Muling uminit ang usapang pulitikal matapos lumutang ang tanong na ngayon ay pinagdedebatehan sa social media at mga talakayan: dahil nga ba sa ginawa ni dating Senador Panfilo Lacson kaya nahirapan ang ilang grupo na tuluyang pabagsakin ang Pangulo? Isang tanong na simple sa anyo, ngunit malalim ang ugat at implikasyon sa kasalukuyang klima ng pulitika sa bansa.

Sa mga nagdaang linggo, kapansin-pansin ang sunod-sunod na isyu, batikos, at panawagang pananagutan laban sa pinakamataas na lider ng bansa. May mga nagsasabing ito raw ay bahagi ng mas malawak na galaw upang pahinain ang administrasyon. Ngunit sa gitna ng ingay, isang pangalan ang paulit-ulit na nababanggit—si Panfilo Lacson.

Kilala si Lacson bilang isang beteranong pulitiko na may imaheng istrikto, direkta, at madalas ay hindi nakikisabay sa agos ng popular na opinyon. Para sa kanyang mga tagasuporta, ang kanyang mga naging pahayag at hakbang kamakailan ay nagsilbing “game changer.” Ayon sa kanila, may mga isyung muntik nang sumabog nang tuluyan, ngunit tila napigilan o nabawasan ang bigat dahil sa posisyong kanyang kinuha.

Hindi man diretsahang binanggit ni Lacson ang salitang “pabagsakin,” malinaw sa kanyang mga naging pananalita ang panawagan sa proseso, batas, at katotohanan. Para sa ilan, ito ang naging hadlang sa mga galaw na umano’y mas emosyonal kaysa makabuluhan. Sa halip na sumabay sa sigawan, pinili niyang igiit ang due process—isang hakbang na hindi kasing-ingay, ngunit may bigat sa larangan ng pulitika.

May mga netizen at political observers ang naniniwalang kung hindi dahil sa impluwensiya at kredibilidad ni Lacson, maaaring mas lumaki pa ang krisis. Sa mata nila, ang kanyang tindig ay nagbigay ng alternatibong boses—hindi bulag na pagsuporta, ngunit hindi rin basta-bastang paninira. Isang posisyong bihira sa panahong hati ang opinyon ng publiko.

Sa kabilang banda, may mga kritiko ring hindi kumbinsido. Para sa kanila, sobra raw ang pagbibigay ng kredito kay Lacson. Ayon sa ilan, ang tunay na dahilan kung bakit hindi “tuluyang bumagsak” ang Pangulo ay dahil pa rin sa istruktura ng kapangyarihan, suporta ng mga kaalyado, at kakulangan ng konkretong ebidensyang magpapatibay sa mga paratang. Sa ganitong pananaw, si Lacson ay bahagi lamang ng mas malaking larawan.

Gayunpaman, hindi maikakaila na sa pulitika, mahalaga ang timing at personalidad. Ang isang pahayag mula sa isang respetadong beterano ay maaaring magpabago ng takbo ng diskurso. Sa halip na emosyon ang mangibabaw, napipilitang bumalik ang usapan sa legalidad, proseso, at tamang hakbang. Ito ang sinasabi ng ilan na naging epekto ng ginawa ni Lacson.

Habang nagpapatuloy ang mga batikos at tanong sa administrasyon, kapansin-pansin din na tila humina ang ilang panawagan na dati’y mas agresibo. May mga nagsasabing nawalan ng direksyon ang mga nais magpabagsak dahil nahati ang opinyon—even sa loob ng kritikal na hanay. At dito muling pumapasok ang papel ng mga personalidad na tulad ni Lacson, na kayang impluwensiyahan ang direksyon ng diskurso.

Sa mas malawak na perspektibo, ang isyung ito ay hindi lang tungkol sa isang tao o isang administrasyon. Isa itong repleksyon ng kung paano gumagana ang demokrasya sa Pilipinas—kung saan ang balanse ng kritisismo at katatagan ay patuloy na sinusubok. Hindi sapat ang sigaw; kailangan ng malinaw na batayan. Hindi rin sapat ang katahimikan; kailangan ng paninindigan.

Sa ngayon, nananatiling palaisipan sa marami kung ano ang susunod na mangyayari. Lalakas ba muli ang mga galaw laban sa Pangulo, o tuluyan nang hihina dahil sa kawalan ng iisang direksyon? At hanggang saan ang magiging impluwensiya ng mga beteranong pulitiko na patuloy na nananawagan ng mahinahong pagtingin sa mga isyu?

Sa huli, ang kasaysayan ang maghuhusga kung ang ginawa ni Panfilo Lacson ay tunay na naging susi upang mapigilan ang mas malalim na krisis, o isa lamang itong bahagi ng natural na pag-ikot ng pulitika. Ngunit sa kasalukuyan, malinaw ang isang bagay: sa gitna ng ingay, may mga boses na kayang magpabago ng takbo—hindi sa lakas ng sigaw, kundi sa bigat ng paninindigan.