Sa unang tingin ay parang ordinaryong araw lamang ang sumalubong sa Palasyo: mga reporter na pumapasok sa briefing room, mga aide na nagdadala ng mga folder, at mga opisyal na sumisingit sa kani-kanilang pulong. Ngunit sa ilalim ng katahimikan ay may alon ng kaba na hindi maipaliwanag. Hindi ito tulad ng karaniwang pag-aalala kapag may isyung pampulitika. Iba ito—mas malamig, mas mabigat, mas parang bagyong darating nang walang babala. Pumutok ang balita bandang alas-onse ng umaga: naglabas ng ultimatum ang Korte Suprema laban sa Palasyo. Walang sinumang opisyal ang nakahanda sa pagkabiglang iyon, dahil hindi man lang nagkaroon ng leak bago ito inilabas. Lahat ay parang tinamaan ng kidlat.

Ang dokumentong iyon, bagama’t iisang pahina lamang, ay may bigat na hindi masukat. Nakalagay doon na ang Palasyo ay kinakailangang magsumite ng kumpletong rekord—kasama ang ilang dokumentong matagal nang pinag-aawayan—sa loob ng limang araw. Kung hindi, gagamitin ng Korte ang isang kapangyarihang halos hindi pa ginagamit sa kasaysayan. Walang nakasulat kung ano ang kalalabasan, ngunit sapat na ang mga salitang iyon para manginginig ang mga nasa loob ng administrasyon. May mga bulung-bulungan na noon pa man ay may nawawalang mga dokumento. May ilang direktor at undersecretary na tahimik na inilipat ang pwesto nitong nakaraang buwan. May mga papeles na hindi dumaan sa tamang proseso. Ang lahat ng iyon ay parang maliliit na apoy lamang—pero ngayong kumikilos ang Korte Suprema, tila may nakatagong pagsabog na mas malaki.

Kinabukasan ay lumabas ang isang opisyal sa Palasyo upang magsalita sa press briefing. Hindi siya nagsalita bilang taong kalmado at nakasanayan na ng media; halatang mabigat sa kaniya ang mga salitang bitbit niya. “May natanggap po kaming directive,” sabi niya. “Hindi po kami maaaring magbigay ng detalye.” Ngunit ang sumunod niyang linya ang nagpasiklab ng kaba: “Ito po ay wala pang kapantay.” Halos sabay-sabay na huminto ang paghinga ng mga nasa silid. Hindi niya kailangan magpaliwanag pa—ang tono niya ay sapat na para malaman ng lahat na hindi ito simpleng pangyayari.

Samantala, sa kabilang bahagi ng lungsod, naglabas ng sariling pahayag ang isang anchor ng primetime news. Ang ekspresyon niya ay hindi pangkaraniwan; may lungkot, may galit, may pag-aalinlangan. “Kung totoo ang nakasaad sa ultimatum,” wika niya, “maaari itong magdulot ng pagbabago sa direksyon ng pamahalaang kilala natin ngayon.” Muling umagos ang mga espekulasyon, mga tanong, at mga teoryang hindi malaman kung saan nanggaling. Ang internet ay sumabog sa loob lamang ng dalawang oras.

Habang nagkakagulo ang publiko, lalong lumalalim ang takot sa loob mismo ng Palasyo. May mga opisyal na biglang nawala sa kanilang opisina, may mga folder na minamadaling ilipat, at may mga pulong na ginawa sa gabi upang iwasan ang mga mata ng media. Ang problema: maraming dokumento ang hindi na makita. Hindi malaman kung sinadya bang itago, sinira, o simpleng nawala sa gitna ng kaguluhan ng mga nakaraang buwan. At sa gitna ng pag-aalala ay may isang kuwentong paulit-ulit na bulong: mayroon daw tatlong dokumentong may pirma ng mga taong hindi dapat magkakasama sa iisang desisyon. Hindi pa ito kumpirmado, ngunit ang takot na posibleng totoo ay higit na nakakasakal.

Isang gabi, lumabas sa social media ang 29-segundong audio recording. Madilim ang tunog, mahina ang boses, ngunit malinaw ang tatlong salitang maririnig: “Tanggalin bago makita.” Walang konteksto, walang pangalan, walang oras. Ngunit dumiretsong nag-trending ang recording at nagdulot ng matinding pangamba. Ilang oras pagkatapos, may lumabas na anonymous whistleblower na nagpadala ng maikling mensahe: “Ang ilan sa mga dokumento ay hindi nawawala. Sinasadya silang alisin.” At pagkatapos noon, tuluyan siyang naglaho. Walang nakakaalam kung saan siya napunta o kung isa lang ba siyang imbento ng internet. Pero sa sitwasyong puno ng takot, kahit ang imbento ay kaya nang magpaalab ng apoy.

