Tatlong buwan nang walang tigil ang dasal, paghahanap, at pag-asa. Tatlong buwang puno ng tanong, galit, at takot. At tatlong buwang halos sumuko ang buong komunidad ng Cedar Hollow sa Oregon—hanggang isang umaga, isang hiker ang nakakita ng tanawing hindi niya makakalimutan habang-buhay.

Sa isang liblib na bahagi ng kagubatan, malayo sa anumang daanan, naroon ang dalawang batang babae—ang magkapatid na sina Emma at Grace Miller, 9 at 11 taong gulang. Nakagapos ang kanilang mga kamay sa isang malaking puno, parehong walang malay, at halos hindi gumagalaw. Ang buhok nila ay gusot, ang mga sugat sa braso at binti ay halatang matagal nang hindi nagagamot, at ang payat nilang katawan ay sumisigaw ng gutom at pagdurusa.

Sa unang tingin, akala ng hiker ay wala nang buhay ang magkapatid. Ngunit nang lumapit siya, nakita niya ang mahina at paulit-ulit na paggalaw sa dibdib ni Grace—isang senyales na humihinga pa sila. Agad niyang tinawagan ang 911, habang halos manginig siya sa pagkabigla. Wala siyang ideya kung paano makarating sa ganoong kalayong parte ng gubat ang dalawang bata—at bakit sila nakagapos.

Habang rumaragasa ang rescue team papasok, halos hindi makapagsalita ang mga ito nang makita ang kondisyon ng magkapatid. Ayon sa paramedics, ang dalawang bata ay naka-survive lamang dahil sa ulan na paminsan-minsang nagbibigay ng tubig at ilang ligaw na berries na maaaring nakain nila sa mga unang araw bago sila mawalan ng malay.

Ngunit ang malaking tanong: Sino ang gumawa nito?

Ayon sa imbestigasyon, nawala ang magkapatid tatlong buwan ang nakaraan matapos maglaro sa likod-bahay ng kanilang lola. Isang minuto lang na hindi sila nasilayan, at pagbalik ng matanda, wala na sila. Walang bakas, walang sigaw, walang iniwang kahit anong palatandaan. Ang buong komunidad ay tumulong sa paghahanap. Pulis, volunteers, drone teams—lahat kumbinsido na baka napalayo lang ang mga bata. Ngunit makalipas ang ilang linggo, unti-unting napalitan ng pangamba ang pag-asa.

Kaya nang matagpuan sila, halos hindi makapaniwala ang mga pulis. Isa itong himala. Pero isa ring ebidensya na may taong may masamang balak na nagdala sa magkapatid sa pusod ng gubat at iniwan na lang na parang wala silang halaga.

Sa ospital, dahan-dahang nagising si Emma—ang mas batang kapatid. Mahina ang boses, nanginginig ang kamay. Sa unang tanong ng pulis kung sino ang dumukot sa kanila, hindi agad siya nakapagsalita. Pagkaraan ng ilang segundo, napahikbi na lamang siya—at bumulong:

“He said he would come back for us…”

Sa puntong iyon, halos malaglag ang clipboard ng imbestigador.

Ang tanging detalye na maalala ni Emma ay ang boses ng lalaki. Hindi niya nakita nang malinaw ang mukha dahil laging may takip ang ulo nila. Sinabi nitong “swerte” sila at maliligtas pa, ngunit balak daw siyang bumalik “kapag handa na.”

Hindi alam ng mga imbestigador kung ano ang ibig sabihin nito, pero malinaw: may taong nagplano ng matagal. May taong nakakaalam ng sulok ng gubat. At may taong hindi pa nahuhuli.

Si Grace, na mas matagal nawalan ng malay, ay dahan-dahan ding nagising pagkalipas ng dalawang araw. Ayon sa doktor, malaki ang tiyansang maka-recover sila nang buo, ngunit ang trauma ay maaaring tumagal nang mas mahaba kaysa sugat sa kanilang katawan.

Naging laman ng balita sa buong estado ang kuwento. Marami ang nagpasalamat sa Diyos, sa hiker, sa rescue team. Pero kasabay nito ang pangamba—dahil kung hindi natagpuan ang magkapatid sa araw na iyon, baka iba na sana ang ending.

Patuloy ngayon ang imbestigasyon. May mga bakas ng sapatos, sirang lubid, at kakaibang marka sa lupa sa paligid ng lugar kung saan natagpuan ang magkapatid. Pinaniniwalaang hindi ito ang unang beses na may gumawi roon. At hindi rin siguro iyon ang huling tangkang pagbalik ng taong gumawa nito.

Sa huli, isang bagay ang malinaw para sa mga taga-Cedar Hollow: hindi aksidente ang pagkawala ng mga bata. Hindi sila naligaw. Hindi sila nagkamali ng daan.

May kumuha sa kanila.
May nagdala sa kanila doon.
At may nagbalak bumalik.

Ngunit dahil sa isang taong nagkataong nag-hike sa tamang araw, sa tamang lugar, nabago ang kapalaran ng dalawang batang muntik nang mawala habang-buhay.

Ngayon, hawak na uli ng kanilang pamilya sina Emma at Grace—mahina man, pero buhay. At iyon ang dahilan kung bakit hindi titigil ang buong komunidad hanggang hindi nila natatagpuan ang taong gumapos at nag-iwan sa dalawang inosente sa gitna ng malamig na kagubatan.