ang nangyari noon, tumingin sa kanya si Marco nang may respeto.

“Good morning po, Nurse Alyssa,” mahina pero magalang niyang sabi.

Hindi makapagsalita si Alyssa. Napalunok siya, namutla, at halos hindi makatingin nang diretso.

Nang malaman ng mga kasamahan niya ang totoo, agad silang tumingin kay Alyssa—ang nurse na minsang nagmataas, tumawa, at nang-insulto sa lalaking buong puso niyang minamaliit.

Sa follow-up interview na ginawa ng ospital para sa documentation, narinig ni Alyssa ang isang bagay na hindi niya makakalimutan:

“Noong nasa ospital ang tiyo ko, sobrang bait ng mga nurse. Kaya ginusto kong suportahan ang ospital na ito someday. Hindi ko inakalang ngayon pala iyon mangyayari.”

Hindi niya binanggit ang kahihiyan na naranasan niya kay Alyssa.

Hindi niya sinumbatan.
Hindi niya ipinahiya.
Hindi niya binanggit ang sakit na inabot niya noon.

Nagpasalamat siya at tumulong.

At doon tuluyang bumulusok pababa ang lakas ng tuhod ni Alyssa. Hindi dahil sa hiya lamang, kundi dahil sa pagkaka-realize na minsan, sa pagmamadali nating humusga, tayo mismo ang nagiging dahilan ng sariling pagkatalo.

Hanggang ngayon, kinikilala si Marco bilang isa sa pinakabatang matagumpay sa industriya. Tahimik, galang, at hindi kailanman lumingon sa nakaraan para gumanti.

Samantalang si Alyssa—aminado sa sarili—ay matagal nang pinagsisihan ang araw na minamaliit niya ang lalaking sana’y naging pinakamagandang pagkakataon ng buhay niya.