Isang hapon sa Grand Assembly Hall ng Republika ng Arkania ang biglang naging sentro ng pinakamabangis na eksenang hindi inaasahan ng sinuman. Walang kahit isang staff ang nakaramdam ng kakaiba bago ito mangyari. Tahimik ang paligid, kontrolado ang bawat kilos, at nakatutok ang lahat sa inaakalang isang ordinaryong budget briefing. Ngunit ilang minuto bago magsimula ang presentasyon, napansin ng ilang empleyado ang isang kakaibang pakiramdam—parang may isang bagay na hindi nakapwesto nang tama, parang may matang nakamasid pero hindi makita. Hindi nila alam na ang pakiramdam na iyon ay magiging hudyat ng pinakamalaking political shock na mangyayari sa loob ng taon.

Nang nagsimula ang presentasyon, nakaayos ang lahat. Ang mga opisyal ay nakaupo sa kanilang designated seats, ang aircon ay malamig, at ang ilaw ay kumikislap-kislap sa kahinahunan. Si Representative Caelum Argos, kilalang matapang at hindi napipigilan ng kahit sinong makapangyarihan, ay kalmado lamang at nakayuko sa tablet niyang may nakabukas na digital copy ng budget proposal. Wala siyang anumang indikasyong may kahina-hinalang plano siyang gagawin; sa katunayan, halos walang nakakakita ng kahit anong emosyon sa mukha niya.

Ngunit doon nagsimulang gumalaw ang unang piraso ng misteryo: isang itim na folder na biglang napadpad sa mesa niya. Walang nakakita kung sino ang naglagay, walang record sa document log, at walang staff na umako ng responsibilidad. Parang may espiritung dumaan at iniwan lang ito. Nang hawakan niya ito, napansin agad ni Argos na mas mabigat ito kaysa ordinaryong folders ng committee. At nang dahan-dahan niya itong buksan, hindi pa man niya nabubuksan nang buo ang unang pahina, bigla siyang napatigil, umangat ang tingin, at doon nakita ng mga nakapaligid ang unang sulyap ng apoy sa mga mata niya.

Ilang segundo lang ang lumipas bago tuluyang pumutok ang tensyon.

Isang malakas na tunog ang gumulantang sa lahat—ang pagtama ng folder sa mesa matapos itong ibagsak ni Argos. Napalingon ang buong silid, at ang iba’y napaangat pa ang kamay sa gulat. Hindi nila inakalang ang isang mambabatas na kilala sa pagiging kontrolado ay biglang sasabog sa galit. Pero sumunod na mga salita ang nagpatunay na hindi ito basta pagtaas ng boses lamang.

“ANO ’TO?! BAKIT NAKATAGO ’TO SA COMMISSION REPORT? SINO ANG PUMIRMA NITO?!” sigaw niya, halos pumipitik ang litid sa leeg. Tumayo siya, hinila ang folder at itinapat ito sa panel. “BILYONG PISO?! AT WALANG NAKAAALAM? HINDI ITO PUWEDE!”

Mabilis na nagpalitan ng tingin ang mga nasa paligid. Ang iba ay agad na tumigil sa pag-type. Ang iba’y napatayo. At ang ilang opisyal na dati’y kumpiyansa sa kanilang mga sarili ay biglang namutla. Isang senador ang nagbubulong ng, “Hindi dapat ’yan dito…” habang isa namang undersecretary ang napahawak sa noo, para bang may mabibigat na alaala itong na-trigger sa nakitang dokumento.

Habang nakatitig ang lahat kay Argos, kumalat ang isang tila nakakakilabot na kamalayan: ang laman ng folder ay hindi ordinaryo. Hindi ito basta dagdag-budget o simpleng maling pag-file. Ayon sa isang staff na naka-upo malapit sa kanya, nakita raw niya mula sa distansiya ang nakasulat sa unang pahina: ₱1.8 Billion – Consolidated Infrastructure Enhancements. Pero ang nakapagpamanhid sa kanya ay ang tatlong pirma sa ilalim. Tatlong pirma ng tatlong mataas na opisyal. At isa sa mga iyon ay hindi dapat lumitaw sa kahit anong dokumento kung hindi ito dumaan sa Council hearing.

Parang may sumundot sa konsensiya ng bawat taong naroon nang hindi sila makapagsalita. At parang lalo itong tumusok nang may lumitaw pang isang papel sa loob ng folder: ang pulang envelope na may nakasulat sa harap na “For Council Eyes Only – Destroy if Compromised.”

