Muling pumailanlang ang makinis at malumot na timbre ng boses na nagpabalisa sa puso noong dekada ’60 — sa gitna ng entablado ng “The Clones: Ka‑Voice of the Stars” sa Eat… Bulaga! Isang gabing puno ng emosyon at paghanga nang muling marinig ang isang “clone” na nagkaaninong boses ng lehitimong mang­aawit na si Matt Monro — isang pagbabalik‑tanaw sa klasikal na kariktan ng musika.

Ang segment na “The Clones” ay kilala bilang patimpalak sa musical impersonation: mga contestant na may talento sa pagkopya ng boses — mula lokal hanggang internasyonal — ang nagpapa‑asahin sa papuri ng hurado at pagmamahal ng publiko. Sa 2025 edition, isa sa pinakatanyag na “ka‑voice” ay ang boses ng Matt Monro, na muling nabigyang pagkakataon na umut‑yon sa entablado.

Para sa maraming manonood, ito’y hindi simpleng performance lang. Para itong pag‑balik sa isang panahon ng lehitimong crooners, ng mga kantang puno ng damdamin at bawat nota’y may binibitising alaala. Nang magsimula ang pagtatanghal ng Matt Monro “clone,” may mga kumunot na noo, may nagbura ng luha — pag‑alala sa panahon ng simpler, purong musika. Tiyak, marami ring nag‑“goosebumps.”

Mahalaga ring tandaan: Ang patimpalak ay hindi lamang tungkol sa pagkopya ng boses. Kabilang sa hatian ng puntos ang kalidad ng boses at reaksyon ng audience. Ibig sabihin, ang performance ay dapat hindi lang tama sa tono — kundi may pusong magpapakilig, magpapaluha, o magpapaindak sa manonood.

Sa gitna ng ingay ng modernong OPM at trending pop, isang pagkakataon ang pagbibigay-pugay sa musical icons ng nakaraan — muling inaangat ang artistry ng isang era. At ang boses ng Matt Monro, sa pamamagitan ng isang “clone,” ay nagbibigay-inspirasyon: na kahit lumipas ang dekada, tumitibay ang halaga ng tunay na talento at emosyon sa musika.

Hindi malinaw kung ano ang susunod na mangyayari para sa “clone” na ito — kung makakapasok ba siya sa grand finals, o kung mag‑evolve pa ang segment. Ngunit para sa mga nanood: sapat na ang gabi ring iyon para muling maramdaman ang kilig at alaala ng isang Golden Age.

Para sa akin? Isa itong paalala: sa mundo ng mabilisang kanta at disposable hits — may forever pa rin ang boses na may puso.