Sa loob ng maraming taon, itinago ni Marco ang bigat na iniwan ng kanyang nakaraan. Isa siyang kilalang negosyante, milyonaryo, at tinitingalang lider sa industriya. Ngunit bago niya narating ang tugatog ng tagumpay, may isang kabanata sa buhay niya na pilit niyang iniiwasang balikan—ang kanyang nakaraan kasama ang dating asawang si Lira.

Nagmahalan sila noon, nagsimula mula sa wala, at sabay na nangarap. Ngunit habang lumalaki ang kumpanya ni Marco, lumalayo naman siya kay Lira. Madalas niyang ginawang dahilan ang trabaho, mga meeting, at pagod. Hanggang unti-unting nagbago ang lahat—naging malamig siya, naging mabilis magalit, at sa huli, iniwan niya ang asawang hindi niya naunawaan. At isang araw, nagkahiwalay sila nang hindi man lang nagkausap nang maayos.

Makaraan ang tatlong taon, nagbago ang mundo ni Marco. Ang inang pinakamalapit sa kanya ay nagkasakit nang malala at hindi na gaanong nakakalabas. Kaya isang umaga, nagpasya siyang dalhin ito sa parkeng paborito nila noong bata pa siya. “Anak, ang sarap huminga ng hangin dito,” sabi ng kanyang ina habang nakaupo sa wheelchair.

Habang naglalakad si Marco, napansin niyang may isang babaeng nakaupo sa bench—nakayuko, pagod, at halatang hirap. Sa tabi nito ay nakapila ang tatlong sanggol, magkakasing-edad, payat, at tila gutom. Habang lumalapit sila, bigla siyang natigilan.

Si Lira iyon.

Parang tumigil ang oras. Maputla, payat, at malayo ang itsura sa babaeng masayahing nakilala niya. Hawak nito ang bote ng gatas na mukhang inuubos na. Napatingin si Lira mula sa bench, at nang makita siya, nanigas ang mga kamay nito.

“Marco?” halos pabulong niyang sambit.

Hindi agad nakakibo si Marco. Bakit siya naroon? At bakit may tatlong sanggol kasama niya?

Lumapit ang ina ni Marco, hawak ang kamay ng anak. “Anak… hindi ba si Lira ’yan?”

Hindi na makatanggi si Marco. Tumango siya, halatang kinain ng kaba. Umupo siya sa dulo ng bench. “Lira… anong nangyari sa’yo?”

Huminga nang malalim si Lira, at doon nagsimula ang kuwento na hindi niya kailanman inasahan.

Pagkatapos ng hiwalayan nila, bumagsak ang negosyo ng ama ni Lira. Napilitang magtrabaho siya upang matustusan ang mga gastusin. Ngunit dahil sa stress at sunod-sunod na problema, nagkasakit ang ama niya at naipon ang utang sa ospital. Sa gitna ng gulo, nakilala niya ang isang lalaking nagpakilalang handa siyang tulungan. Ngunit nang mabuntis siya, bigla itong naglaho na parang bula.

At ang tatlong sanggol? Triplets. Wala ni isang sentimo ang iniambag ng ama. Kaya araw-araw, mag-isa niyang binubuhay ang mga ito, nagtiyatiyaga sa mga part-time na trabaho, at minsan pa’y hindi siya kumakain para lang may gatas ang mga bata.

Habang ikinukwento niya ito, hindi mapigilan ni Marco ang panginginig ng dibdib. Hindi niya akalaing hahantong sa ganito ang babaeng minsang minahal niya. At ang mga sanggol… hindi niya alam kung bakit parang may kumurot sa puso niya habang pinagmamasdan ang mga inosenteng mukha.

“Huwag kang mag-alala, hindi ako lalapit para humingi ng kahit ano,” sabi ni Lira, pilit na ngumiti. “Kaya ko ’to.”

“Kaya mo?” sagot ng ina ni Marco. “Ilang buwan kang hindi nakakatulog? Ilang beses kang hindi kumakain? Tingnan mo ang katawan mo, anak.” Napaluha ang matanda. Hindi niya makayang makita ang dating manugang na ganito ang kalagayan.

Tahimik na napatingin si Marco. Sa tagal ng panahong inuna niya ang pera, negosyo, at tagumpay—ngayon lang niya naramdaman na ang daming pagkukulang sa puso niya.

Lumuhod siya sa harap ni Lira at marahang hinawakan ang kamay nito.

“Pwede ba kitang tulungan?” tanong niya, puno ng panginginig ang boses.

Umiling si Lira. “Hindi ito responsibilidad mo.”

“Pero kailangan mo akong payagan,” sagot ni Marco. “Hindi dahil naaawa ako… kundi dahil hindi ko kayang makita kang naghihirap habang alam kong kaya kong gumawa ng paraan.”

Nagkatinginan sila, at sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, nakita ni Lira sa mga mata ni Marco ang taong dati niyang minahal—hindi ang negosyanteng abala, kundi ang lalaking may puso.

Nayakap ni Marco ang isa sa triplets, at doon niya naramdaman ang bigat ng responsibilidad. Mula sa araw na iyon, sinuyo niya ang pamilya ni Lira. Tinulungan niya sila, hindi bilang kapalit ng nakaraan, kundi bilang taong handang magtuwid ng mali.

Naghanap siya ng mas magandang tahanan para sa kanila. Tumulong sa panggastos ng mga bata. At sa unti-unting paglapit nila sa isa’t isa, nabuksan muli ang pinto para sa isang relasyon na minsang nasira ng kayabangan at pagkukulang.

At sa huli, habang pinapanood ni Marco ang ina niyang masayang karga-karga ang isa sa triplets, napatunayan niyang may mga pagkakataong ibinabalik ng tadhana ang mga taong minsan nating binitawan—hindi para saktan muli tayo, kundi para bigyan ng pagkakataong maituwid ang mga pagkukulang.