Sa ilalim ng malakas na pag-ulan ng niebe at halos zero visibility na lagay ng panahon, binabagtas ni Adrian Alcaraz—isang kilalang bilyonaryong negosyante—ang masukal na daan papunta sa kanyang mountain rest house. Gusto lang sana niyang magpahinga mula sa sunod-sunod na problema sa kompanya. Ngunit hindi niya alam na ang biyahe niyang iyon ang magbabago sa takbo ng kanyang buhay.

Halos alas nuwebe na ng gabi nang mapansin niya ang dalawang anino sa gilid ng kalsada. Sa unang tingin ay parang mga puno lang na tinamaan ng hangin. Pero habang papalapit ang kanyang headlights, nakita niyang mga bata pala—dalawang dalaga, magkayakap, nanginginig, at halos wala nang malay.

Agad niyang ipinarada ang sasakyan at lumapit. Sa sobrang lamig, halos hindi na gumagalaw ang mga kamay ng mas batang babae. Ang isa nama’y may tama sa noo at duguan.

“Please… tulungan mo po kami,” bulong ng mas matanda, nanginginig ang boses. “Hindi namin alam kung nasaan si Mama…”

Nabalot ng sindak at awa si Adrian. Hindi niya inakalang makakakita siya ng mga batang nasa bingit ng kamatayan sa gitna ng ganitong gabi. Sa kabila ng takot at pag-aalinlangan, agad niyang kinuha ang dalawang bata at dinala sa loob ng kanyang SUV, pinainit at binalutan ng thermal blanket.

Habang tinatahak niya ang daan paakyat sa kanyang rest house—ang pinakamalapit na lugar na may heater at first-aid kit—doon niya narinig ang kuwento na nagpaiyak sa kanya.

Ang mga bata pala, sina Lila at Mira, ay naaksidente kasama ang kanilang ina matapos dumulas ang gulong ng kanilang sasakyan sa yelo. Tumilapon sila palayo, ngunit ang ina ay naipit sa loob. Hindi na nila makuha at wala silang signal para humingi ng saklolo.

“Hindi po namin siya maiwan… pero ang lamig… hindi na namin kaya…” hikbi ni Mira, ang nakatatanda.

Sa unang pagkakataon mula nang naging bilyonaryo siya, naramdaman ni Adrian na natuyot ang kanyang boses. Ang dalawang batang ito, sugatan at takot, ay nagpumilit mabuhay para lang humingi ng tulong—at ngayon, siya ang natitirang pag-asa nila.

Pagdating sa rest house, agad niyang inasikaso ang mga bata. Tinawagan niya ang emergency rescue team, ngunit dahil sa lakas ng bagyo, aabutin pa raw ng higit isang oras bago makaakyat.

Hindi siya mapakali.

“Nasaan ang nanay nila?” tanong niya sa sarili. “Buhay pa kaya?”

Nakita niya sa mata ni Lila ang desperasyon at pagmamakaawa. “Please, sir… Mama… hindi pa siya patay. Naririnig ko siya kanina… sumisigaw.”

Sa puntong iyon, alam niyang wala na siyang oras. Hindi man siya sanay sa ganitong sitwasyon, hindi rin niya kayang hintayin ang rescue kung posibleng buhay pa ang babae.

Kinuha niya ang flashlight, nag-gear up, at bumulusok pabalik sa gitna ng bagyo.

Sa gitna ng kadiliman, alam niyang maliit ang tsansa. Pero ang tinig ng dalawang batang nanginginig at ang bigat ng kanilang pag-asa ang nag-udyok sa kanya. At doon, sa may bangin, nakita niya ang sasakyang halos mahulog sa gilid.

Naroon ang ina—duguan, nanginginig, at halos mawalan ng malay—pero buhay.

Nang makabalik sila sa rest house, halos sabay dumating ang rescue team. Agad nilang dinala ang mag-iina sa ospital. At nang magising ang ina, ang unang salitang binitawan nito ay, “Sino pong tumulong sa mga anak ko?”

Hindi sumagot si Adrian. Tahimik lang siyang tumayo sa sulok.

Ngunit lumapit sa kanya si Mira at Lila, sabay-sabay na yumakap.

“Salamat sa pagligtas sa amin,” bulong ng dalawa.

Hindi man niya hinanap ang papuri, hindi rin niya akalaing ang simpleng desisyon niya—na tumigil at tumulong—ay magbabago sa buhay ng tatlong taong halos mawalan na ng pag-asa.

At sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman ni Adrian ang bagay na mas mahalaga kaysa anumang yaman: ang bigat at ginhawa ng pagiging tao.