Sa loob ng isang malamig, halos walang ilaw na silid sa likod ng lumang gusaling administratibo, nagtipon ang mga pangunahing miyembro ng tinatawag ng publiko na “Bonget Faction,” isang grupong matagal nang pinagpapantasyahan ng mga tsismis, teorya, at bulong-bulongan tungkol sa kanilang kapangyarihan at kontrol sa mga desisyon. Wala dapat media. Wala dapat record. Wala dapat sino mang nakakaalam. Ngunit ang katahimikan ng gabing iyon ang mismong naging dahilan kung bakit sumabog ang lahat. Ayon sa isang insider, nagsimula ang tensyon nang biglang buksan ang pinto at pumasok ang isang messenger na nanginginig habang inaabot ang isang sobre na makapal, kulay puti ngunit may pulang selyo na may nakasulat lamang na “For the Council: Immediate.” Walang pamilyar na lagda, walang sender, at walang clue kung saan galing. Pagkapasok ng sobre, tila nag-iba ang ihip ng hangin.

Nang buksan ng isang senior figure ang sobre, agad nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Ibinaba niya ang papel na parang mainit, sabay isang mahabang hinga na nagparamdam sa lahat na may mas malaking nangyayari kaysa sa inaasahan nila. Isa-isang nilapitan ng mga miyembro ang dokumento at doon na nagsimula ang kaguluhan: may napaatras, may napabulalas ng mura, may nag-cover ng mukha na parang hindi makapaniwala sa binasa, at may isa pang tumayo na parang handa nang lumabas ng silid. Ang laman ng dokumento, ayon sa aming fictional source, ay isang serye ng impormasyon na magpapakita ng nakatagong kasunduan, lihim na galaw, at potensyal na sabwatan na babasag sa pundasyon ng grupo. Hindi man malinaw ang buong detalye, ang narinig lang namin ay isang linya mula sa loob: “Kung totoo ’to, tapos na tayo.”

Sa gitna ng tensyon, isang strategist na kilala sa pagiging tahimik ang biglang tumayo at sumigaw ng, “TAPOS NA ’YAN! WALA NANG BAWI!” Ang buong silid ay nagulantang. Ang mga dating nakatayo ay napaupo, ang mga dati namang kalmado ay biglang namutla. At doon nakita ng source ang isang pangyayaring hindi niya malilimutan—ang isang prominenteng figure, kilala sa pagiging matatag at may malaking impluwensiya sa grupo, ay biglang napaluhod sa upuan, nakayuko, at para bang biglang nawala ang kanyang “presence.” Hindi raw medical, hindi rin panic attack; ang description ng insider ay “para siyang hinigop ng silence.” Ang dating pinakamalakas sa silid ay biglang naging parang anino.

Hindi pa man nalulunok ng grupo ang bigat ng sulat at ng sigaw, biglang kumalabog ang ilaw at nag-flicker. Isang huling tunog ng fluorescent lights… at biglang nagdilim ang buong silid. Isang minutong dilim—isang mahabang minuto sa isang silid na puno ng tensyon, takot, at nakatagong galit. Sa minutong iyon, may narinig daw ang insider na tatlong sunod-sunod na tunog: isang malakas na kalabog, isang mahinang pag-iyak, at isang boses na nagsabi ng “Huwag kang lalapit!” kasunod ng mabilis na paglakad na tila may nahulog o may tumakbo. Nang bumalik ang ilaw, tatlong upuan ang bakante. Walang nagpaalam, walang nagdeklara ng pag-alis, ngunit hindi rin makitang lumabas sila sa pinto. Ang ilan sa mga natitira ay may mga ekspresyon na parang may nakita silang hindi nila kayang ipaliwanag.

Ang mas nakapanlalumo: ang internal CCTV na dapat nagre-record ng buong meeting ay nawalan din ng feed sa mismong oras ng blackout. Ayon sa fictional tech officer, hindi ito normal na glitch. May pumasok na kakaibang interference sa signal—isang uri ng frequency na hindi galing sa loob ng gusali. Ang description niya: “Parang may gustong magputol ng record. Parang hindi aksidente—parang sinadya.” Ang pagkawala ng tatlo, ang pagkaputol ng video, at ang biglaang blackout ay nagdulot ng mas malalim na misteryo kaysa sa mismong sulat na nagpasimula ng lahat.

Hindi pa doon natapos ang kababalaghan. Kinaumagahan, nang inspeksyunin ng janitor ang lugar, doon niya nakita ang kakaibang marka sa likod ng pinto—mahahabang gasgas na parang may pilit na bumukas o pumigil na buksan ang pinto mula sa loob. Hindi ito gasgas ng sapatos, mesa, o metal. Parang marka ng matinding friction. Nang tanungin ng fictional reporters ang security, walang record ng kahit sino mang lumabas sa emergency exits, walang tao sa hallways sa oras ng blackout, at walang car records na nag-log ng pag-alis ng mga nawawala. Parang nabura sila sa loob ng gusali.

