Sa isang maliit at tahimik na baryo sa gilid ng kagubatan, may isang pangyayaring hindi kailanman malilimutan ng mga residente—isang kuwento ng kabutihan, himala, at misteryong tumatak sa puso ng lahat ng nakasaksi. Nagsimula ito sa isang gabi ng malakas na ulan, nang si Mara, isang ordinaryong dalagang umiiwas sa gulo at tahimik lang ang buhay, ay biglang nawala habang papauwi mula sa tindahan kung saan siya nagta-trabaho.

Sanay ang lahat na dumadaan si Mara sa maikling daan sa likod ng baryo, malapit sa kakahuyan. Ngunit nang gabi na iyon, hindi na siya nakabalik. Humaba ang oras, at unti-unting napalitan ng kaba ang simpleng paghihintay. Kinabukasan, nagsimula ang paghahanap—mga kapitbahay, barangay tanod, at maging ang mga mangangahoy sa paligid ay tumulong. Pero kahit saan sila tumingin, hindi nila makita si Mara.

Habang lumilipas ang mga oras, lalo silang nawawalan ng pag-asa. Hanggang sa may narinig na kakaiba ang isang matandang mangangaso—malalakas na ungol at tila kaluskos ng dalawang hayop na naglalabanan. Nagtungo siya roon, dala ang tapang at pag-usisa, at ang tumambad sa kanya ay isang tanawing hindi niya akalaing posible: isang asong lobo at isang leon na magkasamang nakapalibot sa isang babae—si Mara.

Sa halip na atakihin siya, ang dalawang hayop ay tila nagbabantay. Basang-basa at nanghihina si Mara, ngunit malinaw na ligtas siya mula sa anumang panganib sa kagubatan. Nang magsidating ang iba pang tagapaghahanap, una nilang inakala na delikado ang sitwasyon. Pero nang makita nilang hindi umaatake ang dalawang hayop at sa halip ay tumatalikod pa ang mga ito kapag lumalapit ang tao, nagduda silang may mas malalim pang nangyayari.

Isinugod si Mara upang gamutin, at habang nagpapahinga siya, unti-unti niyang naikwento ang hindi kapani-paniwalang pangyayari.

Ayon sa kanya, nadulas siya dahil sa madulas na lupa at nahulog sa isang bahagi ng kakahuyan. Hindi siya makabangon, at halos hindi siya makasigaw dahil sa takot. Akala niya katapusan na niya nang may marinig siyang malalim na ungol—isang asong lobo na lumapit. Hindi niya alam kung aatake ito, pero sa halip, umupo lamang ito sa tabi niya, para bang nagbabantay.

Ilang minuto pa, may narinig siyang mabigat na yabag. Isang leon naman ang lumabas mula sa mga puno. Hindi niya alam kung bakit, pero imbes na patiunan siya, tila sumang-ayon ang leon sa presensya ng asong lobo. Para bang may hindi maipaliwanag na ugnayan ang dalawang hayop, na karaniwang mortal na magkaaway sa kalikasan.

Ang dalawang ito ang nagpainit sa paligid, nagtaboy sa mga hayop na maaaring magdulot ng panganib, at tumingin sa kanya tuwing nagigising siya sa gitna ng gabi. Para bang binabantayan siya ng dalawang tagapagtanggol mula sa kalikasan mismo.

Pero ang mas nakagugulat ay ang sumunod na natuklasan.

Ayon sa mga mangangaso at matatanda sa baryo, matagal nang may kuwento tungkol sa isang asong lobo at leon na gumagala sa kagubatan—mga hayop na tila inampon ng isang ermitanyong namatay na taon na ang nakalipas. Ayon sa alamat, itinuring nitong pamilya ang dalawang hayop at sinanay silang bantayan ang mga taong naliligaw sa kagubatan.

Makaluma man at tila kathang-isip, walang sinuman ang makapagpapaliwanag kung bakit hindi sinaktan ng dalawang mababangis na hayop si Mara, at kung bakit pa nila siya pinoprotektahan hanggang dumating ang tulong.

Matapos gumaling si Mara, bumalik siya sa lugar kung saan siya natagpuan. Hindi upang subukin ang kapalaran, kundi upang magpasalamat. At sa kanyang pagkagulat, nandoon ang dalawang hayop—nakatayo sa malayo, nakatingin sa kanya. Walang anumang galaw, pero malinaw ang mensahe: ligtas siya, at tinutupad lang nila ang kanilang tungkulin.

Naiyak si Mara. Para sa kanya, hindi lang ito basta pagliligtas. Ito ay paalala na sa mundong puno ng gulo at takot, may mga buhay, kahit hayop, na kayang magpakita ng kabutihan na higit pa sa inaasahan natin.

Nang kumalat ang kuwento sa buong baryo, marami ang napaisip—paano kung hindi lahat ng misteryo ay dapat ipaliwanag? Paano kung may mga bagay na talagang itinakda upang mangyari upang ipaalala sa atin na may pag-asa, may kabutihan, at may mga himalang nangyayari sa oras na hindi natin inaasahan?

At mula noon, tuwing dadaan si Mara malapit sa kakahuyan, tinitingnan niya ang lugar hindi bilang panganib kundi bilang paalala ng dalawang nilalang na nagligtas sa kanya—isang asong lobo at isang leon—na nag-iwan ng mensaheng hindi niya makakalimutan habang buhay.