Sa gilid ng isang masikip at maingay na palengke, kung saan nag-uunahan ang mga tao sa paglalakad at halos walang pumapansin sa maliliit na bagay, may dalawang batang kambal na laging nakaupo sa lumang kahong karton. Si Lira at si Lani—pitong taong gulang, payat, at halatang ilang araw nang hindi kumakain nang maayos. Ang tanging kasama nila ay ang isang lumang harmonica, isang sirang maliit na gitara, at ang pag-asang may isang taong maaawa at magbibigay ng pirasong tinapay.

Araw-araw, pareho ang ginagawa nila: lalapit sila sa mga dumaraan at mahiyain pero magalang na magsasabi, “Pwede po kaming kumanta? Kapalit lang po ng tinapay…”

Madalas silang hindi pinapansin. Minsan ay pinagtatawanan. May mga nagbibiro pa, “Kumakanta pa kayo, e wala naman kayong boses!” Pero hindi sila sumusuko. Sa murang edad, alam na nilang kailangan nilang lumaban para mabuhay.

Isang hapon, mas marami ang tao sa palengke dahil may pista sa baryo. Nag-ipon ng lakas ng loob ang kambal at tumayo sa harap ng isang maliit na grupo. “Pwede po kaming magtugtog? Kahit tinapay lang po sana…” sabi ni Lira habang hawak ang maliit na gitara na halos wala nang kwerdas.

Nagtawanan ang iba. May nagsabi pang, “Naku, mga walang magawa. Kumakanta pa ‘to?” At may isa pang babae na nagsimangot, “Huwag nga kayong umistorbo.”

Napalunok si Lani. Mahigpit siyang kumapit sa kamay ng kapatid niya. Hindi sila umalis. Hindi sila nagpatinag. At doon nagsimulang magbago ang lahat.

Huminga nang malalim si Lira at tinugtog ang gitara, kahit may tatlong nawawalang kwerdas. Si Lani naman ay dahan-dahang tumugtog ng harmonica. Noong una, mahina, parang nag-aalinlangan pa. Pero nang marinig nila ang bawat tunog, tumapang sila.

At nang nagsimula silang kumanta, ang buong palengke ay tila natigil.

Hindi inaasahan ng mga tao ang boses ng kambal—malamig, malinis, sabay na sabay, may harmoniya na parang sanay na silang umawit simula pagkasilang. Ang himig ay malungkot pero maganda, puno ng kwento ng paglalakad nila tuwing gabi, paghahanap ng pagkain, at pag-asa na balang araw ay magkakaroon sila ng totoong tahanan.

Isa-isang natahimik ang mga tao. Yung mga tumawa, unti-unting napayuko. Yung mga umaalis sana, napahinto. Yung mga nagagalit, napalitan ng awa. At ang ilang bata, napa-upo sa sahig, nakikinig na parang nanonood ng palabas.

Pagkatapos ng kanta, walang nagsalita sa loob ng ilang segundo—hanggang sa may isang tindera ang unang pumalakpak. Sinundan ito ng isa pa, at isa pa, hanggang sa pumalakpak ang halos buong paligid. Hindi lang basta palakpak—palakpak na may paghanga.

Tumalikod ang isang lalaki sa karinderya at naglapit ng isang malaking bag ng tinapay. “Sa inyo na ‘to. Kumain kayo.” May nag-abot ng prutas. May nagbigay ng gatas. May nagbigay ng lumang kumot, laruan, at kahit barya.

Halos hindi makapaniwala ang kambal. May luha sa mata ni Lani habang mahigpit na hinahawakan ang mga pagkain. “Maraming salamat po…” mahina niyang sabi.

Pero hindi pa doon natapos.

Isang babae, naka-asul na dress, ang lumapit. Hindi siya kagaya ng iba; tahimik lang siyang nakamasid mula sa malayo habang tumutugtog ang kambal. Lumuhod siya sa harap nila at nagtanong, “Saan ang nanay at tatay ninyo?”

Nagkatinginan ang kambal. Si Lira ang sumagot. “Wala na po… matagal na.”

Tumango ang babae, bakas ang pag-aalala. “Gusto niyo bang sumama sa akin? May bahay ako na may pagkain, kama, at paaralan. Hindi ko kayo kukunin kung ayaw ninyo… pero hindi ko kayong kayang iwan dito.”

Hindi agad sumagot ang kambal. Pero nang makita nila ang mga taong nakapaligid—lahat nag-uudyok, lahat nag-aabang, lahat sana ay para sa kabutihan nila—dahan-dahan silang tumango.

Niyakap sila ng babae nang mahigpit. “Tapos na ang pagtugtog ninyo para mabuhay. Simula ngayon, kakanta kayo dahil masaya kayo.”

Pag-alis nila, muling tumugtog ang kambal, ngunit ngayon hindi na para humingi ng tinapay—kundi para magpasalamat.

Isang hapon na puno ng pangungutya ang nauwi sa himig na nagdala ng pag-asa. At dahil sa tapang ng dalawang batang walang tahanan, dalawang tinig ang naging instrumento para magbukas ng bagong tahanan, bagong buhay, at bagong simula.