Sa isang malaking mansyon sa California, USA, namamasukan si Elena, isang 45-anyos na OFW. Ang kanyang amo ay si Mr. Arthur Sterling, isang 80-anyos na bilyonaryong retirado na na-stroke sampung taon na ang nakararaan. Mula noon, naging bedridden si Arthur. Hindi na siya makagalaw, hindi makapagsalita, at tanging pagkurap na lamang ng mata at mahinang pag-ungol ang paraan niya ng komunikasyon. Para siyang isang buhay na estatwa sa loob ng kanyang sariling palasyo.

Si Elena ang naging kamay at paa ni Arthur. Siya ang nagpapaligo, nagpapakain, nag-aahit ng balbas, at nagpapalit ng diaper nito. Sa loob ng sampung taon, hindi kailanman nagreklamo si Elena. Itinuring niyang parang sariling ama si Arthur. Kinakausap niya ito araw-araw kahit hindi ito sumasagot. “Good morning, Sir Arthur! Ang ganda ng araw ngayon. Buksan natin ang bintana ha?” masiglang bati ni Elena tuwing umaga. Kinukwentuhan niya ito tungkol sa pamilya niya sa Pilipinas, tungkol sa mga drama sa radyo, at tungkol sa mga pangarap niya. Minsan, nakikita ni Elena na lumuluha ang matanda, at pinupunasan niya ito agad. “Huwag kayong umiyak, Sir. Nandito lang ako. Hindi ko kayo iiwan.”

Ngunit hindi lahat ay masaya sa presensya ni Elena. Ang dalawang anak ni Arthur na sina Richard at Vanessa ay galit sa kanya. Sila ay mga laking-yaman, waldas, at matagal nang naghihintay na mamatay ang kanilang ama para makuha ang bilyun-bilyong mana. Ang tingin nila kay Elena ay sagabal at “sipsip.”

“Tignan mo ‘yang katulong na ‘yan,” sabi ni Vanessa habang nakatingin kay Elena na pinapakain si Arthur. “Nagpapakabayani. Akala mo naman may makukuha siya sa testamento ni Daddy. Utak-pulubi.”

“Hayaan mo siya,” sagot ni Richard. “Basta siguraduhin mong hindi niya nananakaw ang mga alahas sa kwarto ni Daddy. Kapag namatay na ang matanda, palalayasin din natin ‘yan.”

Isang gabi, nagkaroon ng matinding bagyo. Nawalan ng kuryente sa buong area. Dumating sina Richard at Vanessa sa mansyon, hindi para dalawin ang ama, kundi para sa isang maitim na balak. Kasama nila ang kanilang abogado. Pumasok sila sa kwarto ni Arthur kung saan binabantayan siya ni Elena sa gitna ng dilim, gamit lang ang kandila.

“Elena, lumabas ka muna. May pag-uusapan kami ng pamilya,” utos ni Richard.

“Sir, hindi po pwede. Kailangan po ng gamot ni Sir Arthur ngayon. At saka po, takot siya sa kulog,” magalang na tanggi ni Elena.

“Sinabing lumabas ka eh! Katulong ka lang!” sigaw ni Vanessa sabay tulak kay Elena. Muntik nang matumba si Elena. Nakita niya ang takot sa mga mata ni Arthur habang nakatingin sa mga anak.

“Pipirmahan na ni Daddy ang Transfer of Rights ngayon. Gamitin mo ang thumbprint niya kahit tulog o gising siya!” bulong ni Richard sa abogado. Narinig ito ni Elena.

“Hindi po pwede ‘yan! Labag po ‘yan sa batas! At labag po sa kalooban ni Sir Arthur!” sigaw ni Elena. Hinarangan niya ang kama ng matanda. “Hindi ko po kayo hahayaang pagsamantalahan ang amo ko!”

Nagdilim ang paningin ni Richard. “Aba’t lumalaban ka pa! Sino ka ba?! Isa ka lang hamak na tagahugas ng pwet! Layas!”

Hinablot ni Richard ang buhok ni Elena at kinaladkad ito palayo sa kama. “Bitawan niyo ako! Sir Arthur! Tulong!” iyak ni Elena. Si Vanessa naman ay inilabas ang ink pad at pilit na kinukuha ang kamay ng nanginginig na si Arthur para idikit sa dokumento.

“Pirmahan mo na ‘to, Tanda! Para matapos na ang paghihirap namin sa kakahintay sa’yo! Mamatay ka na sana!” sigaw ni Vanessa sa mukha ng sarili niyang ama.

Habang sinasaktan si Elena at pilit na kinukuha ang thumbmark ni Arthur, biglang may nangyaring hindi inaasahan. Isang pangyayari na nagpatigil sa paghinga ng lahat sa kwarto.

Ang kanang kamay ni Arthur, na sampung taon nang hindi gumagalaw, ay biglang humigpit ang hawak sa pulsuhan ni Vanessa.

