Ang Awit ng Nakaraan: Isang Paghahanap na Binalutan ng Pagsisisi at Kakaibang Lukso ng Dugo

“Sir Julian,” tawag ni Jacob, ang personal assistant ko. Ang kanyang boses ay kalmado, ngunit ang paghihintay sa bawat tunog ay nagpapabigat sa aking dibdib.

“Jacob, kanina ka pa ba diyan?” tanong ko. Nakaupo ako sa aking office na binalutan ng dilim, tanging ang picture frame ni Julia ang nagbibigay liwanag.

“Ngayon lang naman po, Sir. May update ka na ba o any lead kung saan natin mahahanap ‘yung anak kong si Julia?”

Narinig ko ang mabigat na buntong-hininga ni Jacob. “Sir, pasensya na po. Pero wala pa po talaga, eh. Kahit isang lead.”

Tumalikod ako, tinitigan ang skyline ng Maynila. Ang pagiging CEO ng isang dambuhalang kumpanya ay walang halaga kung ang pinakamahalagang asset mo—ang sarili mong anak—ay nawawala.

“Hay naku, kailan ko pa kaya mahahanap ang anak na nawawala sa akin?” Walang buhay kong sambit. “Sana nga lang mas inuna ko ‘yung anak ko kaysa sa mga pangarap ko.”

Walang magagawa ang mga salita ni Jacob: “Sir, hindi n’yo naman po kasalanan ‘yon…” Ang katotohanan ay nanatiling matalim: napabayaan ko siya. Ang pagsisisi ay parang acid na unti-unting lumulusaw sa aking pagkatao. Nawala si Julia sa aking mga kamay dahil mas inuna ko ang business meeting kaysa sa kanya.

“Nararamdaman ko namang ligtas ‘yung anak ko, Jacob, pero hindi ko pa rin maiwasang mapaisip kung nasaan na siya ngayon. May nakapulot kaya sa kanya? Sarap ba ‘yung kinakain niya? May allergy kasi ‘yung anak ko.”

Ang pinakamasakit? “Natatakot ako na nakalimutan niya ako. Ang picture lang na tanging nandito sa akin, eh, noong bata pa siya. Ngayon, dalaga na siya. Baka hindi ko na talaga siya makikilala.”

“Sir, kahit hindi n’yo po makilala sa itsura ‘yung anak n’yo, siguro naman po mararamdaman siya ng puso n’yo, ‘di ba?” wika ni Jacob.

Sana nga, Jacob. Sana nga.

“Pakidalhan mo nga ako ng alak dito. Gusto kong iinumin na lang lahat ng mga sakit, pangungulila ko sa nawawala kong anak na si Julia.”

Matigas ang aking desisyon. Ang alak na lang ang naging komportable kong kaibigan sa gabi ng mga pag-alala.

Nang makalabas si Jacob, dumating ang kapatid kong si Jira.

“Kuya, naglalasing ka na naman?” Hindi ko na kailangang tingnan siya para malaman ang sagot. Alam ni Jira: ngayon ang anibersaryo ng pagkawala ni Julia.

“Jira, anong ginagawa mo dito?”

“Kuya naman, eh. Huwag ka nang maglasing. Bitawan mo na ‘yung picture frame ni Julia. Kuya, nalulugi na ang kumpanya sa mga ginagawa mo.”

Sumiklab ang galit ko. “Jira, hindi mo ako maiintindihan dahil wala ka pang anak! Si Julia na lang ang natitira sa akin mula noong namatay ‘yung mama niya!”

Sa gitna ng aming sigawan, bumulong si Jira. “Kuya, ang mabuti pa ayusin mo ‘yung kumpanya mo. Baka kapag nalugi ka, mawawalan na tayo ng pera at hindi na natin mahahanap muli si Julia. Isa pa, may lead akong nahanap.”

Bigla akong napatayo. “Ha? Saan?”

Ipinakita niya sa akin ang isang larawan ng isang dalaga. Maganda, ngunit payat. Hindi halata sa hitsura na may dugong Ocampo.

“Hindi pa ako sure, Kuya, kasi may nakita ako pero parang ang layo-layo ng itsura niya sa pamangkin ko. Julia ‘yung pangalan niya. Wala daw siyang apelyido dahil lumaki lang daw siya sa kalye.”

