Napaigtad sa takot sina Marco at Liza nang mapansin nilang tahimik ang buong bahay. Karaniwang maingay ang kanilang pitong taong gulang na anak na si Anika—mahilig tumakbo, kumanta, at magsabog ng mga laruan. Pero nang gabing iyon, tila biglang nawala ang ingay na nakasanayan nila. Tinawag nila ang pangalan ng bata, sinilip ang kwarto, banyo, at bakuran—pero wala si Anika.

Sa bawat minutong lumilipas, lalo silang nilalamon ng kaba. Sa kabila ng lamig ng gabi, pinawisan si Liza. Si Marco naman, nanginginig habang paulit-ulit na sinusubukan tawagan ang mga kapitbahay, umaasang baka naroon lang ang anak nila. Pero alam nilang imposibleng umalis si Anika nang hindi nagpapaalam. Hindi siya ganoon.

Pagkalipas ng ilang minuto, napatingin sila sa kanilang German Shepherd na si Shadow. Kakaiba ang kilos nito—paikot-ikot, nanginginig, at tila pilit silang inaaya palabas. Noon lang nila napansin na bahagyang nakaawang ang bakod sa gilid ng bahay, tila may dumaan.

Biglang kumalampag si Shadow sa bintana, inuungol at kinakalmut ang dingding para lang mapansin sila. Hindi iyon normal para sa aso na kalmado at masunurin. Tila sinasabi nitong may nangyaring masama.

Nagkatinginan sina Marco at Liza, parehong natatakot sa maaaring sumalubong sa kanila. Pero hindi na sila nag-atubili. Isinuot ni Marco ang coat, si Liza naman ay halos hindi na maayos ang paglakad dahil sa sobrang kaba. Sumugod sila palabas habang sinusundan si Shadow.

Sa bawat hakbang nila sa malamig na lupa, lalong lumalalim ang takot. Ang tanawing puro puti at walang tunog ay lalo pang nagpapabigat ng pakiramdam. Ngunit hindi tumitigil si Shadow; panay ang tili at lingon nito, tinitiyak na sumusunod pa rin ang mga amo.

Dinala sila ng aso sa kagubatan sa likod ng subdivision—isang lugar na hindi dapat puntahan ng kahit sinong bata. Doon, sa gitna ng makapal na niyebe, napansin ni Liza ang maliit na bagay na nakalutang sa puti ng paligid: pulang guwantes. Guwantes ni Anika.

Napaiyak siya. Napakapit sa braso ni Marco, halos mawalan ng lakas. Ngunit mabilis silang napabalikwas nang biglang tumakbo si Shadow papunta sa isang maliit na hukay na natabunan ng niyebeng tila bagong nahulog.

Initinulak ng aso ang niyebe gamit ang ilong, naghuhukay na parang may hinahanap—o nililigtas.

“Marco… nandiyan siya… Diyos ko…” garalgal na sabi ni Liza.

At sa sumunod na segundo, parang huminto ang mundo. Lumitaw ang kamay ng bata, nanginginig, nanlalamig, halos walang kulay. Nagpupumilit gumalaw. Nagpapahiwatig na hindi pa siya sumusuko.

Mabilis na kumilos si Marco, hinukay ang paligid, at binuhat si Anika mula sa hukay. Nang makita niya ang mukha ng anak—pula, nangingitim ang labi, at namumuti ang gilid ng mata—wala siyang nais kundi yakapin ito nang mahigpit at huwag nang pakawalan.

Si Shadow, basang-basa ang balahibo dahil sa niyebe, ay walang tigil na hinihimas ang mukha ng bata gamit ang ilong, para bang sinasabing: “Huwag kang matulog. Nandito kami.”

Humagulgol si Liza. “Anak, gising ka. Nandito kami… nandito kami.”

Agad nilang dinala si Anika sa ospital. Ayon sa doktor, kung na-late pa sila ng ilang minuto, baka hindi na nila ito naabutang buhay. Hypothermia na ang tumatama sa kanya, at lubog siya sa isang malalim na bahagi ng lupa na nabigay dahil sa malambot na niyebe.

“Kung hindi dahil sa aso niyo… hindi natin alam ang mangyayari,” sabi ng doktor, seryoso ang tinig.

Habang pinagmamasdan nila si Shadow na nakahiga sa paanan ng kama ni Anika, doon nila na-realize ang bigat ng papel ng aso sa kanilang pamilya. Hindi lang siya bantay. Hindi lang siya alaga.

Siya ang dahilan kung bakit buo pa rin ang kanilang mundo.

Sa pagsapit ng umaga, nagmulat si Anika, nanghihina pero buhay. At sa unang iglap na nakita niya ay hindi ang kanyang mga magulang—kundi si Shadow, nakatingin sa kanya, dahan-dahang umiikot ang buntot, masaya at nagpapasalamat na ligtas ang batang mahal niya.

Maraming beses nang narinig nina Marco at Liza ang kasabihang “ang aso ay pinakamatalik na kaibigan ng tao,” pero noon lang nila ito tunay na naramdaman. Si Shadow ay hindi lang aso. Siya ang tagapagbantay na hindi natutulog, ang kaibigang hindi nagdadalawang-isip iligtas ang tao, kahit kapalit pa ang sariling kaligtasan.

At mula sa gabing iyon, isang bagay ang malinaw: walang sinuman ang magmamahal, magbabantay, at magliligtas sa kanilang anak nang tulad ng ginawa ng kanilang aso.