Sa tuwing napapanood si Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. sa telebisyon o sa mga opisyal na pahayag, madalas ay pormal, mahinahon, at nakaayon sa bigat ng tungkulin ang kanyang imahe. Ngunit kagaya ng maraming pinuno, may mga sandali ring hindi nasasagap ng kamera—mga kilos at ugali na lumalabas lamang kapag wala sa entablado, wala sa podium, at wala sa gitna ng opisyal na tungkulin. Sa mga taong nakakasalamuha niya nang malapitan, unti-unting nabubuo ang larawan ng isang lider na may mga ugaling hindi agad nakikita ng publiko.

Isa sa madalas ikuwento ng mga taong nakakasama ng Pangulo sa mga hindi pormal na gawain ay ang pagiging magaan niyang kausap. Hindi ito ang uri ng magaan na nakikita sa scripted interviews, kundi ’yung parang ordinaryong kaibigan na hindi nahihiyang makipagbiruan at magtanong tungkol sa simpleng bagay. Marahil dahil marami siyang personal na karanasan sa politika at publiko, tila mas pinipili niyang maging mas approachable kapag wala sa harap ng camera. Ang ganitong estilo ay madalas ikinagugulat ng mga taong unang beses siyang nakilala nang personal.

Mas napapansin din ng ilan ang pagiging mahinahon ng Pangulo sa mga sitwasyong may pressure. Sa halip na mabilis uminit ang ulo o magpakita ng pagkainis, mas nangingibabaw ang pagiging kalmado—isang katangiang madalas hindi nararamdaman ng publiko sa gitna ng maiinit na isyu. Ayon sa mga staff at opisyal na nakatrabaho na siya, karaniwan umanong inuuna niya ang pakikinig bago magsalita, at bihira siyang magpasya nang hindi muna pinag-iisipan. Sa likod ng maraming opinyon tungkol sa kanya, ang ganitong manggagawa sa personal ay madalas nagiging dahilan kung bakit may respeto sa kanya ang mga taong nakakakilala nang mas malapitan.

Kasama rin sa madalas banggitin ang pagiging maalalahanin niya sa mga taong nakapaligid sa kanya. Mula sa mga empleyado hanggang sa mga crew na nakatalaga sa kanya, maraming kuwento ng simpleng pagtanong ng Pangulo kung kumain na ba sila o kumusta ang kanilang pamilya. Hindi ito grand gestures; hindi rin ito mga eksenang ipinapakita sa publiko. Sa halip, ito ang maliliit na sandaling nagtatala sa isip ng mga nakakakita na sa kabila ng bigat ng posisyon, may espasyo pa rin siya para pansinin ang maliliit na bagay.

Hindi rin maitatanggi na may mga pagkakataong tahimik lamang siya, lalo na kapag hindi opisyal ang usapan. Ngunit ang katahimikang ito, ayon sa ibang nakakakilala, ay hindi dahil sa pagiging mailap kundi dahil mas inuuna niyang obserbahan ang paligid bago magsalita. Tahasan man o hindi, lumalabas ang isang lider na mas kumportable sa tunay na tao kaysa sa spotlight, at mas interesado sa totoong usapan kaysa sa scripted na pahayag.

Sa likod ng lahat ng ito, may isang bagay na paulit-ulit na napapansin: ang malaking pagkakaiba ng imahe ng isang pangulo sa harap ng publiko at ang ugali niya sa likod ng kamera. Sa kaso ni PBBM, lumilitaw ang isang personalidad na may kombinasyon ng pagiging kalmado, approachable, at mas makatao kaysa sa inaasahang pormalidad ng isang lider. Hindi ito nangangahulugang perpekto siya. Tulad ng sinumang tao, may mga sandaling seryoso, tahimik, at nakatuon lamang sa trabaho. Ngunit ang mga kwentong lumulutang mula sa personal na pakikisalamuha ang nagbibigay ng mas malawak na larawan ng kung sino siya bilang tao, hindi lamang bilang Pangulo.

Marami pa ring magtatalo tungkol sa kanyang mga desisyon at polisiya—at bahagi iyon ng responsibilidad ng sinumang nasa pinakamataas na posisyon sa bansa. Ngunit sa mga nakikilala siya nang mas malapitan, ang mas tumatatak ay ang pagkakaroon niya ng mga ugaling hindi agad nakikita ng mata ng publiko: ang pagiging magaan kausap, ang pagkiling sa katahimikan kaysa sa ingay, at ang simpleng pagtrato sa mga tao nang may paggalang kahit hindi kailangan ng kamera.

Ang mga ganitong piraso ng personalidad ay hindi nag-aalis sa anumang kritisismong iniuugnay sa kanya bilang lider, ngunit nagbibigay ito ng ibang perspektibong madalas hindi naririnig: ang larawan ng isang tao sa likod ng titulo. Sa dulo, maaaring magbago-bago ang opinyon ng publiko tungkol sa kanyang pamumuno, ngunit ang mga nakakikilala sa kanya nang personal ay may iisang sinasabi—may mga ugali ang Pangulo na hindi mo maiintindihan hangga’t hindi mo siya nakikita nang malapitan.