Tahimik ang opisina nang unang lumabas ang usapan tungkol sa galaw ni VP Sara Duterte—isang kilos na, ayon sa mga nakasaksi, hindi inaasahan, ngunit agad nagdulot ng kuryente sa buong palapag. Sa likod ng mga pinto at bintana, may mga mata at tainga na nakatutok sa bawat galaw. Hindi ordinaryong araw ito; parang bawat paghinga sa loob ng gusali ay may kasamang tensyon. Ang mga staff, kahit na hindi direktang kasangkot, ay naramdaman ang kakaibang bigat sa hangin. At doon nagsimula ang lahat. Ang confrontation kay Usec Castro, na dati ay tahimik na nagmamanobra sa likod ng mga eksena, ngayon ay nakaharap sa mata ni VP Sara. At hindi basta tinginan lang—may pahiwatig ng isang labanan, isang sagupaan, at isang mensahe na hindi pa alam ng publiko.

Ayon sa isang fictional insider, ang simula ng tensyon ay nangyari sa isang routine briefing, ngunit mabilis itong lumaki. Hindi malinaw kung sino ang unang nagsalita, pero may sinabi raw si Sara na parang suntok sa mesa: “Hindi puwede ang ganitong klaseng kur4p sa ilalim ng aking watch.” Ang tono niya—malakas, diretso, walang paliguy-ligoy—ay nagpabagal sa bawat tibok ng puso sa silid. Si Usec Castro, na kilala bilang strategist at madalas tahimik sa harap ng media, ay napilitang tumayo, maghanap ng puwang sa argumento, at magpaliwanag. Ngunit bawat salita niya, bawat pagtatanggol, ay tila nadadala ng alon ng matinding scrutiny na dala ni Sara. Hindi ito simpleng disagreement; ito ay showdown ng mga personalidad, prinsipyo, at kapangyarihan.

Sa mga nakasaksi, nagkaroon ng sandali na parang huminto ang oras. Ang mga mata ni Sara ay nakapako sa Usec Castro, ngunit hindi sa galit lang. May halo ring pagod, frustrasyon, at determinasyon na tila nagpapaalala sa lahat: may matagal na silang binabantayan, may mga bagay na hindi puwede lumampas. Sa kabilang banda, si Castro ay nakaramdam ng presyur na hindi niya inaasahan, bagamat bihasa sa politika. Ang kanyang mga plano, ang kanyang strategy na madalas nakatago sa likod ng mga report at meeting minutes, ay biglang naharangan ng isang tao na hindi lang basta kausap—isang lider na kayang gumalaw sa larangan ng pananaw, impluwensya, at boses.

Habang lumalalim ang usapan, lumabas ang mga rebelasyon na hindi dapat maabot ng media. Ayon sa fictional source, may mga documents at data na nakalatag sa mesa—hindi opisyal na papel, hindi signed reports, kundi internal notes, email threads, at confidential intelligence na naglalarawan ng mga anomalya sa mga transaksyon, kung saan may mga taong matagal nang kumikilos sa ilalim ng radar. At ang pinaka-shocking sa lahat: may ilang pangalan na, kung lalantad, ay puwedeng magdulot ng domino effect sa iba’t ibang ahensya. Hindi ito simpleng isyu; ito ay panahon ng reckoning. At si Sara, sa isang malinaw na tono, ay pinakita na hindi siya nagbibiro: “Kung patuloy itong tatagal, maraming mawawasak.” Ang simpleng pahayag na iyon ay sapat na upang magpatigil sa mga bumubulong sa paligid.

Ngunit hindi lamang ang political at administrative na aspeto ang nagpabigat ng tensyon. Ayon sa fictional insider, may personal na layer ang lahat. Ang ilang staff ni Sara ay nakaramdam ng kakaibang chemistry sa pagitan ng dalawang lider. Hindi romantiko, hindi rin friendly, kundi isang intense na respeto—respect na nagmumula sa parehong pag-unawa sa bigat ng responsibilidad at panganib. May mga pagkakataong nagkaroon ng silent acknowledgment—isang titig, isang nod, isang bahagyang pag-ngiti—na nagbigay signal: “Alam ko ang sinasabi mo, naiintindihan ko.” Sa isang political environment na puno ng intriga at kompetisyon, iyon ay napakabigat.