“Aray! Ang sakit! Bitawan mo ako!” sigaw ni Vanessa.

Nanlaki ang mga mata ni Richard at ng abogado.

Dahan-dahan, sa gitna ng aandap-andap na liwanag ng kandila at kidlat, TUMAYO si Arthur mula sa kanyang kama. Ang kanyang mga binti na akala nila ay patay na, ay tumuntong sa sahig nang matatag.

Binitawan ni Richard si Elena sa sobrang gulat. “D-Daddy?”

Ang matandang akala nila ay gulay, ngayon ay nakatayo nang tuwid, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa galit at kapangyarihan.

“BITAWAN MO ANG ANAK KO!”

Ang boses ni Arthur ay malakas, buo, at walang bahid ng pagkautal. Dumagundong ito sa buong kwarto.

“Anak?” naguguluhang tanong ni Vanessa habang hinihimas ang namumulang pulso. “Sinong anak? Ako ang anak mo!”

“Hindi,” madiing sabi ni Arthur. Lumapit siya kay Elena at itinayo ito mula sa sahig. Inayos niya ang buhok ni Elena at pinunasan ang luha nito. “Si Elena ang tunay kong anak. Hindi sa dugo, kundi sa puso. Sa loob ng sampung taon, siya ang nagparamdam sa akin na tao pa rin ako. Siya ang naging paa ko, kamay ko, at boses ko noong tinalikuran niyo ako.”

“P-Paano… Paano ka nakakalakad? Paano ka nakakapagsalita?” nanginginig na tanong ni Richard.

“Dalawang taon na…” paliwanag ni Arthur. “Dalawang taon na akong gumaling. Dahan-dahan. Sa tulong ng therapy na matiyagang ginagawa ni Elena sa akin araw-araw. Bumalik ang lakas ko. Pero pinili kong manatiling ‘paralisado’ sa paningin niyo.”

“Bakit?!” sigaw ni Vanessa.

“Dahil gusto kong malaman kung sino talaga kayo,” sagot ni Arthur. “Gusto kong makita kung paano niyo ako tratuhin kapag wala na akong pakinabang sa inyo. Gusto kong marinig ang mga bulong niyo kapag akala niyo tulog ako. At narinig ko ang lahat. Ang hiling niyo na mamatay na ako. Ang pang-aapi niyo kay Elena. Ang kasakiman niyo.”

Humarap si Arthur sa abogado. “Attorney, punitin mo ang papel na ‘yan. You are fired. At kayong dalawa…” tinuro niya ang kanyang mga anak, “…lumayas kayo sa pamamahay ko. Ngayon din!”

“Dad! Hindi mo pwedeng gawin ‘to! Anak mo kami!” iyak ni Richard, lumuluhod.

“Anak ko kayo, oo. Pero hindi ko kayo pinalaking demonyo. Ang yaman ko ay hindi mapupunta sa mga taong naghihintay sa kamatayan ko. Ibinibigay ko ang lahat ng ari-arian ko, ang mansyon na ito, at ang kalahati ng kumpanya… kay Elena.”

Nanlaki ang mata ni Elena. “Sir Arthur… huwag po… trabaho ko lang po ang mag-alaga…”

“Hindi, Elena,” ngumiti si Arthur, isang ngiting ngayon lang nakita ni Elena sa loob ng sampung taon. “Ikaw ang pamilya ko. Ikaw ang nagtiyaga noong mabaho ako, noong mainit ang ulo ko, noong wala akong silbi. Ikaw ang karapat-dapat.”

Walang nagawa sina Richard at Vanessa kundi umalis habang umiiyak at nagsisisigaw. Ang mga security guard, na tapat kay Arthur, ay kinaladkad sila palabas sa gitna ng bagyo.

Mula noon, hindi na nagpanggap si Arthur. Namuhay siya nang masaya kasama si Elena. Tinulungan niya si Elena na kunin ang pamilya nito mula sa Pilipinas. Naging mag-ama ang turingan nila sa tunay na buhay.

Ang kwentong ito ay nagpapaalala sa atin na ang tunay na pagkatao ay lumalabas kapag ang kaharap mo ay walang kakayahang gumanti. Ang akala nating mahina ay siya palang nagmamasid. At ang kabutihang ginagawa natin nang walang hinihintay na kapalit, ay siyang magbabalik sa atin ng biyaya na higit pa sa ating inaasahan.

Napatunayan ni Elena na ang katapatan ay ginto. At ang pang-aapi ay laging may katapat na karma.

Kayo mga ka-Sawi, kung kayo si Elena, tatanggapin niyo ba ang mana ni Sir Arthur? At sa mga anak, paano niyo tratuhin ang inyong mga magulang kapag sila ay matanda at mahina na? Mag-comment sa ibaba at i-share ang kwentong ito para magsilbing aral sa lahat! 👇👇👇