Tahimik ang umagang iyon sa maliit na bayan sa gilid ng Superstition Mountains. Karaniwan na sa mga residente ang makakita ng mga hiker at adventurer na pumupunta roon—mga taong naghahanap ng ganda ng kalikasan, hamon ng bundok, o sagot sa mga personal na tanong. Ngunit walang sinuman ang naghinalang ang simpleng paglalakbay ng kambal na magkapatid na sina Leah at Mara Collins ay mauuwi sa isang misteryong magpapayanig sa buong komunidad.

Dalawampu’t limang taong gulang ang kambal. Magkamukha sa anyo ngunit magkaiba sa ugali. Si Leah ang mas maingat at tahimik, habang si Mara naman ay palabiro at adventurous. Lumaki silang magkasama sa hirap at ginhawa, at halos hindi kailanman nagkahiwalay. Kung may pupuntahan ang isa, siguradong kasama ang isa pa.

Iyon ang dahilan kung bakit walang sinuman ang nag-alalang hayaan silang mag-hiking nang mag-isa sa Superstition Mountains—isang lugar na kilala hindi lang sa ganda kundi pati sa mga alamat ng pagkawala, kakaibang tunog, at mga hindi maipaliwanag na pangyayari.

Plano lang dapat iyon na tatlong araw. May dala silang sapat na pagkain, tubig, at GPS device. Nagpaalam sila sa kanilang ina, nagsabing tatawag pagbalik. Ngunit pagdating ng ikaapat na araw, walang tawag. Walang mensahe. Walang signal.

Sa ikalimang araw, nagsimulang kabahan ang pamilya. Tinawagan nila ang park rangers. Sinuri ang huling GPS location—ngunit biglang nawala ang signal sa gitna ng bundok, sa isang lugar na bihirang puntahan kahit ng mga bihasang hiker.

Mabilis na nagsimula ang search and rescue operation. Mga ranger, boluntaryo, at maging mga helicopter ang naghanap. Natagpuan ang backpack ng kambal sa tabi ng isang tuyong ilog. Nasa loob pa ang ilang gamit—damit, kamera, at isang journal ni Mara.

Ngunit wala ang magkapatid.

Lumipas ang isang linggo. Dalawa. Ang pag-asa ng pamilya ay unti-unting nauupos. Sa ikatlong linggo, marami na ang naniwalang hindi na sila matagpuan nang buhay. Ang Superstition Mountains ay tila muling nagdagdag ng mga pangalan sa mahabang listahan ng mga nawawala.

Hanggang isang gabi, may isang babaeng nakita sa gilid ng kalsada—payat, marumi, at sugatan. Halos hindi na makatayo. Nang lapitan ng pulis, isang pangalan lang ang paulit-ulit niyang binubulong.

“Leah.”

Dinala siya sa ospital. Doon kinumpirma—si Leah Collins nga ang natagpuang buhay. Mag-isa.

Nagtipon ang media sa labas ng ospital. Umiiyak ang kanyang ina sa tuwa at sakit. Ngunit sa gitna ng muling pagkikita, may isang tanong na ayaw sagutin ni Leah.

Nasaan si Mara?

Sa unang dalawang araw, tahimik lang si Leah. Tila natulala, laging nakatitig sa kisame. Kapag tinatanong tungkol sa kambal, nanginginig ang kanyang mga kamay. Hindi siya umiiyak—ngunit mas nakakatakot ang kawalan ng emosyon sa kanyang mukha.

Nang tuluyan na siyang makapagsalita, humiling siya ng isang kondisyon: walang media, walang recorder, tanging pulis at pamilya lang ang naroon.

Doon niya ibinunyag ang isang kuwento na mas nakakatakot pa sa anumang alamat ng bundok.

Ayon kay Leah, sa ikalawang gabi ng kanilang pag-hike, nakaramdam sila ng kakaibang pakiramdam. Tahimik ang paligid—walang kuliglig, walang hangin. Nawalan ng signal ang GPS. Si Mara ang unang nakapansin na parang may sumusunod sa kanila—mga yabag na hindi nila makita.

Pinilit nilang magpatuloy. Ngunit pagsapit ng gabi, may narinig silang tinig na tumatawag sa kanilang pangalan—eksaktong boses nila. Parehong natigilan ang kambal. Alam nilang imposible iyon.

Kinabukasan, naghiwalay sila saglit para maghanap ng tubig. Doon na nagsimula ang lahat.

Nang bumalik si Leah, wala na si Mara.

Sa halip, may nakita siyang bakas ng paa—dalawang pares na magkapareho, papasok sa mas malalim na bahagi ng bundok. Tinawag niya ang pangalan ng kapatid hanggang sa mapagod ang kanyang lalamunan. Ang tanging sagot ay ang pag-echo ng sarili niyang boses.

Pagdating ng ikatlong araw, nakita niya si Mara—nakaupo sa ilalim ng puno, tahimik, walang sugat. Ngunit may mali.

“Hindi na siya tumitingin sa akin tulad ng dati,” sabi ni Leah. “Parang… hindi na siya si Mara.”

Sinabi raw ni Mara na kailangan na nilang maghiwalay. Na hindi ligtas ang manatili silang magkasama. Nang tanungin siya ni Leah kung bakit, ngumiti lang ito—isang ngiting hindi raw niya nakilala.

Sa gabing iyon, muli raw narinig ni Leah ang boses ng kapatid—ngunit nagmumula sa iba’t ibang direksyon. Paulit-ulit na tinatawag ang kanyang pangalan, hanggang sa hindi na niya malaman kung alin ang totoo.

Ang huling alaala niya kay Mara ay ang paglalakad nito papasok sa dilim, paulit-ulit na sinasabi, “Hindi na tayo dapat bumalik.”

Pagkatapos noon, halos wala nang maalala si Leah—maliban sa paglalakad nang walang tigil, gutom, uhaw, at takot. Hanggang sa natagpuan siyang mag-isa, tatlong linggo matapos mawala.

Natapos ang salaysay ni Leah sa isang linyang nagpatahimik sa silid.

“Hindi po si Mara ang nawala,” sabi niya. “Ako po ang iniwan.”

Patuloy pa rin ang paghahanap sa katawan ni Mara. Ngunit hanggang ngayon, walang natagpuan—ni bakas, ni damit, ni buto. Ang journal na naiwan sa backpack ay may huling pahina na hindi sulat ni Mara, ayon sa pamilya. Parehong sulat-kamay, ngunit iba ang tono.

Isang linya lamang ang naroon:

“Isa lang ang pwedeng bumalik.”

Hanggang ngayon, nananatiling misteryo ang nangyari sa Superstition Mountains. May mga nagsasabing trauma lamang iyon. May mga naniniwala sa mga alamat ng bundok—na may mga lugar na kumukuha ng isang kapalit.

Si Leah ay bihirang lumabas ng bahay. Hindi na siya muling nag-hike. At ayon sa kanyang ina, minsan daw, sa gitna ng gabi, naririnig niyang may kausap si Leah sa loob ng kwarto.

Kapag tinanong kung sino, iisa lang ang sagot nito.

“Si Mara. Gusto pa rin niyang bumalik.”