Sa mundong madalas ay nagmamadali at binibigyan ng limitasyon ang kakayahan ng isang tao base sa kanyang edad, isang lolo mula sa Negros Occidental ang bumasag sa lahat ng mga ganitong paniniwala. Si Diosdado Evangelista, na mas kilala sa tawag na Tatay Ebang, ay naging usap-usapan at simbolo ng inspirasyon matapos niyang patunayan na ang pangarap ay walang pinipiling panahon. Sa edad na pitumpu’t dalawa, hindi lamang siya basta nagtapos ng kolehiyo kundi opisyal na ring naging isang lisensyadong agriculturist. Ang kanyang paglalakbay ay isang makulay na sining ng pagtitiis, pagmamahal sa pamilya, at hindi matatawarang determinasyon na makamit ang minimithing edukasyon na matagal na niyang isinantabi para sa kapakanan ng kanyang mga mahal sa buhay.

Isinilang noong ikalabing-walo ng Setyembre, taong isang libo siyam na raan at limampu’t tatlo sa Hinigaran, Negros Occidental, lumaki si Tatay Ebang sa bayan ng Candoni kung saan nahubog ang kanyang pagkatao. Maaga siyang namulat sa hirap ng buhay kaya naman matapos ang high school noong taong isang libo siyam na raan at pitumpu’t dalawa, kumuha lamang siya ng isang vocational course na Auto Diesel Mechanic sa halip na tumuloy sa kolehiyo. Para sa kanya noon, ang mahalaga ay makahanap agad ng trabaho upang makatulong sa pamilya. Hindi nagtagal ay bumuo siya ng sariling pamilya kasama ang kanyang asawang si Ofelia Garcia, at dito na nagsimula ang kanyang mahabang pakikibaka bilang padre de pamilya.

Naging makabuluhan ang mga sumunod na dekada sa buhay ni Tatay Ebang. Noong huling bahagi ng dekada setenta, sumailalim siya sa pagsasanay para maging isang security guard at nagsilbi sa isang mining company sa lungsod ng Sipalay sa loob ng ilang taon. Noong kalagitnaan ng dekada otsenta, nagdesisyon siyang magbitiw sa trabaho at pasukin ang mundo ng pagsasaka, ang hanapbuhay na naging pundasyon ng kanilang pamilya. Sa pamamagitan ng kanyang sipag sa bukid, unti-unti niyang napagtapos ang kanyang apat na anak hanggang sa maging mga ganap na propesyonal ang mga ito. Ngunit sa gitna ng tagumpay ng kanyang mga anak, isang malungkot na yugto ang dumating nang pumanaw ang kanyang katuwang sa buhay. Sa kabila ng pangungulila, dito nag-umpisang muling sumibol ang isang pangarap na matagal na niyang ibinaon sa limot.

Ang naging mitsa ng kanyang pagbabalik-eskuwela ay hindi lamang ang personal na pagnanais na matuto, kundi ang isang mapait na karanasan sa negosyo. Dahil sa kakulangan ng pormal na kaalaman sa pamamalakad ng transaksyon, dumanas siya ng panloloko sa kanyang negosyong wood delivery. Ang sakit ng karanasang ito ang nagtulak sa kanya na maging desidido. Ayaw na niyang maulit na malamangan siya dahil lamang sa kawalan ng diploma. Kaya naman sa edad na animnapu’t lima, habang ang karamihan sa kanyang mga kaedad ay nagreretiro na at nagpapahinga, si Tatay Ebang ay muling kumuha ng kanyang bag at pumasok sa Central Philippines State University o CPSU Candoni Campus noong taong dalawang libo at labing-walo.

Hindi naging madali ang buhay estudyante para sa isang senior citizen. Noong una ay kumuha siya ng Bachelor of Secondary Education major in General Science, ngunit matapos ang unang semestre ay napagtanto niyang mas malapit sa kanyang puso at kasalukuyang hanapbuhay ang agrikultura. Nag-shift siya sa kursong Bachelor of Science in Agribusiness. Sa loob ng silid-aralan, naging kaklase niya ang mga kabataang mas bata pa sa kanyang mga anak. Sa kabila ng malaking agwat ng edad, hindi siya nagpaubaya at naging masigasig sa bawat leksyon. Noong taong dalawang libo at dalawampu’t tatlo, sa edad na animnapu’t siyam, matagumpay niyang nakuha ang kanyang diploma sa kolehiyo. Ngunit para kay Tatay Ebang, hindi pa doon nagtatapos ang laban.

