Sa halip na toga at medalya, kabaong at luha ang sinalubong ng isang pamilyang ilang linggo na lang sana’y magdiriwang ng pagtatapos. Isang graduating student ang brutal na pinaslang ilang araw bago ang graduation—isang krimeng yumanig hindi lang sa kanilang komunidad, kundi sa lahat ng nakarinig ng katotohanang unti-unting lumabas.

Si Daniel ay 22 taong gulang, masipag, at kilala sa eskwelahan bilang tahimik ngunit magalang. Siya ang inaasahang unang makakatapos ng kolehiyo sa kanilang pamilya. Matagal na pinag-ipunan ng kanyang ina ang araw na iyon—ang araw na aakyat siya sa entablado, tatawagin ang pangalan, at magpapatunay na sulit ang lahat ng sakripisyo.

Ngunit isang gabi, hindi na siya nakauwi.

Natagpuan si Daniel sa isang madilim na eskinita, ilang kanto lamang ang layo mula sa inuupahan niyang kwarto. Wala na siyang buhay nang dumating ang mga awtoridad. Ayon sa paunang ulat, nagtamo siya ng maraming saksak. Walang nakuhang gamit sa kanya—wala ang cellphone, wallet, at backpack na may lamang mga papeles para sa nalalapit na graduation.

Agad na kumalat ang balita. Sa social media, bumuhos ang galit at lungkot. “Graduating na sana,” paulit-ulit na komento ng mga kaklase. Ang eskwelahan ay nagdeklara ng isang araw na pagluluksa. Ang toga na dapat sana’y susuotin ni Daniel ay isinabit na lamang sa tabi ng kanyang kabaong.

Sa simula, inakala ng lahat na simpleng holdap ang motibo. Isang estudyanteng nagkataong napagdiskitahan. Ngunit habang lumalalim ang imbestigasyon, unti-unting nagbago ang direksyon ng kaso.

Ayon sa pulisya, may nakitang CCTV footage na nagpapakitang may kasamang dalawang lalaki si Daniel bago mangyari ang krimen. Hindi ito mga estranghero. Makalipas ang ilang araw, kinumpirma ng mga awtoridad ang ikinagulat ng lahat—ang mga suspek ay pawang mga taong kilala ni Daniel.

Isa ay matagal na niyang kaibigan mula pa high school. Ang isa naman ay kaklase niya sa kolehiyo.

Lalong bumigat ang tanong ng lahat: bakit?

Lumabas sa imbestigasyon na may matagal nang alitan na hindi alam ng pamilya ni Daniel. May kinalaman umano ito sa pera at inggit—mga planong trabaho pagkatapos ng graduation, at isang scholarship opportunity na si Daniel ang nakakuha. Ayon sa mga kakilala, may mga pagkakataong nakitaan ng selos at galit ang isa sa mga suspek, ngunit walang nag-akala na mauuwi ito sa karahasan.

Sa huling gabing nakita si Daniel, inimbitahan daw siya ng mga suspek para “mag-usap” at magkaayos. Dahil sa tiwala, sumama siya. Hindi niya alam na iyon na pala ang huling desisyong gagawin niya.

Nang arestuhin ang mga suspek, walang bakas ng pagsisisi sa kanilang mga mukha, ayon sa mga nakasaksi. Ang mas nakagugulat pa, ang isa sa kanila ay galing sa isang respetadong pamilya sa kanilang lugar—isang detalyeng lalong nagpasiklab ng diskusyon online. Marami ang nagsabing hindi estado sa buhay ang sukatan ng konsensya.

Sa lamay ni Daniel, tahimik ang kanyang ina. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang medalya at graduation program na hindi na magagamit. “Hindi ko alam kung paano ako babangon,” mahina niyang sabi. “Ang alam ko lang, gusto kong magkaroon ng hustisya.”

Samantala, patuloy ang imbestigasyon upang matukoy ang eksaktong papel ng bawat suspek. Kinasuhan na sila at kasalukuyang nakakulong habang dinidinig ang kaso. Para sa mga kaklase ni Daniel, hindi na magiging pareho ang pagtatapos. May bakanteng upuan sa graduation—isang pangalan na tatawagin, ngunit walang aakyat.

Ang kuwentong ito ay hindi lang tungkol sa isang krimen. Isa itong paalala na ang inggit, galit, at maling desisyon ay kayang sumira ng pangarap—hindi lang ng biktima, kundi ng maraming buhay na konektado sa kanya.

Si Daniel ay dapat sana’y simbolo ng pag-asa. Sa halip, naging simbolo siya ng isang katotohanang masakit tanggapin: minsan, ang panganib ay nagmumula sa mga taong pinagkakatiwalaan mo.