“Isang bata. Isang lihim. Isang gubat na puno ng anino. At isang desisyong kayang baguhin ang buhay ng marami sa isang iglap.”

Ako si Lunty.

Labing-isang taong gulang lang ako noon, at para sa akin, ang gubat ay hindi kailanman naging nakakatakot. Ito ang naging mundo ko, ang naging tahanan ko. Dito ako natutong makinig sa huni ng mga ibon, sa galaw ng hangin, sa bulong ng mga dahon. Dito ko rin natutunang huwag matakot sa dilim, dahil sabi ng lola ko, ang tunay na panganib ay hindi laging nagmumula sa mga anino, kundi sa puso ng tao.

Ngunit noong hapong iyon, nagbago ang lahat.

Sinundan ko ang isang ibong may bughaw na pakpak. Napakaganda nito, kakaiba, parang hindi kabilang sa mundong alam ko. Hindi ko namalayan na palayo na ako nang palayo sa baryo. Ang mga puno ay mas tumangkad, ang liwanag ay unti-unting naglaho. Hanggang sa nawala ang ibon, at isang tunog ang pumalit.

Isang ungol.

Hindi iyon tunog ng hayop. Alam ko ang tunog ng mga hayop. Ito ay tunog ng sakit, tunog ng takot. Dahan-dahan akong lumapit, halos hindi humihinga. At doon ko siya nakita.

Isang lalaking nakatali sa puno ng balete. Duguan. May pasa. At may isang kakaibang aparatong nakakabit sa kanyang dibdib na may pulang ilaw na kumikislap. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw. Naalala ko ang bilin ng nanay ko na huwag lalapit sa estranghero.

Pero nang dumilat siya at tumingin sa akin, nakita ko ang isang taong humihingi ng tulong. Hindi panganib. Hindi halimaw. Isang taong gustong mabuhay.

Hindi ko siya kayang iwan.

Wala akong kutsilyo. Wala akong itak. Isang bato lang ang hawak ko. Nanginginig ang kamay ko habang kinikiskis ko ang lubid. Mabagal. Masakit sa palad. Ngunit hindi ako tumigil. Hanggang sa narinig ko ang mga yabag. Mga boses. Papalapit.

Nang maputol ang lubid, halos bumagsak siya. Tinulungan ko siyang tumayo. Tumakbo kami. Hindi ko alam kung saan ako humuhugot ng lakas. Alam ko lang, hindi siya dapat mamatay.

Nakarating kami sa ilog. Sa kabilang pampang, may mga lalaking may baril. Isa sa kanila, kilala niya. Nakita ko ang sakit sa kanyang mga mata nang makita niya ang lalaking iyon. Pagkakanulo. Doon ko unang naramdaman ang tunay na takot.

Sa likod ng talon kami nagtago. Sa isang siwang ng bato. Basang-basa. Nanginginig. Doon ko nalaman ang pangalan niya. Kalasag. Doon ko rin naramdaman kung gaano kabigat ang dinadala niyang sakit.

Nilagnat siya. Nanghina. Nawalan ng malay.

Hindi ko siya iniwan.

Binuhat ko siya palabas ng ilog. Halos hindi ko na kaya, pero hindi ako tumigil. Hanggang sa makita ko ang isang lumang kubo. Doon ko siya dinala. Nagsindi ako ng apoy. Tinakpan ko siya ng mga tuyong dahon. Hawak ko ang kamay niya habang binubulong ko na ligtas na siya.

Nang makita ko ang cellphone niya at ang solar charger sa kubo, parang binigyan ako ng langit ng pag-asa. Nang mag-charge ito, gusto kong umiyak sa tuwa. Ngunit ang tunay na iyak ay dumating nang marinig ko ang recording.

Boses ng isang babae. Malamig. Walang awa. Ang asawa niya. At ang lalaking may baril. Plano nilang patayin siya. May isa na pala silang pinatay dati. At sisirain pa ang pangalan niya.

Doon ko unang naintindihan kung gaano kalalim ang kadiliman ng tao.

Nang magising siya at makita niya ang cellphone, alam naming pareho. Alam na niya na narinig ko ang lahat. Walang salita. Pero sa katahimikang iyon, may tiwala.

At saka dumating ang mga aso.

Mga sigaw. Papalapit. Natunton na kami.

Hinila ko siya patungo sa likod ng kubo. Sa bintana. Ngunit nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Hindi takot mamatay. Takot na mabigo. Takot na hindi na muling makita ang anak niya.

Doon ako nagsalita. Kahit nanginginig ang boses ko.

Hindi pa po tapos ang kwento ninyo. Hindi pa po ngayon.

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang na iyon. Ngunit tumalon kami. Tumakbo. Nagtago. Hanggang sa marinig namin ang ibang tunog. Mga sirena. Mga sigaw na hindi galit, kundi utos.

Nakaligtas kami.

Pagkalipas ng mga araw, nalaman ko ang lahat. Nagsalita siya. Lumabas ang katotohanan. Nahuli ang mga may sala. At sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang isang matapang na lalaki hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pasasalamat.

Ako si Lunty.

Isang batang minsang naligaw sa gubat.

At natutunan ko na minsan, ang pinakamaliwanag na ilaw ay hindi galing sa araw, kundi sa pusong marunong pumili ng tama kahit natatakot.