Tiningnan ko ang larawan. Umiyak ako. Ramdam ko ang lukso ng dugo na matagal nang pinigilan.

“Siya na ‘yan, Jira!” Hagulgol ko habang hinahaplos ang picture.

“Kuya, hindi pa tayo sigurado. Alam mo naman baka may mga kalaban tayo sa kumpanya at gusto lang tayong mapatumba.”

“Pero, Jira, nararamdaman ko na anak ko ‘yan!”

Tumanggi si Jira. “Kuya, huwag muna sa ngayon. Kung gusto mong puntahan natin ‘yung babaeng ‘yan, makinig ka sa akin.”

Nagbanta siya. “Kuya, hindi kita inuutusan. Ginagawa ko ‘to para sa atin, at lalo na para sa’yo. Papayag ka ba na mahanap mo rin ‘yung anak mo tapos maghihirap tayong muli? Isipin mo, Kuya, kung lumaki siya sa hirap, eh, kailangan mong pumawi ka sa kanya at iparamdam ang mayamang buhay na nawala sa kanya.”

Ang kanyang mga salita ay tumama sa aking konsensya. Narinig ko ang pangako na matagal ko nang ibinaon.

“Kuya, please. Ayusin mo muna ‘yung kumpanya natin bago ko sabihin at samahan ka na puntahan natin ang babaeng ito.”

Wala akong nagawa. Tumango ako. Hindi ko inasahang ang paghahanap sa aking anak ay dadaan sa test ng aking sariling determinasyon.

Kabanata V: Ang Kapalit ng Pag-asa

Ginawa ko ang gusto ni Jira. Bumangon ako. Binalik ko ang aking puwesto sa kumpanya. Hindi nagtagal, muli akong bumalik sa pagiging sikat at matatag. Ang pag-inom ay pinalitan ko ng pagtatrabaho. Ang pagluluksa ay pinalitan ko ng pagnanais na maging handa.

Nang bumalik ang kumpanya sa dating sigla, muli kong kinausap si Jira.

“So, nagawa ko na ‘yung gusto mong ipagawa. Siguro naman gagawin mo na ‘yung pabor ko.”

“Oo naman, Kuya. Huwag kang mag-alala. Kilala mo ako at tumutupad ako sa usapan.”

Ngunit nagbabala siya. “Kuya, caution lang, ha. Huwag ka munang mag-assume. Huwag mo muna i-expect si Julia talaga ‘yung anak mo, at baka masaktan ka lang.”

“Jira, sanay na ako. Sa halos ilang taong palagi akong nasasaktan dahil hindi pala sila ‘yung anak ko. Ngayon pa ba ako mas masasaktan?”

Ngumiti si Jira, ngunit may lungkot sa mata. “Kung sa bagay. Sige, pupuntahan natin siya sa Melatron Restaurant sa Palawan.”

“Melatron? Bakit sa restaurant?”

“Kuya, nagtatrabaho ‘yung batang ‘yan bilang waitress.”

Naramdaman ko ang kirot. Si Julia, ang anak ko, isang waitress? “Ganun ba? Kawawa naman. Pero matatapos na rin ang paghihirap niya, dahil sa wakas, mahahanap ko na rin ang anak ko.”

Kabanata VI: Ang Awit ng Pagkilala

Mabilis kaming nakarating sa Palawan. Ang sikat ng araw ay matalim, ngunit ang aking pananabik ay mas matindi.

Sa Melatron Restaurant, tiningnan ko si Jira. “Saan na ‘yung sinasabi mo, Jira? Teka nga, Kuya, hinahanap ko pa eh.”

“Anong wala? Jira, huwag mo akong lolokohin, ha! May usapan tayo!”

“Kuya, waitress talaga siya dito. Promise. Tatawagin ko na lang ‘yung manager nila para tanungin.”

Hindi na ako nakasagot. Binalutan ako ng pagod at hinala. Ngunit biglang may babaeng umakyat sa mini stage ng restaurant.

Maganda. Payat. May tindig na simple, ngunit may kakaibang awtoridad—hindi dahil sa kayabangan, kundi sa presensya.

“Magandang araw po sa lahat. Lalong-lalo na po sa ating bisita na isa sa pinakaimpluwensyal na tao: Si Mr. Julian at Miss Jira,” wika niya, ang boses ay malinaw.

Ako si Julian. Si Julia ba ang nagsalita?

