Sa harap ng isang marangyang gusali sa gitna ng lungsod, madalas makita ang isang batang pulubi na tahimik na nakaupo sa gilid ng bangketa. Payat, marumi ang damit, at may hawak na karton bilang panangga sa araw. Ang pangalan niya ay Nico—labing-isang taong gulang, walang magulang, at umaasa lamang sa barya ng mga dumaraan.

Sanay na ang mga tao na hindi siya pansinin.

Isang hapon, may naganap na kakaiba. Isang mamahaling kotse ang huminto sa tapat ng gusali. Bumaba ang isang lalaking naka-amerikana—si Victor Sandoval, isang kilalang milyonaryo at may-ari ng malaking construction company. May hawak siyang folder at halatang may iniisip, habang may kausap sa telepono.

Pumasok si Victor sa gusali at naupo sa isang mesa sa lobby, inilatag ang mga blueprint at kalkulasyon. May mahalaga siyang meeting kinabukasan—isang proyekto na nagkakahalaga ng bilyon. Maliit na pagkakamali lang sa numero, malaking pera ang mawawala.

Habang abala siya sa pagkwenta, napansin niyang may anino sa tabi niya.

Si Nico iyon.

“Ginoo,” mahina ngunit malinaw na sabi ng bata, “mali po ang mga kalkulasyong ’yan.”

Napatingin si Victor, bahagyang napatawa. Isang batang pulubi? Sa harap ng seryosong papeles? “Anong alam mo sa ganyan, iho?” biro niya, may halong pagmamataas.

Ngunit hindi umatras si Nico. Tinuro niya ang isang linya sa papel. “Kung pagsasamahin po ninyo ang load at slope ng lupa, kulang po ang allowance. Bumabagsak po ’yan sa ikatlong taon.”

Nawala ang ngiti ni Victor.

Tinawag niya ang isa sa mga engineer ng kumpanya at ipinakita ang sinabi ng bata. Pagkatapos ng ilang minutong pag-compute, namutla ang mukha ng engineer. Tama ang bata. May mali. Isang kritikal na pagkakamali na maaaring magdulot ng pagguho ng proyekto—at pagkamatay ng mga tao.

Tahimik ang lobby.

“Paano mo nalaman ’yan?” seryosong tanong ni Victor.

Doon ikinuwento ni Nico ang hindi alam ng marami. Ang kanyang ama ay dating civil engineer. Bago ito namatay sa isang aksidente, tinuruan niya si Nico ng matematika tuwing gabi—hindi gamit ang libro, kundi mga sirang papel at uling sa lupa. Kahit matapos siyang mawalan ng tahanan, patuloy siyang nagkwekwenta sa isip para hindi makalimot.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Victor ang bata hindi bilang pulubi, kundi bilang talino na pinabayaan ng mundo.

Kinansela ni Victor ang meeting kinabukasan at ipinahinto ang proyekto para itama ang disenyo. Ilang linggo ang lumipas, at nang muling simulan ang konstruksyon, ligtas at mas matibay ang plano—salamat sa isang batang hindi dapat naroon.

Ngunit mas ikinagulat ng lahat ang sumunod na ginawa ng milyonaryo.

Hinahanap ni Victor si Nico araw-araw. Hindi siya binigyan ng limos. Sa halip, inalok niya ito ng tirahan, pag-aaral, at isang pagkakataong magbago ang buhay. Inenroll niya ang bata sa isang pribadong paaralan, sinagot ang lahat ng pangangailangan, at personal na sinubaybayan ang pag-unlad nito.

Pagkalipas ng mga taon, si Nico ay naging isa sa pinakabatang iskolar sa larangan ng engineering. Sa araw ng kanyang graduation, nandoon si Victor—hindi bilang milyonaryo, kundi bilang taong minsang natawa, at natutong makinig.

“Kung hindi mo ako pinansin noon,” sabi ni Victor, “baka hindi lang pera ang nawala sa akin—baka mga buhay.”

Ang kwento ni Nico ay mabilis na kumalat. Hindi dahil sa himala, kundi dahil sa isang simpleng katotohanan: ang talino ay walang itsura, ang karunungan ay walang tirahan, at minsan, ang sagot sa pinakamalaking problema ay nagmumula sa taong hindi mo inaasahang papansinin.

Sa gitna ng lungsod, may batang pulubi na minsang nagsabi ng katotohanan—at isang milyonaryong natutong makinig.