Habang lumalalim ang kaba sa loob, sa labas naman ay nagsisimula nang kumalat ang bulong-bulongan. Una’y may nag-post ng encoded message sa isang anonymous forum na nagsasabing “ICI is done.” Walang paliwanag, walang source, pero sapat na iyon para mag-spark ng wildfire. Ang acronym na “ICI,” na matagal nang pinagtsitsimisang code name ng kanilang inner circle, ay biglang naging trending. May mga nagsabing ito raw ang collapse ng kanilang secret bloc; may mga gumawa pa ng fictional diagrams, timelines, alleged screenshots na lalong nagpainit ng usapan. Sa wala pang 24 oras, kumalat na online ang mga hashtags na #ICIFall, #PowerDrainNight, #ThreeEmptyChairs, at #BongetCollapse, na para bang may opisyal na nangyari kahit wala namang statement.

Pagkaraan ng tatlong araw, nagkaroon ng malakihang meeting ang mga mas mataas na fictional political leaders. Ang lobby witness ay nagsabi: “Iba ang aura nila. ’Yung mga dati mong makikitang matatag, may bagsik, may kumpiyansa—wala. Para silang pagod na pagod. Parang may bigat sa balikat nila na hindi nila kayang buhatin.” Ang Bonget Faction ay hindi sumipot nang buong grupo. Tig-iisang representative lang ang dumating, at ang bawat isa ay tila may gustong sabihin ngunit hindi masabi. May halong takot, may halong pagkalito, at may halong pagkabasa ng isang katotohanang hindi nila inaasahan.

Sa mga sumunod na araw, sunod-sunod ang mga pag-deny: “Walang meeting,” “Walang blackout,” “Walang nawawala,” “Fake news,” “Lumang dokumento lang.” Ngunit habang pumuputok ang mga denial, mas lalo namang dumadami ang ebidensya ng mga hindi maipaliwanag na bagay. Tatlong kotse mula sa basement parking ay hindi makita sa CCTV na pumasok o lumabas kahit confirmed na nasa slots sila bago ang meeting. Ang duplicate key ng silid ay hindi mahanap. At higit sa lahat, may natagpuang kopya ng misteryosong sulat sa isang trash bin sa malayong opisina—pero wala ang unang tatlong pahina, tanging huling page lang ang natira, at may naka-circle sa gitna na isang cryptic phrase: “The switch has been turned.”

Ano ang “switch”? Sino ang nag-turn nito? At bakit kasabay ng pagka-“drain” ng isang prominenteng figure ang pagputol ng ilaw, pagkawala ng tatlo, at pagputol ng CCTV feed? Maraming fictional analysts ang nagbigay ng kani-kanilang interpretasyon: may nagsabing ito raw ay senyales ng internal sabotage, may iba namang nagbanggit ng external intervention, at may ilan na nagsabing “signal” daw ito ng panibagong grupo na paparating upang pumalit sa mga nawalan ng impluwensiya. Ang mas matindi, may isang anonymous insider na nagsabing ang sulat ay hindi galing sa sino man sa loob, kundi mula sa isang “silent observer” na matagal nang nagmo-monitor sa galaw ng faction. Walang nagsabi kung sino ang observer, pero ang mismong paglabas ng sulat ay tila matagal nang planado.

Habang patuloy na umiinit ang mga spekulasyon, ang tanong na paulit-ulit na lumilitaw ay: Sino ang nakinabang? Dahil sa bawat pagbagsak ng isang grupo, may grupo ring umaangat. Sa bawat pagkawala ng tatlo, may paparating na kapalit. At sa bawat katahimikang sinusubukang panatilihin, mas maraming lihim ang lumalabas sa mga pader na akala nila’y makapal.

Ang gabing nagdulot ng blackout ay hindi lamang isang simpleng aberya. Sa fictional world na ito, ito ay naging hudyat ng pagbago ng mapa ng kapangyarihan—isang mapa na hanggang ngayon ay gumagalaw nang tahimik, dahan-dahan, at puno ng aninong ayaw magpakilala. Ang mga natitirang miyembro ng faction ay tila nagkukumahog para ayusin ang internal damage control, ngunit bawat araw na lumilipas ay may bagong clue, bagong leak, bagong witness na lumulutang. At ang mas nakakatakot: may nagsasabing may isa pang sulat na paparating, mas mahaba, mas detalyado, at mas delikado.

Sa ngayon, walang nakakaalam kung sino ang susunod na mawawala, kung may susunod pang blackout, o kung ang “Bonget Faction” ay tuluyang maglalaho sa katahimikan. Ngunit ang siguradong alam ng lahat: ang gabi ng misteryosong sulat, ang sigaw na “Tapos na ’yan,” ang tatlong upuang nawala, at ang mga gasgas sa pinto ay hindi basta-basta mawawala sa memorya ng mga nak witnesses. Sa isang mundong puno ng lihim, takot, at kapangyarihan, ang pinakamalaking lindol ay madalas nagsisimula sa isang maliit na sobre—at isang ilaw na biglang namamatay.