Sa isang tahimik na barangay kung saan magkakakilala ang lahat at halos magkakapamilya na ang turingan, isang iskandalong walang sinuman ang nakahandang tanggapin ang sumabog. Hindi ito tsismis na dahan-dahang kumalat—isa itong eksenang mismong nasaksihan, isang kataksilang huli sa akto, at isang pagkakaibigang tuluyang naglaho. Ang mas masakit: ang sangkot ay hindi estranghero, kundi kumpare at kumare.

Si Mario at si Liza ay matagal nang magkaibigan ng mag-asawang sina Ben at Rosa. Magkakapitbahay sila, sabay-sabay nagdiriwang ng kaarawan, binyag, at pista. Nang ipanganak ang bunsong anak nina Ben at Rosa, si Mario ang kinuha nilang ninong—isang taong pinagkakatiwalaan, tinuturing na kapatid, at pinapasok sa loob ng tahanan nang walang alinlangan.

Si Liza naman ay kilala bilang tahimik at mabait na ina. Madalas siyang nakikita sa bahay nina Rosa, tumutulong sa gawaing bahay, nakikipagkuwentuhan, at nagbabantay ng mga bata. Walang sinuman ang mag-aakalang sa likod ng mga ngiting iyon ay may lihim na unti-unting nabubuo.

Nagsimula ang lahat sa maliliit na bagay. Mga sulyap na mas tumatagal kaysa nararapat. Mga mensaheng kunwari’y tungkol sa kumustahan, pero nauuwi sa personal na usapan. Hanggang sa dumalas ang mga pagkakataong nag-iisa sila—kapag nasa trabaho si Ben at may lakad si Mario.

Hindi napansin agad ni Rosa ang pagbabago. Abala siya sa trabaho at sa pag-aalaga ng mga anak. Para sa kanya, ligtas ang lahat—dahil sino ba naman ang magdududa sa kumpare at kumare?

Isang hapon, maaga umuwi si Rosa. Hindi niya ito sinabi kahit kanino. Pagbukas pa lang niya ng pinto, napansin niya ang kakaibang katahimikan sa bahay. Walang tunog ng telebisyon. Walang ingay ng kusina. Ngunit may naririnig siyang mahihinang bulungan mula sa kwarto.

Sa una, ayaw niyang mag-isip ng masama. Ngunit nang buksan niya ang pinto, doon gumuho ang mundo niya.

Huli sa akto sina Mario at Liza.

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata—takot, gulat, at kahihiyang hindi na kayang itago. Walang paliwanag na lumabas agad sa kanilang mga bibig. Wala ring sigaw mula kay Rosa. Para siyang nawalan ng boses sa sobrang sakit.

Ang sumunod na mga minuto ay puno ng kaguluhan. Dumating si Ben matapos tawagan ni Rosa, at sa mismong araw na iyon, nalaman niya ang kataksilang hindi niya kailanman inakalang mangyayari. Ang lalaking tinuring niyang kapatid at ang babaeng tinuring niyang kaibigan ay sabay na sumira sa kanyang tiwala.

Mabilis na kumalat ang balita sa barangay. May mga kumampi, may mga nanahimik, at may mga hindi makapaniwala. Ang dating masayang pagtitipon ng magkabilang pamilya ay napalitan ng iwasan at bulungan. Ang salitang “kumpare” ay biglang nawalan ng dating bigat.

Naghiwalay ang dalawang mag-asawa. Si Mario ay umalis ng bahay. Si Liza ay humarap sa galit at sakit ng kanyang asawa. Walang panig ang tunay na nanalo. Tanging mga anak ang naiwan na naguguluhan kung bakit biglang nagbago ang lahat.

Para kay Rosa, hindi lamang asawa ang nawala—kundi ang tiwala sa mga taong pinapasok niya sa buhay niya. Sa bawat alaala ng tawanan at samahan, may kasamang pait na hindi madaling burahin.

Ang kuwentong ito ay nagsilbing paalala sa marami: ang pagtataksil ay mas masakit kapag galing sa taong pinagkatiwalaan mo nang buo. Hindi lahat ng tinatawag mong pamilya ay mananatiling ganoon. At minsan, ang pinakamalalim na sugat ay nagmumula hindi sa kaaway—kundi sa taong tinawag mong kumpare.