Sa gabing iyon na walang sino man ang handang maging saksi, biglang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng studio. Wala pang limang minuto bago magsimula ang live broadcast nang mapansin ng ilang staff na tila may tensyon na hindi maipaliwanag sa kilos ni Atty. Romero Valderama, ang kilalang legal firebrand sa political-drama universe. Dati-rati, makulit, pilyo, at may halong sarcasm ang bawat bitaw niya, pero ngayong gabing ito, para siyang binabagabag ng isang mabigat na sikretong hindi niya kayang itago. May iniipit siyang folder, makapal, gusot, at halatang minadali ang pagkuha. Hindi niya ito binitiwan kahit isang segundo. At habang papalapit ang camera technician para ayusin ang microphone niya, bigla niya itong sinalo, parang pipitsugin lang ang nangyayari sa paligid at ang tanging mahalaga ay ang laman ng hawak niyang papel.

Pag-akyat niya sa stage, bumigat ang hangin. At sa gitna ng ilaw, nakatayo ang malaking standee ng fictional President Arlando M., ang karakter na madalas niyang binabatikos sa mga nagdaang buwan. Akala ng lahat—routine rant na naman. Pero hindi. Hindi ngayong gabi. Nang nagsimula na ang countdown ng floor director, napansin nilang nanginginig ang kamay ni Valderama, hindi sa takot, kundi sa isang uri ng emosyon na hindi nila masabi kung galit ba o pagod o pag-aalinlangan. Pagpalo ng “LIVE,” bigla niyang itinaas ang folder, binuksan, at nakita ng mga tao ang kumpol ng papeles na hindi pa man nababasa ay nagbibigay na ng kabog sa dibdib.

At sa isang iglap, bago pa makapag-react ang host o kahit sino, bigla niyang itinaas ang kamao at ibinagsak ito sa standee ni Arlando M. Lampas sa inaasahan ang lakas ng impact. Nayanig ang buong audience section. Napasigaw ang ilang staff. Napabitaw ang cameraman sa handle ng camera. At sumabog ang unang linya na magpapayanig sa buong fictional country: “Hindi niyo alam kung ano ang tunay na nangyayari! Hindi niyo alam kung anong pinapasok natin!”

Ang internet—kahit wala pang limang segundo—sumabog. Pero bago pa lumalim ang gulo, may nangyari pang mas nakakabaliw. Mula sa kaliwang bahagi ng stage, pumasok si fictional President Arlando M. Hindi siya kasali sa segment. Hindi siya naka-lineup sa rundown. Walang nakaalam na darating siya. Pero ayun siya: kalmado, naka-barong, at parang nakikita ang lahat mula pa sa malayo bago pa man ito sumiklab. At sa biglaang paglapit niya, napahinto si Valderama, parang nawalan ng lakas. Wala siyang sinabi. Pero ang ngiti ng pangulo—hindi ngiting masaya, hindi rin ngiting galit—kundi ngiting parang alam niya ang bawat galaw sa chessboard ng politika, at siya ang nag-setup ng buong laro.

Tahimik ang lahat. Wala pang sound effect, pero para kang nakarinig ng malakas na tunog ng kidlat. “Kung tapos ka na,” sabi ni Arlando M., “ako naman.” At doon nagbago ang ihip ng hangin. Hindi pa man nagsasalita ang pangulo, naramdaman ng lahat na hindi ito ordinaryong gabi. Hindi ito normal na sagutan. Hindi ito scripted skit. May iba. May malalim. May mabigat.

At bigla niyang inilabas ang sarili niyang dokumento. Malinis. Organisado. May pirma. May seal. At ang unang linya pa lang na binasa niya ay nagpatayo ng balahibo ng kahit sino: “The real corruption is not above you… it is around you.” Walang pangalan. Walang direktang tinutukoy. Pero sapat na iyon para magdulot ng panic, excitement, takot, at curiosity sa milyun-milyong nanonood. Kahit ang mga matagal nang kritiko niya—fictionalized sa kuwento—ay na-stun. Parang may ipinakitang larong hindi nila inasahan na kaya pala niyang laruin.

Agad lumabas ang mga haka-haka. May nagsasabing ito raw ay bahagi ng matagal nang masterplan na hindi malaman ng publiko. May iba namang naniniwala na ang hawak na dokumento ni Valderama ay bahagi lang ng isang mas malaking puzzle na ngayon pa lang nagsisimula. Sa mga unang minuto matapos ang live confrontation, sunod-sunod ang sightings na ini-report ng mga netizen sa fictional world: mga sasakyang tinted na pumapasok sa compound ng ilang opisyal, mga tauhang nagtatago sa likod ng mask habang may bitbit na sobre, at mga security aide na nagtaas bigla ng alert level kahit walang nakikitang banta.