Pagkabukas nito ni Argos, bigla siyang umatras. Hindi niya sinabi kung ano ang nakita, ngunit nakita ng chief of staff niya na maputlang-maputla ang mukha niya. Pinilit niyang ibulsa ang envelope ngunit hindi pa siya nakalayo nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang dalawang security personnel na walang emosyon sa mukha. Walang sinabi. Walang paliwanag. Basta lang tumayo sa likod, at ang presensiya nila ay tila nagbigay ng mensaheng walang sinuman ang maaaring lumabas o magsalita hanggang walang utos mula sa Council.

Ang tensyon ay naging halos materyal—parang usok na maaaring mahawakan. May isang analyst na hindi sinasadyang mabitawan ang hawak na pen, may opisyal na hindi makakuha ng salita, at may isang junior staff na napaluha nang tahimik dahil hindi niya alam kung ano ang nangyayari.

Nang magtanong ang isang senador kung saan nanggaling ang folder, hindi na natutoong sumagot si Argos. Ang sagot niya ay mas lalo pang nagdulot ng tensyon: “Mas magandang tanungin ninyo ang sarili ninyo. Bakit nandito ang pirma n’yo sa proyektong hindi niyo pinresenta kahit kailan?”

At isa pa sa mga senador ay biglang sumagot nang pabulong: “Hindi ’yan dapat nasa mesa mo… may naglagay n’yan. May gustong mangyari.”

Pero kung iyon ang katotohanan, ibig sabihin ay may malawakang laro ng kapangyarihan sa loob ng Assembly. May posibleng nagtatangkang ipitin ang ilang opisyal. May posibleng nagtatangkang sirain si Argos. At may posibleng nagtatangkang itago ang isang bagay na masyadong malaki para malusutan.

Kinagabihan, kumalat sa social forums ng fictional Arkania ang isang anonymous post mula sa isang account na nagngangalang ShadowLedger. Naglabas ito ng tila rekonstruksyon ng apat na proyektong nasa folder:

– ₱640M Flood Barrier Expansion pero walang foundation report
– ₱480M Transport Enhancement pero duplicate ang aerial images
– ₱380M Electrification Grid pero ang contractor ay shell company
– ₱300M Water Facility Upgrade pero identical ang technical signatures

Hindi malinaw kung totoong galing ito sa folder o gawa-gawa ng netizen, pero ang pagkalat nito ay nagdagdag ng apoy sa apoy. Biglang umingay ang publiko. Biglang may mga haka-haka na may ghost projects. Biglang may lumabas na mga teorya ng set-up at sabotahe.

Sa loob naman ng Assembly, lalo pang naging madilim ang mga kaganapan. Ayon sa isang witness, may isang opisyal na nakitang umiiyak sa third floor lounge, paulit-ulit na sinasabing, “Hindi pa tayo handa… sana hindi ’yon lumabas… walang ligtas dito kapag pumutok ’yan…”

Isang pahayag na mas nakakatakot pa kaysa sa anumang dokumento.

Nang lumabas ang council statement pagsapit ng gabi, sinabi lamang nila: “There was a misunderstanding. No documents were compromised.” Ngunit sa halip na mawala ang pag-aalinlangan, mas lalo pang lumakas ang bulung-bulungan. Bakit kailangang sabihing walang compromised kung simpleng misunderstanding lang? Bakit walang binanggit tungkol sa sigaw? Bakit walang paliwanag sa BILYONG pisong proyektong hindi nakikita sa public hearings?

At ang pinakakinakatakutan ng marami ay ang huling sinabi ni Argos bago matapos ang araw. Habang papalabas ang security escort niya, huminto siya sandali sa pintuan, tumingin sa mga opisyal, at sinabi:

“Kung may mangyari sa akin pagkatapos nito, tandaan ninyo ’tong araw na ’to. Hindi tumatakbo nang malayo ang sinuman kapag ang katotohanan ang humahabol.”

At pagkatapos noon, tumalikod siya… habang ang buong Assembly ay nanatiling tahimik, tila may ibinuwis na sikreto na hindi na kayang ibalik sa loob ng kahon.

Ang sigaw niya ang naging buhay ng bulung-bulungan sa buong bansa. Ang itim na folder ang naging anino sa bawat opisyal na kinakabahan. At ang pulang envelope ay naging simbolo ng tanong na hindi sinasagot, takot na hindi binibigkas, at katotohanang ayaw aminin.

At kung ang araw na iyon ang simula, ang tunay na bagyo ay paparating pa lamang.