Hindi rin nakaligtaan ang online world. Sa unang post ng mga insiders na may mga hints sa confrontation, agad na kumalat ang haka-haka sa social media. Ang mga komentaryo, memes, at analysis ay nagpaikot-ikot sa kung sino ang panig ng sinuman, sino ang mananalo, at sino ang maaaring matalo. Ngunit sa gitna ng mga ingay, may isang bagay na malinaw sa fictional narrative: hindi ito show. Hindi ito staged. Ito ay tunay na tensyon, tunay na risk, at tunay na paghahanda sa paparating na kaganapan. Ang bawat reaction ng DDS netizens ay nagdagdag ng pressure sa dalawang lider, kahit hindi nila ito sinasadya.

Sa loob ng ilang oras, lumabas ang mas shocking na rebelasyon: ang confrontation daw ay hindi lamang tungkol sa minor infractions o petty politics. Ayon sa fictional insider, may isang “operation” na matagal nang pinaplano sa likod ng mga closed doors meetings—isang operation na puwedeng makasira sa career ng ilan, puwedeng magbukas ng pandora box ng mga illegal activities, at puwedeng baguhin ang political landscape. At si Sara, sa isang matapang at walang kompromisong stance, ay nagpahayag: “Kung hindi ito haharapin ngayon, mas marami ang mapapahamak.” Ang linyang iyon, simpleng salita lang, ay parang bomba sa bawat puso ng nakikinig.

Habang lumalalim ang eksena, isang maikling silent moment ang nangyari. Ayon sa source, naglakad si Sara palapit sa mesa, tumingin sa mga dokumento, at saka tiningnan si Usec Castro. May kabigatan sa kanyang mga mata, ngunit may spark rin ng determinasyon. Hindi siya galit. Hindi rin siya natakot. Siya ay isang lider na nakatayo sa gitna ng bagyo, handang harapin ang kahit anong resulta. Ang mga staff, kahit tahimik, ay alam: may paparating. At kahit na wala pang aksyon, ang presensya ng dalawang personalidad ay nagpatigil sa bawat paghinga sa silid.

Pagkatapos ng confrontation, may mga whisper sa hallways: may planong ipatigil, may planong ipagpatuloy, may planong i-review ang bawat hakbang. Ang tension ay hindi naglaho; lumipat lang sa isang strategic level. Ang mga insiders, kahit na hindi direktang kasangkot, ay nanatiling alerto, nanatiling nakamasid. Lahat ay naghintay sa susunod na galaw. At sa online community, bawat comment, bawat speculation, bawat reaction ay parang pulse ng buong bansa—isang pulse na nakasentro sa dalawang tao lamang.

At sa huli, kahit na walang official statement, kahit na walang media coverage, kahit na walang press release, may isang bagay na malinaw sa fictional narrative: ang laban ni VP Sara Duterte ay hindi lamang laban sa kur4p. Ito ay laban sa inertia, laban sa expectation, laban sa system na matagal nang nagpapaikot sa sarili. Ang confrontation kay Usec Castro ay hindi lamang physical o verbal. Ito ay metaphor, simbolo ng kahandaan, at strategic move para sa mas malalim na objective. Ang mga DDS netizens, kahit na asar, kahit na shocked, ay nakaramdam ng kakaibang pag-anticipate: may paparating na mas malaki, mas makapangyarihan, at mas dramatikong development.

At sa bawat sandali na lumilipas, sa bawat galaw sa opisina, sa bawat tahimik na paglabas ng staff, lumalalim ang tensyon. Ang fictional account ay nagtatapos hindi sa resolution kundi sa suspense—isang open-ended na scenario kung saan ang bawat aksyon ni Sara Duterte at Usec Castro ay may bigat, bawat titig ay may mensahe, at bawat tahimik na sandali ay puno ng potensyal na explosive outcome. Ang bansang nanonood, kahit mula sa malayo, ay hawak ang hininga. Ang eksena ay hindi natatapos; ito ay nagsisimula. At ang drama, intrigue, at political tension ay patuloy na kumakalat, tahimik ngunit malakas, sa bawat sulok ng bansa.