Pagod na pagod na si Lila nang gabing iyon. Halos maghatinggabi na, at katatapos lang ng kanyang double shift bilang waitress sa isang maliit ngunit abalang restaurant sa lungsod. Masakit ang paa niya, mahapdi ang likod, at ang laman ng pitaka niya ay sapat lang para sa pamasahe pauwi at kaunting bigas kinabukasan.

Habang nagliligpit na siya ng mga mesa, napansin niya ang isang matandang lalaking nakaupo pa rin sa sulok ng restaurant. Mag-isa. Tahimik. Hindi nagrereklamo. Sa harap niya ay isang tasa ng malamig na kape na matagal nang hindi ginagalaw.

Lumapit si Lila. “Tay, okay lang po ba kayo?” mahinahon niyang tanong.

Ngumiti ang matanda, ngunit halatang pilit. “Oo, iho. Nagpapahinga lang.”

Ngunit nang magsara na ang restaurant at mag-uwian na ang lahat, naroon pa rin ang matanda. Doon na napansin ni Lila ang bahagyang panginginig ng kamay nito at ang mga mata nitong tila may hinahanap.

“May susundo po ba sa inyo?” tanong niya.

Umiling ang matanda. “Wala. Nawala ang pitaka ko. Nagbakasakali lang akong may kakilala rito.”

Nanlamig si Lila. Alam niya ang pakiramdam ng walang-wala. Tumingin siya sa labas—malakas ang ulan, madilim ang kalsada, at halos wala nang dumaraang sasakyan.

Tinawag niya ang manager. Ngunit malinaw ang sagot: sarado na sila, at wala na raw silang responsibilidad. May bahagyang pagkainis pa sa boses, na para bang sagabal ang matanda.

Huminga nang malalim si Lila. Tumingin siya sa relo. Tapos tumingin sa matanda.

“Sandali lang po,” sabi niya.

Lumabas siya at nagpahinto ng taxi. Nang magtanong ang driver kung sino ang sasakay, itinuro niya ang matanda. “Ihahatid ko po siya,” sabi niya, sabay bunot ng pera mula sa bulsa—halos kalahati ng kinita niya sa buong araw.

Nagulat ang matanda. “Iho, hindi mo kailangang—”

“Okay lang po,” putol ni Lila, ngumingiti. “Makakauwi rin naman ako. Mas mahalaga pong ligtas kayo.”

Tinulungan niyang makasakay ang matanda. Bago magsara ang pinto, hinawakan siya nito sa kamay. “Hindi ko ito makakalimutan,” mahina nitong sabi.

Ngumiti lang si Lila, kumaway, at naglakad pauwi sa gitna ng ulan—basang-basa, pagod, ngunit magaan ang pakiramdam.

Akala niya, doon na magtatapos ang lahat.

Pagkalipas ng isang oras, habang nakaupo siya sa maliit niyang kwarto at binibilang ang natitirang barya, biglang tumunog ang kanyang cellphone. Isang hindi kilalang numero.

“Hello?” sagot niya, nag-aalangan.

“Ikaw ba si Lila?” tanong ng isang lalaking may mahinahong boses.

“Opo. Sino po sila?”

“Ang pangalan ko ay Victor Alonzo.”

Parang may kumislap sa isip niya. Ang apelyidong iyon ay madalas niyang marinig sa balita—isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa.

“Ang ama ko ang tinulungan mo ngayong gabi,” patuloy ng lalaki. “Hindi niya alam ang address ko, pero kabisado niya ang numero ko. Tinawagan niya ako pagdating niya sa bahay. Umiiyak siya.”

Napaupo si Lila. “Ay… okay lang po iyon. Kahit sino naman po siguro—”

“Hindi,” mariing sagot ng lalaki. “Hindi lahat gagawin ang ginawa mo.”

Sinabi ni Victor na ang kanyang ama ay matagal nang nagkakaroon ng problema sa memorya at minsan ay ayaw magpahatid ng sundo dahil ayaw maging pabigat. Nang gabing iyon, nagdesisyon itong lumabas mag-isa—isang desisyong muntik nang mauwi sa trahedya.

“Kung hindi dahil sa’yo,” dagdag ni Victor, “hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanya.”

Tinawag ni Victor si Lila kinabukasan. Hindi para pasalamatan lang.

Inalok niya ito ng tulong—una, isang agarang pinansyal na suporta na higit pa sa kinita ni Lila sa ilang buwan. Ngunit higit pa roon, inalok niya ito ng scholarship para makabalik sa pag-aaral at isang trabahong may maayos na sahod kung gugustuhin niya.

Hindi agad sumagot si Lila. Nanginginig ang boses niya. “Sir… nagtrabaho lang po ako nang tama.”

Tumawa nang bahagya si Victor. “Iyon ang problema. Masyado nang bihira ang gumagawa ng tama nang walang hinihinging kapalit.”

Makaraan ang ilang buwan, hindi na waitress si Lila. Nag-aaral na siya sa gabi at nagtatrabaho sa araw sa isang kompanyang nagbibigay-halaga sa integridad, hindi lang sa diploma. Paminsan-minsan, binibisita niya ang matanda—nagkakape sila, nagkukwentuhan, parang mag-lolo’t apo.

Ngunit sa tuwing tinatanong siya ng mga tao kung paano nagbago ang buhay niya, iisa lang ang sagot ni Lila.

“Hindi dahil sa taxi. Kundi dahil pinili kong tumulong kahit wala akong sobra.”

At sa isang gabing maulan, isang simpleng kabutihan ang naging simula ng isang tawag—na tuluyang nagbago ng kanyang kapalaran.