Sa gitna ng sunod-sunod na balitang bumabalot sa mga proyekto ng pamahalaan, isang pangalan ang biglang umalingawngaw at agad naging sentro ng pambansang usapan: si DPWH Undersecretary Cabral. Ayon sa mga ulat, siya ay itinuturing nang person of interest sa isang kasong iniimbestigahan, ngunit sa hindi pa malinaw na dahilan, bigla na lamang siyang naglaho. Ang pagkawala niya ay nagdulot ng kaba, galit, at matinding pagdududa sa publiko.

Sa unang tingin, isa lamang itong karaniwang balita ng isang opisyal na hindi matagpuan. Ngunit habang lumilipas ang mga oras at araw, mas lumalalim ang kuwento. Hindi lamang ito tungkol sa isang indibidwal—ito ay tungkol sa tiwala ng taumbayan, sa pananagutan ng mga may kapangyarihan, at sa tanong kung may nagtatago bang mas malalim na katotohanan sa likod ng kanyang pagkawala.

Si Undersecretary Cabral ay matagal nang kilala sa loob ng DPWH bilang isang tahimik ngunit makapangyarihang opisyal. Hindi siya madalas humarap sa kamera, hindi rin kilala sa maiingay na pahayag. Ngunit sa loob ng ahensya, sinasabing hawak niya ang ilang sensitibong proyekto—mga proyektong may bilyon-bilyong pisong pondo at direktang epekto sa buhay ng milyun-milyong Pilipino.

Nagsimula ang lahat nang pumutok ang balita tungkol sa isang imbestigasyon na may kinalaman sa umano’y iregularidad sa ilang proyekto ng imprastruktura. Mga tanong ang lumutang: may overpricing ba, may ghost projects ba, at sino-sino ang posibleng sangkot? Sa listahan ng mga iniimbitahang magpaliwanag, lumitaw ang pangalan ni Cabral. Hindi pa man siya pormal na inaakusahan, tinukoy na siya bilang person of interest—isang terminong sapat na para magpaigting ng tensyon.

Inaasahan ng marami na haharap siya upang linawin ang kanyang panig. Ngunit sa halip na sagot, katahimikan ang sumunod. Ayon sa mga source, ilang araw na siyang hindi sumisipot sa opisina. Hindi rin umano siya matawagan. Ang kanyang tirahan? Sarado. Ang kanyang mga kasamahan? Walang malinaw na sagot. Dito nagsimulang kumalat ang balitang siya ay “naglaho.”

Para sa karaniwang mamamayan, ang ganitong sitwasyon ay nakakapukaw ng galit. “Kapag ordinaryong tao ang may kaso, agad hinahanap. Pero kapag opisyal, nawawala?” Ito ang sentimyentong paulit-ulit na maririnig sa kalsada at sa social media. Ang pagkawala ni Cabral ay hindi na lamang personal na isyu—ito ay simbolo ng matagal nang hinaing ng publiko laban sa tila hindi pantay na hustisya.

Samantala, ayon sa mga awtoridad, patuloy ang kanilang paghahanap. Sinusuri ang mga huling galaw ng opisyal, ang kanyang mga biyahe, at maging ang mga taong huling nakausap niya. May mga nagsasabing posibleng siya ay nagtago upang umiwas sa imbestigasyon. Mayroon din namang naniniwalang maaaring may banta sa kanyang seguridad. Hanggang ngayon, wala pang opisyal na pahayag na tuluyang naglilinaw sa kanyang kinaroroonan.

Sa loob ng DPWH, ramdam ang tensyon. Ang mga empleyado ay hati ang damdamin—may mga naniniwalang dapat bigyan ng pagkakataon si Cabral na ipagtanggol ang sarili, habang ang iba naman ay nananawagan ng agarang aksyon. Para sa kanila, ang kawalan ng linaw ay sumisira sa kredibilidad ng buong ahensya.

Hindi rin maikakaila ang epekto ng balitang ito sa mga proyektong kasalukuyang isinasagawa. May mga kontraktor at lokal na opisyal na nag-aalangan na ipagpatuloy ang ilang gawain dahil sa takot na madawit. Ang tanong ng publiko: ilang proyekto pa ang maaantala, at sino ang mananagot?

Habang patuloy ang espekulasyon, may isang malinaw na bagay: ang pagkawala ng isang mataas na opisyal sa gitna ng imbestigasyon ay hindi dapat balewalain. Ito ay pagsubok sa sistema—kung kaya ba nitong panagutin ang mga nasa itaas, o kung mananatiling mailap ang hustisya kapag kapangyarihan na ang usapan.

May mga panawagan mula sa iba’t ibang sektor para sa transparency. Gusto ng publiko ng malinaw na paliwanag, hindi palusot. Gusto nila ng aksyon, hindi katahimikan. Sapagkat sa bawat araw na lumilipas na hindi natatagpuan si Cabral, mas lalong lumalalim ang hinala at galit ng taumbayan.

Sa huli, ang kuwento ni DPWH Undersecretary Cabral ay hindi lamang tungkol sa isang nawawalang opisyal. Ito ay salamin ng mas malaking problema—ang tiwala na unti-unting nauubos kapag ang mga may kapangyarihan ay tila kayang umiwas sa pananagutan. Hanggang hindi siya natatagpuan at hindi nalilinawan ang isyu, mananatiling bukas ang sugat na ito sa kamalayan ng publiko.

At sa gitna ng lahat ng ito, isang tanong ang patuloy na umuukilkil: naglaho ba siya upang tumakas, o may mas malalim pang dahilan sa likod ng kanyang pagkawala? Ang sagot, inaabangan ng buong bansa.