Sa mundo ng karera at mamahaling sasakyan, madalas na ang basehan ng respeto ay ang lalim ng iyong bulsa o ang kinang ng iyong pangalan. Ngunit paano kung ang taong tinawanan mo dahil sa kanyang itsura at pinagkaitan mo ng pagkakataon ay siya palang susi sa tagumpay na pangarap mo? Ito ang kuwento ng isang pagtatagpo na nagsimula sa isang simpleng hiling para sa pagkain, ngunit nagtapos sa pagkabuhay ng isang alamat na akala ng lahat ay baon na sa limot. Isang matanda, isang sirang makina, at isang aral sa pagpapakumbaba ang bumuo sa gabing hindi malilimutan sa mundo ng racing.

Nagsimula ang lahat sa isang sikat at modernong garahe kung saan ang mga pinakamabibilis na sasakyan ay inihahanda para sa isang malaking kompetisyon. Ang may-ari ng garahe, si Marco, ay isang mayabang at ambisyosong mekaniko na kilala sa pagiging perfectionist. Sa gabing iyon, tila gumuho ang mundo ni Marco dahil ang kanyang pambatong sasakyan ay ayaw umandar. Ilang oras na silang nagpupuyat ng kanyang team, pinalitan na ang lahat ng piyesa, at ginamit na ang pinakamahal na computer diagnostics, ngunit nananatiling pipe ang makina. Habang abala ang lahat sa pagmumura at pagkabahala, isang matandang lalaki na madungis ang suot at tila ilang araw nang hindi nakakakain ang dahan-dahang lumapit sa gate ng garahe.

“Mawalang galang na po, maaari ko po bang subukang ayusin iyan kapalit lang ng kaunting pagkain?” ang mahinang tanong ng matanda.

Ang tanong na ito ay sinalubong ng malakas na tawanan mula sa mga mekaniko. Tingin pa lang sa matanda, aakalain mong isa lamang siyang palaboy na naghahanap ng madaling paraan para makakuha ng barya. “Hoy matanda, itong makina na ito ay nagkakahalaga ng milyon. Ang pinakamagaling na computer ay hindi ito maayos, ikaw pa kaya na mukhang hindi pa nakakahawak ng wrench sa buong buhay mo?” pangungutya ni Marco. Pinaalis nila ang matanda at pinagtabuyan na parang langaw, ngunit hindi ito lumayo. Nanatili siya sa gilid, tahimik na nakamasid sa bawat galaw ng mga mekaniko, ang kanyang mga mata ay tila nagbabasa ng isang wikang sila lang ang nakakaalam.

Lumipas ang mga oras at lalong naging desperado si Marco. Ang deadline para sa qualifying round ay malapit na. Sa huli, dahil sa sobrang frustration, tinawag niya ang matanda. “Sige, kung talagang mapilit ka, sulyapan mo. Pero oras na mas lalo itong masira, ipapakulong kita,” banta niya. Lumapit ang matanda, hindi bitbit ang anumang high-tech na kagamitan kundi ang kanyang mga kamay na puno ng kalyo. Hindi siya gumamit ng computer; sa halip, inilapit niya ang kanyang tenga sa makina habang pilit itong pinaaandar.

Sa loob ng ilang minuto, nanahimik ang buong garahe. Ang matanda ay parang isang konduktor ng orkestra na pinakikinggan ang bawat sintunadong nota. May kinuha siyang isang simpleng screwdriver, may pinihit na maliit na bahagi na kanina pa hindi pinapansin ng mga mekaniko, at may hinipan na dumi sa isang sensor. Pagkatapos, tumingin siya kay Marco at tumango. “Subukan niyo po ngayon,” wika niya. Sa isang pikit ng mata, ang makina na kanina pa ayaw sumunod ay biglang umungal nang napakalakas at napakaganda. Ang tunog nito ay tila isang hayop na muling nabuhay mula sa kamatayan.

Napatulala ang lahat. Ang mga mekanikong kanina ay tumatawa ay hindi makapaniwala sa kanilang narinig. Ang tunog ng makina ay mas pino pa kaysa noong bago ito ilabas sa factory. “Sino ka ba talaga?” ang tanong ni Marco, na ngayon ay puno na ng pagkamangha at takot. Hindi sumagot ang matanda, bagkus ay kinuha lamang ang inaalok na pagkain at dahan-dahang naglakad palayo. Ngunit bago siya tuluyang mawala sa dilim, isang beteranong photographer ng karera ang dumaan at nakita ang mukha ng matanda sa ilalim ng ilaw ng poste.

“Hindi ako maaaring magkamali… Siya si Mang Nestor! Ang ‘Ghost Mechanic’ ng dekada otsenta!” sigaw ng photographer. Doon lang napagtanto ng lahat ang kanilang pagkakamali. Ang matandang tinawanan nila ay ang alamat na nagpanalo ng sunod-sunod na kampeonato noong unang panahon, ang taong kayang “kausapin” ang mga sasakyan at ayusin ang anumang sira gamit lamang ang pandinig. Nawala siya sa sirkito matapos ang isang trahedya at piniling mamuhay nang tahimik at malayo sa kinang ng industriya.

Doon napagtanto ni Marco na ang tunay na kaalaman ay hindi laging nakabalot sa mamahaling suit o high-tech na kagamitan. Ang karanasan at ang pusong ibinibigay sa trabaho ay hindi kailanman matatalo ng anumang makina. Ang pagkakataong makatrabaho ang isang alamat ay nasayang niya dahil lamang sa kanyang paghuhusga sa panlabas na anyo. Simula noon, nagbago ang pananaw ni Marco sa buhay. Natutunan niyang ang bawat tao, gaano man ito kahamak sa paningin ng mundo, ay may dalang kuwento at talentong maaaring bumago sa takbo ng iyong buhay.

Ang kuwentong ito ay isang paalala sa ating lahat na ang pagpapakumbaba ay isang birtud na madalas nating makalimutan sa gitna ng ating tagumpay. Huwag nating hamakin ang mga taong mas mababa ang katayuan sa atin, dahil maaaring sila ang mga anghel o alamat na ipinadala para tulungan tayo sa ating pinakamabigat na pagsubok. Si Mang Nestor ay nananatiling isang misteryo, isang paalala na ang tunay na galing ay hindi kailangang ipagsigawan, dahil ang gawa mo mismo ang magpapatunay kung sino ka talaga.