May mga misteryong kayang gumising sa takot ng isang komunidad—at may mga kuwentong, sa kabila ng dilim, nag-iiwan ng pag-asa. Ito ang kuwento ng isang dalagang biglang nawala sa Mount Shasta, at ng hindi inaasahang paraan kung paano siya natagpuan: buhay, nakakulong sa isang hawla na nakasabit sa puno, apatnapung talampakan ang taas—at umaawit.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng paglalakbay. Si Eliza, 19 anyos, ay kilala bilang tahimik ngunit malikhain. Mahilig siyang mag-hiking at madalas magpunta sa Mount Shasta upang magmuni-muni at magsulat ng musika. Sa araw ng kanyang pagkawala, nagpaalam siya sa kaibigan na mag-iikot lamang sa pamilyar na trail at uuwi bago magdilim.

Ngunit hindi siya umuwi.

Pagsapit ng gabi, nagsimula ang pag-aalala. Hindi sumasagot ang kanyang telepono. Kinabukasan, ini-report ng pamilya ang pagkawala. Agad na kumilos ang mga awtoridad, kasama ang mga volunteer at rescue teams. Sinaliksik ang mga trail, bangin, at kakahuyan. May mga bakas na tila pabalik-balik, ngunit walang malinaw na direksyon.

Lumipas ang mga araw. Ang pag-asa ay unti-unting napapalitan ng pangamba. Kumalat ang mga tsismis—may nagsabing naligaw lang, may nagsabing may kakaibang nangyayari sa bundok. Ang Mount Shasta, na kilala rin sa mga alamat at misteryo, ay tila lalong naging tahimik at mapanganib sa imahinasyon ng mga tao.

Pagkalipas ng ikalawang linggo, nagsimulang humina ang search operation. Limitado ang pondo at pagod na ang mga rescuer. Ngunit may isang grupo ng hikers na hindi sumuko. Sa isang maagang umaga, nagpasya silang mag-explore ng mas mataas na bahagi ng gubat—isang lugar na bihirang puntahan dahil sa kapal ng mga puno at hirap ng akyatan.

Habang umaakyat, may narinig silang kakaiba.

Hindi ito sigaw. Hindi rin iyak.

Isang mahinang awit.

Sa una, inakala nilang guni-guni lang—hangin na dumaraan sa mga sanga, o tunog ng ibon. Ngunit habang papalapit, naging malinaw ang himig. Isang tinig na tila nanginginig, ngunit tuloy-tuloy. Isang awit na walang salita, parang lullaby na paulit-ulit.

Sinundan nila ang tunog. Doon nila nakita ang hindi nila kailanman makakalimutan.

Sa pagitan ng dalawang malalaking puno, may isang metal na hawla—nakasabit sa lubid, tinatayang apatnapung talampakan mula sa lupa. Sa loob nito, payat at marumi, ay si Eliza.

Buhay.

At siya ang umaawit.

Agad silang tumawag ng tulong. Dumating ang rescue team, maingat na ibinaba ang hawla. Tahimik si Eliza habang inaabot siya, tila pagod na pagod ngunit may kakaibang kapayapaan sa mukha. Nang tuluyang makababa, napaupo siya sa lupa, patuloy pa ring inaawit ang parehong himig.

Sa ospital, unti-unting naunawaan ang dahilan.

Ayon sa mga doktor at therapist, ginamit ni Eliza ang pag-awit bilang paraan upang manatiling gising, kalmado, at buo ang pag-iisip. Sa loob ng mga linggong nakakulong, iyon ang naging sandata niya laban sa takot at pagkabaliw. Kapag natatakot siya, umaawit. Kapag nagugutom, umaawit. Kapag nawawalan ng pag-asa, mas lalo siyang umaawit.

Sa kanyang pira-pirasong salaysay, ikinuwento ni Eliza na may isang hindi kilalang lalaki ang lumapit sa kanya sa trail—nagkunwaring nawawala at humihingi ng tulong. Sa isang iglap, nagbago ang tono. Hindi niya maalala ang lahat ng detalye, tanging ang biglang dilim at ang paggising sa loob ng hawla, mataas sa mga puno, halos walang makita.

Hindi siya sinaktan, ngunit bihirang dalhan ng pagkain. Walang malinaw na oras o araw. Ang tanging naririnig niya ay hangin at mga ibon—at paminsan-minsan, mga yabag sa ibaba na hindi niya makita. Hindi niya alam kung kailan siya makakawala, o kung may makakarinig ba sa kanya.

Kaya kumanta siya.

Hindi upang tawagin ang pansin, kundi upang alalahanin kung sino siya.

Habang nagpapagaling si Eliza, muling bumalik ang sigla ng komunidad. May galit, may tanong, at may takot. Sinimulan ng mga awtoridad ang malalim na imbestigasyon. Sinuri ang mga lubid, ang hawla, at ang paligid. May mga palatandaan ng maingat na paghahanda—isang taong may alam sa bundok at sa pagtatago.

Hindi agad nahuli ang responsable. Ngunit para sa pamilya ni Eliza, ang mahalaga ay ligtas siyang nakabalik.

Sa mga sumunod na linggo, naging simbolo si Eliza ng katatagan. Hindi dahil sa kanyang dinanas, kundi dahil sa paraan ng kanyang pagharap dito. Sa isang panayam, sinabi niya ang isang linyang tumatak sa marami: “Kapag kinulong ka ng takot, gumawa ka ng tunog na mas malakas kaysa rito.”

Ang Mount Shasta ay nanatiling tahimik—ngunit ang kuwento ni Eliza ay umalingawngaw sa buong bansa. Isang paalala na ang pag-asa ay may kakaibang paraan ng pananatili, kahit sa pinaka-hindi inaasahang lugar. Minsan, ito ay isang awit—mahina, paulit-ulit, ngunit sapat upang manatiling buhay ang loob.

At sa gabing iyon, nang tuluyang makatulog si Eliza sa ospital, tahimik ang mundo. Wala nang hawla sa mga puno. Wala nang awit sa hangin. Ngunit may isang katotohanang naiwan: ang lakas ng tao ay minsan mas tahimik kaysa sigaw—at mas matatag kaysa bakal.