Tuwing Disyembre, may kakaibang init na bumabalot sa mundo. Hindi lang ito dahil sa malamig na hangin o sa mga ilaw na kumikislap sa gabi, kundi dahil sa pakiramdam na may bagong simula. Para sa marami, ito ang panahon ng pamilya, pagbibigayan, at pag-uwi. Ngunit sa loob ng mga animal shelter, ang Disyembre ay may mas tahimik ngunit mas malalim na kahulugan—ito ang buwan kung kailan ang ilang aso ay tila kusang pumipili ng kanilang magiging “forever human.”

Sa unang tingin, parang karaniwang adoption lang ang nangyayari. May mga taong pumapasok sa shelter, tumitingin sa mga kulungan, at naghahanap ng asong iuuwi. Ngunit may mga sandaling hindi maipapaliwanag ng lohika. Isang aso ang biglang lalapit sa isang tao. Isang tingin na tila nagsasabing, “Ikaw na.” Isang buntot na mas masiglang kumakaway kaysa kanina. At sa sandaling iyon, nagbabago ang lahat.

Ganito ang kwento ni Liza, isang volunteer sa isang shelter sa Maynila. Ilang taon na siyang tumutulong tuwing bakasyon, ngunit may isang Disyembre na hindi niya malilimutan. Isang tahimik na aso ang nasa dulo ng kulungan—payat, may pilat, at bihirang tumahol. Halos walang pumapansin dito. Ngunit nang dumating ang isang lalaking galing sa trabaho, pagod at halatang walang planong mag-adopt, biglang tumayo ang aso. Lumapit ito sa rehas at dahan-dahang inilapat ang ulo sa kamay ng lalaki.

“Parang may nangyari,” sabi ni Liza. “Hindi siya gano’n sa iba.” Makalipas ang ilang minuto, ang lalaking iyon ay nakaupo na sa sahig ng shelter, umiiyak, habang ang aso’y tahimik na nakasandal sa kanyang tuhod. Kinabukasan, umuwi silang magkasama.

Maraming naniniwala na ang tao ang pumipili ng alaga. Ngunit sa Disyembre, tila kabaligtaran ang nangyayari. Ang mga asong matagal nang naghihintay—ang matatanda, ang may kapansanan, ang hindi kaagad napapansin—ay parang nagkakaroon ng lakas ng loob. Para bang alam nilang may huling pagkakataon bago matapos ang taon. At kapag nakita nila ang tamang tao, hindi na sila nagpapakawala.

May mga kwento ng mga asong hindi gumagalaw buong araw, pero biglang sumusunod sa isang bisita saan man ito magpunta. May mga tuta na umiiyak lang kapag paalis na ang taong gusto nila. At may mga aso ring tahimik lang, tititig, at maghihintay—parang sinasabi, “Hindi ako perpekto, pero handa akong magmahal.”

Ayon sa mga shelter worker, tumataas ang adoption tuwing Disyembre. May bahagi itong praktikal—bakasyon ang mga tao, may oras mag-alaga. Ngunit higit doon, may emosyonal na dahilan. Sa panahong ito, mas bukas ang puso ng mga tao. Mas handang magmahal, mas handang tumanggap ng bagong miyembro ng pamilya. At nararamdaman iyon ng mga aso.

Hindi rin puro saya ang Disyembre sa mga shelter. Maraming aso ang naiwan—mga dating regalo na hindi na gusto, mga asong iniwan dahil lilipat ng bahay, o dahil “walang mag-aalaga sa bakasyon.” Ngunit sa kabila nito, mas nangingibabaw ang mga kwentong nagbibigay-pag-asa. Dahil sa bawat asong naiiwan, may isa ring umaalis—may tali sa leeg at bagong pangalan sa puso ng isang tao.

Si “Bantay,” isang senior dog na walong taon nang nasa shelter, ay isa sa mga himalang ito. Halos wala nang gustong kumuha sa kanya. Mabagal na siya, may rayuma, at kailangan ng maintenance. Ngunit isang Disyembre, may dumating na matandang babae na kamamatay lang ng asawa. Tahimik lang silang dalawa. Umupo ang babae sa sahig, at si Bantay ay dahan-dahang lumapit at humiga sa tabi niya. Hindi na sila naghiwalay mula noon.

“Parang alam nila ang sakit ng isa’t isa,” sabi ng caretaker. “At alam din nila kung paano maghilom.”

Ang Disyembre adoption ay hindi tungkol sa perpektong aso o perpektong tao. Ito ay tungkol sa timing—sa sandaling parehong handa ang dalawang pusong sugatan na magsimulang muli. Ang aso ay naghahanap ng tahanan. Ang tao ay naghahanap ng dahilan para ngumiti muli. At sa gitna ng malamig na buwan, may nabubuong init na hindi kayang tumbasan ng anumang regalo.

Kapag umuuwi ang isang adopted dog sa Disyembre, hindi lang ito bagong simula para sa kanya. Ito ay pangakong hindi na siya muling iiwan. Ito ay hapunan na hindi na sa kulungan kakainin. Ito ay umagang may tatawag sa kanyang pangalan. Para sa aso, ang Disyembre ay hindi lang Pasko—ito ay kaligtasan.

At para sa tao, ang asong pinili siya ay paalala na minsan, kahit gaano ka pa kabigat o kapagod, may isang nilalang sa mundo na handang mahalin ka nang buo, walang kondisyon, at walang hinihinging kapalit—maliban sa manatili ka.

Sa pagtatapos ng taon, habang marami ang abala sa paghahanda at selebrasyon, may mga tahimik na himala sa loob ng mga shelter. Mga asong pumipili. Mga taong pinipili rin. At mga pamilyang nabubuo hindi dahil sa dugo, kundi dahil sa damdamin.

Kung may aral ang Disyembre adoptions, ito ay simple ngunit malalim: minsan, hindi ikaw ang naghahanap ng pag-ibig. Minsan, ang pag-ibig ang nakakahanap sa’yo—may apat na paa, buntot na kumakaway, at pusong handang manatili habang-buhay.