Sa gitna ng mainit na usaping politikal sa bansa, isang pahayag ang yumanig sa social media at naging mitsa ng walang katapusang debate sa pagitan ng mga Pilipino. Ang dating aktor na ngayo’y Senador Robin Padilla ay muling gumawa ng ingay matapos lumabas ang mga ulat tungkol sa kanyang radikal na mungkahi: ang ipasara o buwagin na ang mismong institusyong kinabibilangan niya—ang Senado. Marami ang nagtatanong kung ito ba ay isang seryosong hakbang tungo sa pagbabago o isa lamang paraan para makuha ang atensyon ng publiko.

Para sa mga karaniwang mamamayan na pagod na sa bagal ng pag-unlad, ang ideyang ito ay tila isang sariwang hangin. Sa pananaw ni Padilla, ang kasalukuyang sistema ng gobyerno ay tila hindi na nakatutugon sa pangangailangan ng mga mahihirap. Ayon sa mga diskusyong lumalabas, naniniwala ang senador na ang pederalismo ang tunay na sagot sa problema ng bansa. Sa ilalim ng pederalismo, hindi na kailangan ang isang sentralisadong Senado na madalas ay nagiging hadlang lamang sa mabilis na pagpasa ng mga batas na direkta sanang makatutulong sa mga probinsya.

Ngunit hindi lahat ay natutuwa. Ang mga kritiko, partikular na ang mga dating mambabatas gaya ni Antonio Trillanes IV, ay mariing tumutuligsa sa ganitong uri ng retorika. Para sa mga nasa oposisyon, ang pagpapasara sa Senado ay isang panganib sa demokrasya. Ang Senado ay nagsisilbing “check and balance” sa kapangyarihan ng Pangulo at ng Mababang Kapulungan. Kung mawawala ito, baka tuluyan nang mawala ang boses ng mga taong nagnanais ng pananagutan sa gobyerno. Dito nag-uumpisa ang mainit na bangayan na kahit sa social media ay hindi na maawat.

Ang isyung ito ay hindi lamang tungkol sa isang gusali o sa mga taong nakaupo rito. Ito ay tungkol sa sistema ng pamamahala na matagal nang ginagamit sa Pilipinas. Maraming Pinoy ang nararamdaman na ang pera ng bayan ay nauubos lamang sa mga sahod at allowance ng mga senador na kung minsan ay puro bangayan lang ang inaatupag sa halip na tumulong sa mga nagugutom. Sa kabilang banda, may mga nagsasabi na kung walang Senado, sino ang mag-iimbestiga sa mga korapsyon sa loob ng mga ahensya ng gobyerno? Sino ang magtatanggol sa karapatan ng mga mamamayan laban sa mapang-abusong kapangyarihan?

Habang patuloy ang pag-init ng diskusyon, lalong nagiging malinaw na ang bansa ay nahahati sa dalawang kampo. Ang mga sumusuporta kay Robin Padilla ay nakikita siya bilang isang “outsider” na gustong gibain ang lumang sistema para sa ikabubuti ng lahat. Para sa kanila, ang tapang ni Robin na hamunin ang sarili niyang posisyon ay patunay na hindi siya kapit-tuko sa kapangyarihan. Samantala, ang mga kontra naman ay nagbabala na ang ganitong mga hakbang ay maaaring mauwi sa diktatoryal na pamumuno kung saan wala nang kokontra sa anumang gustong gawin ng administrasyon.

Sa huli, ang desisyon ay nasa kamay pa rin ng mga Pilipino. Ang pagbabago ng Konstitusyon at ang paglipat sa pederalismo ay isang mahabang proseso na nangangailangan ng malalim na pag-unawa. Ngunit isang bagay ang sigurado: ang pahayag ni Robin Padilla ay nagbukas ng isang pinto na mahirap nang isara. Pinilit nito ang bawat isa sa atin na mag-isip: kailangan pa nga ba natin ng Senado, o panahon na para sa isang radikal na pagbabago na magpapabago sa takbo ng ating kasaysayan? Ito ay usaping hindi lamang pang-politika, kundi usaping pambansa na dumarating sa bawat hapag-kainan ng pamilyang Pilipino.