Isang ordinaryong araw lang dapat sa Laperal Holdings, ang malaking korporasyong pag-aari ng kilalang negosyanteng si Marco Laperal. Ang mga empleyado ay abala sa kani-kanilang trabaho, tahimik na umiikot ang mga janitor at staff habang ang buong gusali ay punô ng karaniwang ingay ng opisina. Ngunit sa loob lamang ng ilang minuto, isang pangyayari ang tuluyang magpapayanig sa mundo ng CEO.

Nakaupo si Marco sa lobby, hinihintay ang kape na ipinadala mula sa café sa tapat ng building. Wala man lang siyang napapansin sa paligid—hanggang sa dumaan sa tapat niya ang isang janitress na may bitbit na mop at cleaning cart. Simple lang ang suot ng babae, naka-uniporme, may nakapusod na buhok, at halatang pagod matapos ang umagang paglilinis.

Ngunit isang bagay ang biglang tumama sa paningin niya—isang kwintas.

Isang maliit na pendant na hugis bituin. Kumintab iyon nang tamaan ng ilaw, at sa loob lamang ng isang iglap, parang huminto ang mundo ng CEO.

Tumayo si Marco. Namutla. Nanigas ang kamay. Hindi siya makahinga.

Hindi niya maaring magkamali.

Hindi maaaring pagkakamalan niya.

Ang kwintas na iyon—iyon mismo ang disenyo ng espesyal na alahas na ipinagawa niya para sa kanyang anak na babae, si Mia, bago ito misteryosong nawala walong taon na ang nakalipas. Walang ibang meron noon. Iisa lang ang ipinagawa niya. At mula pa noong araw na hindi na bumalik ang bata, araw-araw niya iyong hinanap sa mga tao, sa mga larawan, sa CCTV, kahit sa mga batang nakikita niya sa mall.

At ngayon, biglang nasa leeg ng isang janitress.

Bumilis ang tibok ng puso niya. Lumapit siya sa babae, halos nanginginig ang boses.

“Miss, saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?”

Napahinto ang janitress. Kita sa mukha nito ang pagkagulat, halong pag-aalala. Hindi niya alam kung ano ang mali, hindi niya alam kung bakit siya biglang tinanong ng CEO ng kumpanya.

“Sir… regalo po sa akin ’yan ng nanay ko. Bakit po?”

“Pwede ko bang makita nang malapitan?”

Dahan-dahan itong inalis ang kwintas at iniabot sa kanya. Nang mahawakan ni Marco ang pendant, halos sumabog ang dibdib niya. Ang mga gasgas, ang mga ukit, pati ang maliit na bitak sa gilid—lahat iyon ay eksaktong pareho ng pagmamay-ari ng kanyang anak.

Hindi niya napigilang mapaupo. Napatakip siya sa mukha. Halos maramdaman ng janitress ang bigat ng emosyon na bumalot sa katawan ng CEO.

“Miss… ano ang pangalan mo?” tanong niya, hirap huminga.

“Angela po.”

“Angela… ilang taon ka na?”

“Dalawampu’t isa na po ako.”

Tumango si Marco, pero halatang naguguluhan pa rin. Kung si Angela ay dalawampu’t isa, paano niya nasuot ang kwintas? Paano ito napunta sa kaniya? At nasaan si Mia?

Sa puntong iyon, nagpasya siyang imbitahan si Angela sa opisina para maipaliwanag nang maayos. Hindi nagmatigas ang janitress; halata ang kaba pero sumunod siya, dala ang kwintas na ngayon ay nanginginig sa kamay niya.

Sa loob ng executive office, mahina ang boses ni Marco nang magsalita.

“Angela, walong taon na ang nakalilipas, nawala ang anak ko. Ito lang ang alahas na suot niya noong araw na iyon. Paano ito napunta sa’yo? Anong sabi ng nanay mo?”

Nanlaki ang mata ng janitress. Tumigil siya, napalunok. Parang may biglang sumirit na alaala sa utak niya—mga luma at malabo, parang larawang nababasa ng ulan.

“Sir… hindi ko po alam ang buong kuwento. Ang sabi lang ng nanay ko, may natagpuan siyang batang umiiyak noon malapit sa palengke. Dinala raw niya sa pulis pero walang kumukuha. At… lumipas po ang panahon, kinupkop na rin niya. Sir… ‘yung kwintas… sa kanya po talaga iyon.”

Huminto ang paghinga ni Marco.

“Anong ibig mong sabihin… ikaw ang batang iyon?”

Hindi makasagot si Angela. Pero unti-unti, may luhang nagsimulang pumatak sa kanyang mata. Parang biglang may sumikip sa dibdib niya habang sinisikap niyang unawain ang bigat ng sarili niyang salita.

“Hindi ko po alam kung ako talaga… pero mula pagkabata, may mga bangungot akong nawawala ako, may tumatawag sa pangalan na hindi ko kilala… Mia.”

Nalaglag ang mga balikat ng CEO.

Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang lahat. Hindi siya sigurado. Hindi siya makapaniwala. Pero sa isang iglap, nagbago ang mundo niya. Ang babaeng pinagkakatuwaan sa opisina, ang tahimik na janitress na laging nakayuko, ay posibleng siya palang matagal na niyang nawawalang anak.

Nagpatawag siya ng DNA test. Hindi makatulog si Marco sa paghihintay. Hindi rin mapakali si Angela. Labis ang takot na baka mali siya, at baka masaktan ang taong ngayon lang niya nakita pero tila matagal nang naghihintay sa kanya.

At nang dumating ang resulta, halos bumigay ang tuhod ni Marco.

Positibo.

Si Angela ay si Mia.

Ang batang nawawala, ang batang pinanood niyang lumaki hanggang walong taon, ang batang nawala nang walang bakas—nakatayo ngayon sa harap niya, may suot na kwintas na siya mismo ang nagpagawa.

Niyakap niya ang dalaga nang mahigpit, halo-halong luha at paghinga ang lumabas sa dalawa. Walang salita. Walang paliwanag. Tanging matinding yakap lamang na nagtagpi muli sa walong taon na nawalang pamilya.

At ang mundo ng CEO? Hindi na kailanman naging pareho.