Minsan, sapat na ang isang iglap para magtagpo ang dalawang buhay. Ngunit may mga pagkakataon din na ang parehong iglap na iyon ang magdadala ng sakit na hindi kailanman inaasahan. Ito ang nangyari kina Lina at Gabriel—isang kuwento ng pag-asa na unti-unting nauwi sa tahimik na pagdurusa.

Si Lina ay isang simpleng babae. Maagang namulat sa hirap ng buhay, sanay siyang magtiis at ngumiti kahit mabigat ang dinadala. Mayroon siyang maliit na trabaho bilang home-based encoder, sapat lang para matustusan ang pang-araw-araw na pangangailangan ng kanyang ina na may sakit. Wala siyang luho, wala ring pangarap na engrande—ang gusto lang niya ay katahimikan at sapat na lakas para magpatuloy.

Isang gabi, habang inaayos niya ang mga dokumentong kailangang ipasa sa kliyente, aksidente niyang natawagan ang isang numerong hindi niya kilala. Agad siyang nagpaumanhin nang may sumagot, ngunit sa halip na tapusin ang tawag, may isang bagay sa boses ng lalaki ang nagpatigil sa kanya.

“Okay ka lang ba?” tanong ng lalaki. Walang panghuhusga. Walang yabang.

Hindi niya alam kung bakit, pero bigla siyang napaluha. Doon, sa tawag na hindi niya sinasadya, nailabas ni Lina ang lahat ng pagod na matagal niyang kinikimkim. Tahimik lang na nakinig ang lalaki. Nagpakilala itong si Gabriel—walang apelyido, walang titulo.

Mula noon, paminsan-minsan na silang nag-uusap. Sa bawat tawag, unti-unting gumagaan ang dibdib ni Lina. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may taong tunay na nakikinig. May taong nagtatanong kung kumain na siya, kung nakapagpahinga, kung kinaya niya ang araw.

Hindi niya alam na si Gabriel ay isang bilyonaryong CEO—isang lalaking hinahangaan at kinatatakutan sa mundo ng negosyo. Sa likod ng tagumpay, may sarili rin pala itong kalungkutan. Walang pamilya, walang kaibigang mapagkakatiwalaan. Lahat ng tao sa paligid niya ay may hinihingi, may inaasahan.

Sa mga gabing magkausap sila, wala ang yaman, wala ang ranggo. Dalawang taong parehong sugatan, parehong pagod, at parehong umaasang may darating pang mas maayos na bukas.

Ngunit ang mundo ay hindi palaging mabait sa mga ganitong kuwento.

Nang malaman ni Gabriel ang tunay na kalagayan ni Lina, gusto niya itong tulungan. Hindi sa paraang mayabang, kundi tahimik—paghanap ng mas maayos na trabaho, pag-asikaso sa gamutan ng ina nito. Ngunit hindi iyon nagustuhan ng mga taong nasa paligid niya. May mga nagbanta, may mga nagbabala, at may mga nagsabing sinisira ni Lina ang reputasyon ng kompanya.

Samantala, si Lina ay unti-unting nakakaramdam ng takot. Sa bawat tulong na tinatanggap niya, pakiramdam niya ay mas lalo siyang lumiliit. Ayaw niyang maging dahilan ng problema ng ibang tao, lalo na ng lalaking minsang nagbigay sa kanya ng lakas na ipagpatuloy ang buhay.

Isang araw, nalaman nila ang masakit na katotohanan. Ang kompanyang pinamumunuan ni Gabriel ay direktang may kinalaman sa proyektong naging dahilan ng pagkakasakit ng ama ni Lina—ang parehong proyektong nagbigay ng malaking kita ngunit nag-iwan ng sugat sa maraming pamilya. Ang ama ni Lina ay isa sa mga tahimik na biktima.

Nang magharap sila, walang sigawan. Walang galit. Tanging katahimikan at luha. Pareho silang biktima ng sistemang hindi nila ginusto, ngunit pareho rin silang bahagi nito sa magkaibang paraan.

“Hindi ko alam,” paulit-ulit na sabi ni Gabriel. “Kung alam ko lang…”

Ngunit ang “kung” ay hindi sapat para burahin ang sakit.

Pinili ni Lina na lumayo. Hindi dahil galit siya, kundi dahil kailangan niyang protektahan ang natitirang lakas sa sarili niya. Pinili naman ni Gabriel na manahimik—unang beses sa buhay niyang may pera at kapangyarihan, ngunit walang magawa.

Ang isang tawag na naglapit sa kanila ay siya ring nagbukas ng sugat na hindi madaling maghilom. Walang masayang wakas. Walang fairy tale. Isang paalala lamang na sa likod ng bawat koneksyon, may mga katotohanang kayang sirain kahit ang pinakamagandang simula.

Nakakaawa ang nangyari sa kanila—dahil minsan, kahit tama ang intensyon, mali pa rin ang panahong pinagtagpo kayo ng mundo.