Sa mga nagdaang araw, isang mabigat na tanong ang patuloy na umuukit sa isip ng publiko: bilang na nga ba ang araw ng ICC? Hindi ito nagmula sa isang pormal na anunsyo o malinaw na desisyon, kundi sa isang kakaibang katahimikan na unti-unting bumabalot sa institusyon. Sa halip na mga paliwanag, ang lumalabas ay mga pahiwatig; sa halip na linaw, ang nararamdaman ay bigat. At sa mundo ng internasyonal na hustisya, ang ganitong katahimikan ay bihirang walang ibig sabihin.

Ayon sa mga nagmamasid, may pagbabago sa tono sa loob ng ICC—isang tensyon na hindi lantad ngunit ramdam. Wala ang dating kumpiyansa sa mga galaw, wala ang dating bilis sa komunikasyon. Ang mga hukom, na karaniwang nagsasalita sa pamamagitan ng mga pormal na proseso, ay tila mas maingat kaysa dati. Bawat araw na lumilipas nang walang malinaw na direksiyon ay nagiging patunay, ayon sa ilan, na may kinakaharap na mahirap na desisyon—isang desisyong hindi lamang legal ang magiging epekto, kundi pampulitika at pangkasaysayan din.

Sa social media, ang usapan ay mabilis na lumala. Ang mga haka-haka ay nagsanga-sanga: may nagsasabing may panloob na banggaan sa pagitan ng mga hukom, may nagsasabing may ebidensiyang muling sinusuri, at may mga nagbubulong na may deadline na hindi maaaring palampasin. Wala sa mga ito ang may opisyal na patunay, ngunit ang lakas ng diskurso ay nagmumula sa isang bagay na malinaw—ang paghihintay ay nagiging mabigat.

Marami ang nagtatanong kung bakit tila nahihirapan ang mga hukom sa pagkakataong ito. Ang sagot ng mga analyst ay hindi iisa. Ang ilan ay tumuturo sa bigat ng kaso, ang lawak ng implikasyon, at ang katotohanang anumang hakbang ay maaaring magtakda ng precedent. Ang iba naman ay nagsasabing ang ICC ay nasa gitna ng presyur mula sa iba’t ibang panig—mula sa pananaw ng batas, mula sa opinyon ng publiko, at mula sa mga puwersang hindi lantad ngunit ramdam sa pandaigdigang eksena.

Habang tumatagal ang katahimikan, mas lumalakas ang damdamin ng publiko. May mga nananawagan ng mabilis na aksyon, iginiit na ang pagkaantala ay nakakasira sa kredibilidad. May iba namang humihiling ng pag-iingat, paalala na ang hustisya ay hindi dapat minamadali. Sa pagitan ng dalawang panig, ang ICC ay tila nakatayo sa isang makitid na tulay—isang maling hakbang lamang ay maaaring magdulot ng pagbagsak ng tiwala.

Ayon sa ilang tagamasid, ang pinaka-mapanganib sa lahat ay hindi ang maling desisyon, kundi ang persepsiyon ng pag-aalinlangan. Kapag ang isang institusyong inaasahang matatag ay nagmumukhang nagdadalawang-isip, ang epekto nito ay lumalampas sa isang kaso. Ito’y umaabot sa tanong kung gaano pa kalakas ang pandaigdigang mekanismo ng hustisya sa harap ng masalimuot na realidad.

May mga bulong din na may mga dokumentong na-hold, may mga testimonya raw na muling binusisi, at may mga detalye na hindi pa maaaring ilantad sa publiko. Muli, ang mga ito ay nananatiling bahagi ng diskurso—hindi kumpirmadong impormasyon, ngunit sapat upang panatilihing buhay ang tensyon. Sa ganitong kalagayan, ang bawat araw ay nagiging bilang—hindi lamang ng oras, kundi ng pasensya ng mundo.

Ang mas malalim na tanong ay kung ang pariralang “bilang na ang araw” ay nangangahulugang wakas, o simpleng paglapit sa isang kritikal na sandali. May mga nagsasabing ito’y simula ng paglilinaw, hindi pagtatapos. Ang iba naman ay naniniwalang ang ICC ay sinusubok sa antas na hindi pa nito naranasan—isang pagsubok na magtatakda kung mananatili itong simbolo ng pandaigdigang hustisya o magiging halimbawa ng institusyong kinain ng sariling bigat.

Sa gitna ng lahat ng ito, malinaw ang isang bagay: ang desisyong paparating, ano man ang anyo nito, ay hindi magiging tahimik. Ito’y dadalhin ng alon ng opinyon, babasahin sa iba’t ibang lente, at huhusgahan hindi lamang sa legal na batayan kundi sa moral at politikal na epekto. At habang wala pang inilalabas na pinal na salita, ang mundo ay nananatiling nakatingin—naghihintay, nag-aabang, at nagtatanong.

Hanggang ngayon, ang ICC ay hindi pa nagsasalita nang malinaw. Ngunit marahil iyon ang mismong dahilan kung bakit ang tensyon ay lalong tumitindi. Sa pagitan ng katahimikan at inaasahan, may puwang na puno ng haka-haka. At sa puwang na iyon, ang isang tanong ay patuloy na umuukit sa kamalayan ng marami: kapag dumating na ang sandali ng paglalantad, handa ba ang lahat sa magiging sagot?