Naghandog siya ng isang awit. Ang boses niya ay napakalamig at parang anghel.

“Kuya, siya ‘yun!” bulong ni Jira, hindi ko na pinansin.

Tinitigan ko siyang kumakanta. Ang bawat nota, ang bawat salita, ay parang susi na nagbubukas sa mga pintuan ng aking puso. Napaluha ako dahil sa sobrang saya at lumbay.

“Jira. Siya talaga ‘yung anak ko. Ramdam na ramdam ko sa puso ko,” malungkot kong saad.

Pagkatapos ng awit, muli siyang nagsalita.

“Ito pong huling kanta na aawitin ko ay ang A Whole New World. Isa po ito sa pinakapaborito kong kanta na kinakanta sa akin ng Tatay ko bago ako nawalay sa kanya.”

Hindi na ako nakatiis. Ang lukso ng dugo ay hindi na napigilan.

Agad akong umakyat sa stage.

“Anak,” naluluha kong saad.

Nagtataka ang mukha ni Julia, subalit bigla siyang nakaramdam ng lukso ng dugo nang yakapin ko siya. Ang init ng kanyang katawan, ang pagiging pamilyar niya sa aking yakap, ay nagpatunay.

“Ikaw ang nawawala kong anak, Julia. Matagal na kitang hinahanap. Ilang taon na kitang hinahanap. At hindi ako makakapaniwala na ngayon ay nahanap na kita.”

“Hindi ko po naiintindihan, Sir,” nagdadalawang-isip niyang tugon.

“Kantahin na lamang natin ang kantang ito upang maalala mo ang lahat,” mungkahi ko.

Kinanta namin ang A Whole New World. Ang mga salita at melody ay naging flashback sa kanyang isip. Napuno ng palakpakan ang restaurant.

Bumaba kami at pumunta sa aming mesa.

“Ikaw nga talaga si Julia, ang pamangkin ko,” wika ni Jira. “Huwag kang mag-alala, Iha, para mas mapatunayan talaga ni Kuya na ikaw ang anak niya, okay lang ba na magpa-DNA test kayo?”

Nagtanong si Julia, “Bakit ho, Ma’am? Bakit agad na sinabi ni Kuya na anak niya ako?”

“Hindi ba sabi mo kanina ‘yung huling kanta mo ay siyang kanta na itinuro sa’yo ng Tatay mo? ‘Yung kanta din na ‘yan ang itinuro ko at ni Kuya sa anak niya, si Julia. Magkapareho kayo ng pangalan at parehong kanta rin.”

Pero wala pa rin siyang maalala.

“Sa bagay, halos na taon ka ring nawala, eh. Oo, Anak. Isasama ka namin para makapag-DNA test tayo. Ayoko nang may masayang pang pagkakataon,” seryoso kong saad.

Kabanata VII: Ang Katapusan at ang Pangako

Dinala namin si Julia sa Maynila. Ang paghahanap, ang luha, at ang pananabik—lahat ay nakasalalay sa isang piraso ng papel.

Nang makuha ang resulta, nag-iyakan kami.

“Ikaw ang Papa ko!” Naiiyak na saad ni Julia. Hindi siya makapaniwala dahil ang buong akala niya ay wala na siyang pamilya.

“Safe ka na ngayon, Anak. Huwag kang mag-alala. Babawi ako sa’yo. Lahat ng hirap na naranasan mo ay hindi mo na ulit mararanasan pa,” paninigurado ko.

Walang sinayang na sandali. Pinuno ko ang buhay ni Julia ng pagmamahal, karangyaan, at mga opportunity na nawala sa kanya. Tinupad ko ang pangako kay Jira: hindi na siya maghihirap.

Ang kumpanya, na muntik nang malugi dahil sa aking pagsisisi, ay naging instrumento upang maibigay ko kay Julia ang lahat. Ang bawat asset, ang bawat tagumpay, ay inialay ko sa kanya.

Ang kuwento ko ay isang babala. Ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa negosyo o posisyon, kundi sa pamilya na pinabayaan mo. Salamat sa awit, salamat sa lukso ng dugo na hindi nagkamali, at salamat sa pag-ibig ng isang ama na natutong isantabi ang lahat para sa anak.

Ngayon, kami na ulit ang pamilya. At sa wakas, napunan na ang malaking puwang na matagal nang binubuno ng alak at pagsisisi sa aking buhay.