Sa isang payapang komunidad sa Isabela, isang balita ang bumasag sa katahimikan at nag-iwan ng matinding pait sa puso ng bawat Pilipino. Ang kwento ni Yeshaya Ballad, isang batang puno ng pangarap, ay nagtapos sa isang paraang hindi man lang natin magawang isipin sa ating mga masasamang panaginip. Ang masakit na rebelasyon na ang sarili niyang ama ang itinuturong suspek sa pagtapos ng kanyang buhay ay naging mitsa ng matinding galit, lungkot, at panghihinayang sa buong bansa. Ang insidenteng ito ay hindi lamang isang ulat ng krimen; ito ay isang trahedya na sumusubok sa ating pang-unawa tungkol sa pagmamahal at proteksyon ng isang magulang.

Nagsimula ang lahat nang mapabalitang nawawala ang batang si Yeshaya. Sa loob ng ilang araw, ang social media ay napuno ng mga panalangin at panawagan para sa kanyang ligtas na pagbabalik. Ang bawat oras na lumilipas ay tila isang kumpas ng orasan na nagdadala ng kaba sa kanyang mga mahal sa buhay. Ngunit ang pag-asang makita siyang buhay ay biglang gumuho nang matagpuan ang kanyang wala nang buhay na katawan sa isang liblib na lugar. Sa puntong iyon, ang buong probinsya ng Isabela ay nagluksa, ngunit ang tunay na sindak ay dumating nang lumabas ang mga resulta ng imbestigasyon ng mga awtoridad.

Hindi makapaniwala ang mga kapitbahay at maging ang mga kamag-anak nang ituro ng mga ebidensya ang ama ni Yeshaya bilang pangunahing suspek. Sa ating kultura, ang ama ay itinuturing na haligi ng tahanan at ang pangunahing tagapagtanggol ng mga anak. Kaya naman ang balitang ito ay tila isang malakas na sampal sa katotohanan. Marami ang nagtanong, ano ang pumasok sa isip ng isang magulang upang gawin ang ganoon sa sarili niyang dugo at laman? Ayon sa mga ulat mula sa pulisya, may mga sirkumstansya sa loob ng kanilang tahanan na hindi alam ng publiko—mga problemang personal at emosyonal na posibleng nagtulak sa suspek sa isang hindi maipaliwanag na karahasan.

Habang lumalalim ang imbestigasyon, unt-unting lumilitaw ang mga detalye ng mga huling sandali ni Yeshaya. Ang mga saksi ay nagsimulang magsalita, at ang bawat piraso ng impormasyon ay bumubuo sa isang larawan ng takot at kalituhan. Sinasabing bago ang trahedya, may mga tensyong nagaganap na hindi napansin ng mga nasa paligid. Ang bata, na walang kamalay-malay sa panganib na naghihintay sa kanya mula sa taong dapat ay nag-aalaga sa kanya, ay naging biktima ng isang sitwasyong hindi niya kailanman dapat naranasan. Ang galit ng publiko ay lalong nag-alab nang lumabas ang mga ulat tungkol sa kung paano sinubukang pagtakpan ang krimen sa simula.

Ang kaso ni Yeshaya Ballad ay nagbukas ng isang malaking diskusyon tungkol sa kaligtasan ng mga bata sa loob mismo ng kanilang mga tahanan. Madalas nating iniisip na ang panganib ay nasa kalsada o sa ibang tao, ngunit ang mapait na katotohanan ay minsan, ang banta ay nasa loob mismo ng pamilya. Ang pangyayaring ito ay isang panawagan sa ating lahat na maging mapagmatyag. Hindi sapat na tayo ay nanonood lamang sa malayo; kailangan nating makialam kapag may nakikita tayong mga senyales ng pag-abuso o hindi tamang pagtrato sa mga bata sa ating komunidad.

Sa bawat sulok ng internet, ang larawan ni Yeshaya ay naging simbolo ng kawalan ng katarungan. Ang mga netizen ay hindi tumitigil sa paghingi ng hustisya. Ang mga kandilang itinirik at ang mga mensahe ng pakikiramay ay patunay na ang sakit na naramdaman ng kanyang pamilya ay sakit din ng sambayanan. Ngunit sa likod ng pakikiramay na ito ay ang malalim na tanong: nasaan ang mali sa ating lipunan? Paano natin masisiguro na wala nang susunod na Yeshaya Ballad na mabibiktima ng sariling kapamilya?

Ang pag-amin o ang mga nakalap na ebidensya laban sa ama ay nagbigay ng pansamantalang kasagutan sa kung sino ang may gawa, ngunit hindi nito maibabalik ang buhay na nawala. Ang bawat pangarap ni Yeshaya—ang makapagtapos, ang makatulong sa pamilya, at ang lumaking masaya—ay tuluyan nang naglaho. Ang kanyang kwento ay isang madilim na kabanata sa kasaysayan ng Isabela na hinding-hindi makakalimutan. Ito ay nagsisilbing babala na ang emosyon ng tao, kapag hindi naagapan o nagabayan, ay maaaring humantong sa isang trahedyang pagsisihan habambuhay.

Habang hinihintay ang pinal na hatol ng korte, ang ating tungkulin bilang mga mamamayan ay patuloy na bantayan ang kaso. Huwag nating hayaan na maging isang numero na lamang si Yeshaya sa listahan ng mga biktima ng karahasan. Ang katarungan para sa kanya ay katarungan din para sa lahat ng mga bata na hindi makapagsalita para sa kanilang sarili. Ang kanyang labi ay maaaring nakahimlay na, ngunit ang kanyang kwento ay dapat manatiling buhay upang magsilbing aral at paalala sa bawat magulang at sa bawat miyembro ng komunidad.

Ang pagmamahal ng magulang ay dapat na walang kondisyon at puno ng kalinga. Ang pagbaliktad sa sagradong tungkuling ito ay isang krimen hindi lamang sa batas ng tao kundi maging sa batas ng langit. Sa pagtatapos ng kwentong ito, nawa’y makahanap ng kapayapaan ang kaluluwa ni Yeshaya Ballad, at nawa’y ang hustisyang hinahangad ng lahat ay makamit nang walang pag-aalinlangan. Patuloy tayong magdasal para sa kagalingan ng ating mga pamilya at para sa proteksyon ng bawat batang Pilipino.