Ang susunod na hamon ay ang Agriculturist Licensure Examination. Sa kanyang unang subok, hindi pinalad na makapasa si Tatay Ebang. Para sa iba, sapat na sanang dahilan iyon para tumigil na, lalo na sa kanyang edad. Subalit ang salitang pagsuko ay wala sa bokabularyo ng matanda. Muli siyang nag-aral, nag-review, at muling sumabak sa board exam nitong Nobyembre ng taong dalawang libo at dalawampu’t lima. Sa wakas, ang kanyang pangalan ay isa na sa anim na libo, anim na raan at pitumpu’t walong masasayang indibidwal na nakapasa sa pagsusulit. Sa edad na pitumpu’t dalawa, ganap na siyang lisensyado.

Sa kanyang mga mensahe sa publiko, binibigyang-diin ni Tatay Ebang na ang edad ay numero lamang at hindi dapat itong ituring na harang sa pag-abot ng kahit anong mithiin. Ang tunay na sikreto ay ang pagkilos at paghahanap ng paraan sa halip na magbigay ng mga dahilan. Naniniwala siya na habang may buhay, may pagkakataon pa para sa pagbabago at pag-unlad ng sarili. Para sa kanya, ang edukasyon ang pinakamahalagang armas na maaaring makuha ng isang tao, anuman ang yugto ng buhay na kanyang kinatatayuan. Ang kanyang kwento ay nagsisilbing paalala na ang panahon ay hindi kalaban, kundi isang kasangkapan kung paano natin gagamitin ang bawat sandali para sa ating paglago.

Nag-iwan din siya ng isang mahalagang paalala para sa mga kabataan sa kasalukuyang henerasyon. Ayon sa kanya, hindi dapat sayangin ang bawat pagkakataon at oras na ibinibigay para makapag-aral dahil ang panahon ay hindi na kailanman maibabalik. Ang pagkakataong makatapos habang bata pa ay isang biyaya na dapat pahalagahan. Ang tagumpay ni Tatay Ebang ay hindi lamang para sa kanyang sarili kundi isang karangalan para sa buong lalawigan ng Negros Occidental at inspirasyon para sa buong bansa. Ipinakita niya na sa kabila ng mga sakripisyo para sa pamilya at mga dagok ng buhay, nananatiling bukas ang pinto ng tagumpay para sa mga taong may malinis na layunin at matatag na puso.

Ngayon, si Tatay Ebang ay hindi na lamang isang simpleng magsasaka sa Candoni. Siya ay isang lisensyadong propesyonal na tinitingala ng marami. Ang kanyang diploma at lisensya ay hindi lamang mga piraso ng papel, kundi mga katibayan ng isang buhay na ginugol sa pagsisikap at pagpapatunay na ang hangganan ng kakayahan ng isang tao ay nakadepende lamang sa lawak ng kanyang pananampalataya at tindi ng kanyang determinasyon. Habang pinagmamasdan niya ang kanyang mga pananim sa bukid, dala niya ang bagong kaalaman at ang dangal ng isang taong hindi sumuko sa kanyang mga pangarap hanggang sa huling sandali.

Tunghayan natin ang aral na iniwan ni Tatay Ebang: na ang edukasyon ay isang walang hanggang paglalakbay. Hindi ito natatapos sa pagkuha ng trabaho o pagtanda. Ito ay isang proseso ng pagdiskubre sa sarili at sa mundo. Nawa ay magsilbing gabay ang kanyang kwento sa mga taong nakararamdam na huli na ang lahat para sa kanila. Sa bawat pagsikat ng araw, laging may bagong pahina na pwedeng sulatan ng ating sariling kwento ng tagumpay, basta’t tayo ay may lakas ng loob na humawak muli ng panulat at harapin ang bukas nang may pag-asa.