May isang anonymous na source pa raw na nagsabing may isang “List of Seven”—mga pangalan ng high-profile personalities na matagal nang iniimbestigahan secretly. Hindi pa man alam ng publiko kung totoo ito o hindi, sumabog na agad ang takot sa mga taong malapit sa kapangyarihan. Tatlong negosyanteng fictional characters biglang nag-book ng international flight. Limang politiko biglang naging tahimik. At dalawang dating opisyal ang biglang hindi na raw sumipot sa kanilang regular events.

Kahit ang media networks sa fictional story universe ay biglang nagkahalo-halo ang reaction: may nag-shutdown “due to technical reasons,” may nag-black screen nang ilang segundo, at may isa pang anchor ang biglang nanahimik sa ere at tanging “We are currently verifying…” lang ang nasabi bago naputol ang feed.

Sa gitna ng kaguluhang ito, ang pinaka-viral ay ang slow-motion shot ng pangulo na nakangiti habang nakatingin sa galit na si Valderama. Hindi ngiti ng pagkutya. Hindi ngiti ng takot. Kundi ngiti ng taong may hawak na impormasyon na maaaring magbago ng direksyon ng bansa. At iyon ang nagpa-“NAKAKAKILABOT TO!” moment sa buong fictional nation.

Sa mga sumunod na araw, hindi humupa ang tensyon. Sa halip, lalo itong sumidhi. May mga rumor na kumalat na may “Phase 2” pa raw ang pangulo—isang mas matinding unveiling ng impormasyon na hindi niya isinapubliko sa broadcast. May isa pang kuwentong lumabas na dalawang dating kaalyado raw ang nagpadala ng encrypted message sa isang reporter na nagsasabing “Hindi niyo alam kung gaano kalaki ang galawang nangyari sa likod.” Hindi na ito basta drama. Parang political thriller na nabubuhay sa harap ng buong bansa.

Sa mga coffee shops, may mga bulung-bulungan: “Alam mo ba, may tatlong pangalan raw na muntik nang mailabas?” “Sino raw yung nasa listahan?” “Bakit biglang nawala sa eksena si ___?” (fictional character din). Sa mga opisina, may mga taong biglang naging tahimik. Sa social media, may mga trending hashtags na lumitaw: #MasterclassMove, #NightofRevelation, #ValderamaFiles, #SilentSmile. Ang mga tao, hindi alam kung matatakot ba sila, maiintriga, o ma-e-excite.

At ang pinakamatindi? Kahit tapos na ang broadcast, kahit natapos na ang sigawan at paghamon, kahit wala nang bagong pahayag mula sa dalawang panig, ramdam ng buong bansa na hindi pa ito ang ending. Ang ending ay malayo pa. Ang ending, parang sinusulat pa lamang ng mga taong may hawak ng mga papeles, pirma, file, at sikreto.

Isang linggo matapos ang insidente, muling nagpakita sa TV ang fictional President Arlando M. Hindi siya nagsalita ng mahaba. Hindi niya tinawag ang pangalan ng kahit sino. Hindi niya pinabulaanan o kinumpirma ang ano mang rumor. Tiningnan lang niya ang kamera, ngumiti nang marahan, at nagsabing: “We are just getting started.”

At doon lalo pang nagwala ang buong fictional country. Hindi dahil sa sigaw. Hindi dahil sa bantang literal. Hindi dahil may tinuro siyang kalaban. Kundi dahil sa misteryo. Sa mga hindi niya sinabi. Sa mga hindi pa niya inilalabas. Sa maraming posibleng iniingatan niyang bala na hanggang ngayon ay nasa loob pa ng naka-lock na kahon.

At ang bayan—nakababad sa paghihintay, nag-aabang kung ano ang susunod na eksena sa drama na punong-puno ng tensyon, politika, emosyon, at mga detalyeng sinasadyang hindi idetalye. Ang alam lang nila: kung ganito kalakas ang unang pagsabog, gaano pa kaya ang susunod?

At habang tumitibok ang puso ng fictional nation, isang tanong ang hindi maalis sa utak ng lahat: “Kung ang kritiko niya ay napatahimik sa isang ngiti, ano ang mangyayari kapag nagsimula na ang tunay na labanan?”

Ang sagot? Wala pa. Hindi pa oras. Hindi pa tapos ang kuwento.
At doon nagsisimulang kumilabot ang lahat.