Anim na taon ang hindi biro. Anim na taong pinanday ng pangarap, pangako, at mga planong sabay binuo. Para kina Adrian at Camille, ang anim na taong iyon ay puno ng alaala—mga simpleng date, pagtatalo, tawanan, at pangakong “kahit ano pa ang mangyari.”

Akala nila, sapat na iyon.

Si Adrian ay isang masipag na binata. Lumaki siyang sanay sa hirap, kaya nang makapagtrabaho siya bilang construction supervisor, ibinigay niya ang lahat—oras, lakas, at pangarap—para sa kinabukasang kasama si Camille. Si Camille naman ay isang dalagang puno ng ambisyon, may pangarap na mag-abroad, magnegosyo, at umangat sa buhay. Magkaiba man ang pinanggagalingan, nagtagpo sila sa paniniwalang sabay silang aangat.

Anim na taon silang magkasintahan. Kilala sila ng pamilya at mga kaibigan bilang “matatag.” Sila ang couple na laging sinasabing, “Sila na ang mag-aasawa.” Kaya walang nakapansin na may mga bagay palang hindi nasusubok—hanggang dumating ang araw na tuluyang nagbago ang lahat.

Isang gabi, pauwi si Adrian mula sa trabaho nang maaksidente ang sinasakyan niyang motorsiklo. Isang lasing na driver ang bumangga sa kanya. Ilang oras siyang naipit sa kalsada bago nadala sa ospital. Nang magising siya, unti-unti niyang napagtanto ang bangungot na kanyang kinalalagyan—wala na siyang nakikita. At bukod doon, hindi na niya maigalaw ang kalahati ng kanyang katawan.

Bulag. Baldado.

Para kay Adrian, parang gumuho ang buong mundo. Ngunit sa kabila ng sakit at takot, may isang pangalan siyang paulit-ulit na tinatawag—si Camille. Sa mga unang linggo, nandoon si Camille. Araw-araw siyang bumibisita. Hawak ang kamay ni Adrian, umiiyak, nangangakong hindi siya iiwan.

Ngunit habang tumatagal, unti-unting nagbabago ang lahat.

Ang dating masiglang pagdalaw ay naging madalang. Ang mga tawag ay napalitan ng maiikling mensahe. Ang mga pangakong “nandito lang ako” ay nauwi sa katahimikan. Napansin iyon ni Adrian, kahit hindi na siya nakakakita. Ramdam niya ang distansya—sa boses, sa katahimikan, sa mga salitang pilit at mabigat bigkasin.

Isang araw, dumating si Camille sa ospital na iba ang aura. Walang luha. Walang yakap. Naupo siya sa gilid ng kama at matagal na hindi nagsalita.

“Adrian,” mahinang simula niya, nanginginig ang boses, “hindi ko na kaya.”

Parang sinaksak ang puso ni Adrian. Hinintay niya ang kasunod, umaasang maling hinala lang ang lahat.

Ngunit malinaw ang sinabi ni Camille. Mahal daw niya si Adrian, pero hindi niya kayang isakripisyo ang buong buhay niya. Bata pa raw siya. Marami pa siyang pangarap. Hindi raw niya kayang maging tagapag-alaga habang-buhay. Hindi raw iyon ang buhay na gusto niya.

Anim na taon. Nauwi sa ilang minutong paliwanag.

Hindi nagmakaawa si Adrian. Hindi siya umiyak nang malakas. Tahimik lang siyang nakahiga, pilit pinipigil ang nanginginig na dibdib. Ang tanging nasabi niya lang, “Salamat sa anim na taon.”

Umalis si Camille na may luha sa mata, ngunit hindi na siya bumalik.

Pagkatapos ng hiwalayan, mas naging mabigat ang buhay ni Adrian. Bukod sa pisikal na sakit, dinurog siya ng emosyonal na pagkawala. Hindi lang paningin at kakayahan ang nawala sa kanya—kundi pati ang babaeng inakala niyang makakasama niya habang-buhay.

Lumipas ang mga buwan. Dinala siya ng kapatid sa isang rehabilitation center. Doon niya natutunang muling mabuhay—magbihis mag-isa, kumilos sa wheelchair, at magtiwala sa sarili kahit walang nakikita. Mahirap. Mabagal. Madalas siyang nadadapa—literal at emosyonal.

Ngunit doon din niya nakilala ang mga taong hindi umalis.

May isang volunteer sa center—si Mara—isang tahimik na babae na tumutulong sa mga pasyente hindi dahil sa awa, kundi dahil sa malasakit. Hindi siya naaawa kay Adrian. Hindi siya nagtanong ng nakaraan. Tinrato niya si Adrian bilang isang tao, hindi bilang isang kapansanan.

Hindi agad namuo ang anuman. Nagsimula lang sa usapan, tawanan, at pagtulong. Hanggang sa isang araw, napansin ni Adrian na may bagong uri ng liwanag sa kanyang mundo—kahit hindi niya ito nakikita.

Samantala, si Camille ay nagtungo sa lungsod. Tinupad niya ang mga pangarap niya—trabaho, bagong relasyon, bagong buhay. Ngunit may mga gabing hindi siya dalawin ng tulog. Sa katahimikan, bumabalik sa kanya ang alaala ni Adrian—ang boses, ang pangakong iniwan, at ang tanong na paulit-ulit bumabagabag sa kanya: “Paano kung nagstay ako?”

Pagkalipas ng dalawang taon, nagkita silang muli sa isang event ng foundation na tumutulong sa mga PWD. Kasama ni Adrian si Mara. Hawak nito ang kamay niya—hindi bilang gabay lang, kundi bilang kasama.

Nang marinig ni Adrian ang boses ni Camille, saglit siyang natahimik. Ngunit wala nang sakit. Wala nang galit. May kapayapaan na lang.

Doon naunawaan ni Camille ang masakit na katotohanan—hindi lahat ng umaalis ay mali, ngunit hindi rin lahat ng pananatili ay kayang gawin ng lahat. Ang pag-ibig ay hindi nasusukat sa tagal, kundi sa paninindigan kapag dumating ang pinakamadilim na yugto.

Ang kwento nina Adrian at Camille ay hindi kwento ng kontrabida at biktima. Ito ay kwento ng kahinaan, takot, at realidad ng pag-ibig. Minsan, ang tunay na pag-ibig ay nananatili. Minsan naman, ito’y umaalis—at parehong may kapalit na sugat.

Ngunit para kay Adrian, sa kabila ng pagiging bulag at baldado, natutunan niyang may mga taong darating na hindi iiwan—hindi dahil kaya nila, kundi dahil pinili nila.

At minsan, iyon ang pinakamatibay na uri ng pagmamahal.