Habang ang Palasyo ay abalang-abala sa damage control, ang Korte Suprema ay tahimik na nagpapatuloy sa pagtatrabaho. May naka-schedule na closed-door deliberation. Wala silang inilabas na anuman sa media, walang clue, walang pahiwatig. Ngunit ayon sa isang source, tatlong bagay daw ang pinagtuunan nila ng pansin: ang pag-verify sa mga nawawalang rekord, ang pagbuo ng isang independent audit team, at ang tinatawag nilang “plan B.” Ayon sa source, ang plan B na ito ay hindi pa nagagamit sa modernong panahon—isang legal na mekanismo na maaaring gumiba ng kapangyarihan para itama ang proseso. Isang hakbang na hindi nila gagamitin maliban kung kinakailangan.

Habang patuloy ang tensiyon, nagsimulang magkaroon ng pagkakahati ang mga kampo sa politika. Ang ilang dating kakampi ay biglang naglabas ng pahayag na tila naninising may kapabayaan ang administrasyon. May ilang grupo naman na biglang nanahimik—na lalong nagpatibay sa teoryang baka may nalalaman sila. Ang mga analyst ay naglabas ng kani-kanilang prediksyon: may posibilidad ng constitutional crisis, may posibleng pagbagsak ng ilang opisyal, may posibilidad na magkaroon ng reshuffling sa pinakamataas na posisyon. Ngunit walang may tiyak. Ang tanging malinaw ay unti-unting umiinit ang sitwasyon.

Dumating ang araw ng pagdinig sa Korte Suprema. Mula madaling araw ay puno na ang paligid ng korte. Hindi pinayagan ang media sa loob; ang tanging nakalalabas lamang ay mga bulong-bulungan mula sa mga taong nakakakita ng kaunting galaw mula sa loob. May nagsabi na may ipinakitang dokumento ang isang justice—isang papel na may pirma ng tatlong opisyal. May nagsabi na may nabanggit na “missing directive” na nagbago ng tono ng usapan. May nagsabi na may inilabas na litrato ng isang dokumento na hindi dapat nakita ng kahit sino. Ngunit lahat ng ito ay walang kumpirmasyon. Ang takot ay mas lumala dahil walang malinaw na impormasyon.

Bandang gabi, lumabas ang tagapagsalita ng Korte Suprema. Wala siyang ekspresyon. Wala sa boses niya kung masaya, galit o nalulungkot. At malinaw lamang ang kanyang sinabi: “Kinakailangan ng Palasyo na magsumite ng kumpletong dokumento sa loob ng limang araw. Kung hindi, ipapatupad ang susunod na hakbang.” Walang paliwanag kung ano ang hakbang na iyon. Walang clue. Ngunit ang pagbigat ng hanging sumunod ay nagsabi na hindi ito basta-basta.

Habang lumilipas ang mga araw ay lalong humihigpit ang tensiyon. Tatlong araw bago ang deadline, lumabas ang isang video: isang lalaki, may hawak na brown box, lumalabas mula sa isang opisina na may kaugnayan sa mga dokumentong kinukwestyon. Mabilis siyang sumakay sa puting van at umalis. Walang nakakaalam kung ano ang nasa loob ng kahon. Ngunit ang caption: “Ito ba ang hinahanap?”

Dalawang araw bago ang deadline, may nagdeliver ng envelope sa Korte Suprema. Hindi galing sa Palasyo, hindi galing sa media, hindi galing sa kilalang grupo. Sa harap ng sobre ay nakalagay: “For the Justices Only.” Pagbukas nito, ayon sa isang nakasaksi, nag-iba ang ekspresyon ng mga mahistrado. May napahawak sa noo. May napatigil. May napatingin sa kabilang justice na parang hindi makapaniwala.

Kinabukasan, madaling araw, naglabas ang Korte Suprema ng pahayag: kailangan nang isagawa ang “procedural correction” at “accountability mechanism.” Hindi nila sinabi kung para kanino. Hindi nila sinabi kung gaano kalawak ang aabutin. Ngunit may nakalagay na linya: “Personnel reassignments pending review.” Ayon sa isang insider, ang unang pangalan sa annex ay isang mataas na opisyal ng administrasyon.

At sa sandaling iyon ay nagsimulang mabasag ang katahimikan ng Palasyo.