“Sa tuktok ng isang bundok na akala ko’y magiging kanlungan ng aming pamilya, doon pala magsisimula ang pinakamadilim na gabi ng aking buhay, isang gabing hanggang ngayon ay paulit-ulit na bumabalik sa aking isipan.”

Ako ang unang nakaapak sa lugar na iyon bago dumating ang mga awtoridad. Hindi bilang imbestigador, hindi bilang tagapagligtas, kundi bilang isang taong naghahanap ng sagot sa katahimikan ng bundok na biglang naging napakabigat. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala ko ang amoy ng damo, ang lamig ng hangin, at ang pakiramdam na may mali kahit wala pang nakikitang ebidensya.

Noong August 30, 2024, sa Barangay Pupua sa Catbalogan City, Samar, tinawagan ako para umakyat sa Sitio Maligaya. Isang liblib na lugar sa tuktok ng bundok, kung saan bihira ang dumadaan at mas bihira ang balitang umaabot sa bayan. Ang sabi lang sa akin, may nangyaring masama sa pamilya ng caretaker doon.

Habang paakyat ako sa makitid at maputik na daan, ramdam ko na ang kakaibang katahimikan. Walang huni ng mga bata, walang ingay ng mga aso, tanging hangin lang na dumadaan sa mga puno ng niyog. Doon ko unang naramdaman ang bigat sa dibdib, isang pakiramdam na parang may masamang balitang naghihintay sa itaas.

Pagdating ko sa kubo, doon ko nakita ang eksenang hinding-hindi ko na makakalimutan. Si Elena, nakahandusay sa damuhan, at malapit sa kanya ang kanyang dalawang anak. Isang batang tatlong taong gulang at isang limang buwang sanggol. Lahat sila wala nang buhay. Ang dugo ay tila nakipaghalo sa lupa, at ang bundok na dati’y tahimik ay biglang naging saksi sa isang trahedya na lampas sa imahinasyon ko.

Sa unang tingin, parang pagnanakaw ang nangyari. Magulo ang loob ng bahay, bukas ang mga drawer, kalat ang mga damit. Pero habang tumatagal ako roon, mas malinaw sa akin na may mali sa kwentong iyon. Ang kaguluhan ay masyadong maayos, masyadong planado.

Si Marco, ang asawa ni Elena, ang unang nag-report. Siya raw ay bumaba para mamasahe at nang bumalik ay nadatnan ang kanyang pamilya sa ganoong kalagayan. Umiiyak siya, nanginginig, pero may isang bagay sa kilos niya na hindi tumutugma sa sinasabi ng kanyang bibig. Habang ang lahat ay nakatingin sa mga bangkay sa labas, siya ay abala sa pag-aayos ng loob ng kubo.

Napansin ko rin ang mga aso. Anim na aso ang nagbabantay sa lugar, kilalang mabangis at maingay kapag may estrangherong umaakyat. Pero noong gabing iyon, wala raw ni isang tahol ang narinig ng mga kapitbahay. Tahimik ang mga aso, parang kilala nila ang pumasok.

Habang iniipon namin ang mga detalye, unti-unting lumilitaw ang mga butas sa kwento ni Marco. Ang oras ng pagdating niya, ang kondisyon ng mga bangkay, at ang kawalan ng bakas ng ibang tao sa paligid. Ang malambot na lupa ay walang ibang yapak kundi kanya.

Habang tumatagal ang imbestigasyon, bumalik sa amin ang isang lumang kaso. Taong 2021, sa parehong lugar, pinatay ang biyenan ni Marco na si Mang Isco. Natagpuan din siyang tadtad ng saksak sa labas ng parehong kubo. Noong panahong iyon, walang sapat na ebidensya at ang kaso ay nanatiling hindi nalulutas.

Ngunit ngayon, parang nagdudugtong-dugtong ang mga pangyayari. Ang estilo ng pananakit, ang lokasyon ng mga sugat, at ang paraan ng pag-iwan sa mga biktima. Para bang may iisang kamay na gumawa ng lahat.

Nang isailalim si Marco sa masusing pagtatanong, lalo siyang naging balisa. Ang kanyang mga mata ay hindi mapakali, ang kanyang mga kamay ay madalas nakakuyom. Nang sumailalim siya sa modernong scientific test, doon tuluyang gumuho ang kanyang mga alibi.

Nang ipakita sa kanya ang resulta, nakita ko kung paano bumagsak ang kanyang balikat. Parang biglang nawala ang lakas ng taong matagal nang nagtatago ng lihim. Sa wakas, umamin siya.

Ikinuwento niya kung paano nagsimula ang lahat sa selos at takot. Kung paano niya inisip na niloloko siya, kung paano naging simbolo ng kanyang galit ang mga batang walang kamalay-malay. Inamin niya ang lahat, pati ang krimeng matagal niyang itinago noong 2021.

Habang nakikinig ako sa kanyang pag-amin, wala akong naramdaman na galit. Kundi matinding lungkot. Lungkot para sa pamilyang nawasak, para sa mga batang hindi na nagkaroon ng pagkakataong lumaki, at para sa isang bundok na minsang naging tahanan ngunit naging libingan.

Sa huli, nahatulan si Marco ng habang buhay na pagkabilanggo. Walang piyansa, walang pag-asa na muling makalaya. Ang Sitio Maligaya ay iniwan, ang kubo ay unti-unting kinain ng damo at katahimikan.

Sa tuwing naaalala ko ang kasong iyon, bumabalik sa akin ang tanong na hanggang ngayon ay walang kasagutang sapat. Gaano kalalim ang dilim ng isang isip para magawa ang ganoon. At gaano katahimik ang isang bundok para itago ang ganitong uri ng lihim sa loob ng maraming taon.

Sa katahimikan ng tuktok ng bundok, doon nagtapos ang kwento ng isang pamilyang sinira ng selos at paranoya. At doon ko rin natutunan na minsan, ang pinakanakakatakot ay hindi ang liblib na lugar, kundi ang isip ng taong matagal nang nilamon ng sariling hinala.