Tahimik ang lobby ng isang lumang hotel sa gitna ng lungsod. Disyembre 24, at habang karamihan ay nasa bahay kasama ang pamilya, iilan lamang ang naroon—mga taong may kanya-kanyang dahilan kung bakit wala silang uuwian. Sa isang sulok ng restaurant, nakaupo ang isang matandang lalaki, mag-isa, nakatingin sa basong may kaunting alak. Siya si Victor Alonzo—isang bilyonaryong kilala sa industriya ng real estate, ngunit bihirang makita sa mga balita tungkol sa pamilya o personal na buhay.

Para sa publiko, matagumpay si Victor. May mga gusali siyang ipinangalan sa kanya, may mga parangal sa dingding ng kanyang opisina, at may kapangyarihang kayang baguhin ang takbo ng maraming negosyo. Ngunit sa gabing iyon ng Pasko, wala siyang ibang hawak kundi ang katahimikan.

Matagal nang patay ang kanyang asawa. Ang nag-iisa nilang anak ay lumayo—pisikal at emosyonal—matapos ang isang hindi naayos na alitan maraming taon na ang nakalipas. Simula noon, nasanay si Victor na ipagdiwang ang mga espesyal na araw sa parehong paraan: mag-isa, tahimik, at may kaunting alak para patayin ang alaala.

Nag-order siya ng simpleng hapunan. Walang handa. Walang regalo. Wala ring Christmas tree sa mesa—ayaw niya ng mga paalala. Ngunit kahit pilit niyang iniiwasan, ramdam niya ang bigat ng Pasko sa bawat tunog ng carols na marahang tumutugtog sa background.

Sa kabilang dulo ng pintuan, pumasok ang isang lalaking may kargang bata. Si Daniel ay isang single dad—payat, may bakas ng pagod sa mukha, at suot ang jacket na halatang pinaglumaan. Hawak niya ang kamay ng kanyang limang taong gulang na anak na si Lily, na may suot na pulang dress na bahagyang malaki sa kanya.

Naglakad sila papasok, halatang nag-aalangan.

“Daddy, dito ba tayo kakain?” mahina ngunit masayang tanong ni Lily, kumikislap ang mga mata sa mga ilaw ng hotel.

“Oo, kahit kaunti lang,” sagot ni Daniel, pilit na ngumiti.

Hindi nila alam na ang restaurant ay may presyong hindi nila kayang bayaran. Ngunit dahil sa malamig na panahon at saradong mga karinderya, napilitan silang pumasok—kahit para lang magpahinga.

Napatingin si Victor sa mag-ama. May kung anong kumurot sa dibdib niya. Matagal na siyang hindi nakakakita ng batang masayang-masaya sa simpleng bagay—isang ilaw, isang awit, isang hawak-kamay.

Umupo ang mag-ama sa mesa malapit sa pintuan. Nagbukas ng menu si Daniel at agad itong isinara. Kita sa kanyang mukha ang pagkabahala.

“Daddy, okay lang,” sabi ni Lily. “Pwede naman tayong mag-share.”

Tumango si Daniel. “Oo, sweetheart.”

Nag-order sila ng isang mainit na sopas at tinapay—pinakamurang nasa menu. Habang hinihintay ang pagkain, naglabas si Lily ng maliit na paper bag.

“Daddy, regalo ko sa’yo,” masayang sabi niya.

Sa loob ay isang simpleng keychain na yari sa karton, may sulat-kamay na “Best Dad Ever.” Napaluha si Daniel. Yumuko siya at mahigpit na niyakap ang anak.

Tahimik na pinanood ni Victor ang eksenang iyon. Biglang bumalik sa alaala niya ang panahong may inuuwian pa siya—isang batang naghihintay ng yakap, isang asawang may ngiting handang sumalo sa pagod niya. Noon, akala niya, palaging may bukas. Palaging may oras para bumawi.

Hindi niya namalayang tumayo na siya at lumapit sa mesa ng mag-ama.

“Paumanhin,” mahinahon niyang sabi. “Pwede ba akong makiupo? Medyo… malamig ang Pasko kapag mag-isa.”

Nagulat si Daniel ngunit agad tumango. “Sige po.”

Umupo si Victor. Ngumiti si Lily sa kanya.

“Hello po, lolo,” bati nito. “Merry Christmas.”

Parang may tumusok sa puso ni Victor sa salitang iyon. “Merry Christmas,” sagot niya, bahagyang nanginginig ang boses.

Nag-usap sila—una’y mababaw lang. Nalaman ni Victor na namatay ang asawa ni Daniel dalawang taon na ang nakalipas. Nawalan ng trabaho ang lalaki kamakailan, ngunit pilit niyang pinapasaya ang anak kahit sa simpleng paraan.

“Hindi kailangan ng maraming regalo para maging masaya si Lily,” sabi ni Daniel. “Kailangan lang niya ng oras.”

Tahimik na tumango si Victor. Alam niyang iyon ang kulang sa sarili niyang buhay noon.

Nang dumating ang pagkain, may kasamang dagdag—isang buong Christmas dinner na hindi nila inorder. Naguluhan si Daniel, ngunit ngumiti ang waiter at tumango kay Victor.

“Regalo,” sabi ng matanda.

Tumanggi si Daniel sa una, ngunit pinigilan siya ni Victor. “Hayaan mo na. Para sa bata.”

Kumain sila nang magkakasama. Tumawa si Lily. Kinuwento niya ang pangarap niyang maging guro at magtayo ng malaking bahay para sa daddy niya. Sa bawat salita ng bata, unti-unting nabubuo ang init sa dibdib ni Victor—isang init na matagal niyang hindi naramdaman.

Bago sila umalis, inilabas ni Lily ang isa pang maliit na bagay—isang ginupit na bituin mula sa papel.

“Para po sa inyo, lolo,” sabi niya. “Para hindi kayo mag-isa sa Pasko.”

Hindi napigilan ni Victor ang luha. Tinanggap niya ang bituin na parang isang kayamanang mas mahalaga kaysa sa anumang ari-arian na pagmamay-ari niya.

Kinabukasan, may kumatok sa inuupahang apartment nina Daniel. Isang abogado ang nagpakilala, may dalang liham.

Si Victor ay nag-iwan ng pondo—hindi bilang donasyon, kundi bilang oportunidad. Trabaho para kay Daniel sa isa sa kanyang kumpanya. Scholarship para kay Lily. At isang imbitasyon—na maghapunan silang tatlo tuwing Pasko.

Hindi iyon awa. Hindi iyon utang na loob. Isa iyong paalala na minsan, ang pinakamalaking kayamanan ay dumarating sa pinakasimpleng paraan.

Sa sumunod na Pasko, hindi na mag-isa si Victor. May batang tumatakbo sa paligid, may lalaking handang makinig, at may bituin sa mesa—gawa sa papel, ngunit punô ng kahulugan.

At doon niya natutunan: maaari kang magkaroon ng lahat ng pera sa mundo, ngunit minsan, isang batang bumati lang ng “Merry Christmas” ang kailangan para muling mabuhay ang puso.