“Ang Dulo ng Lubid: Ang Kwento ng Aum Shinrikyō”

Marso 20, 1995, 8:00 ng umaga sa Tokyo Subway System. Karaniwan lang na rush hour—siksikan ang mga tao, nagmamadali, bawat isa ay nakatuon sa sarili nilang mundo. Pero sa limang magkakaibang tren, limang lalaki ang tahimik na nagmamasid. Hindi sila karaniwang pasahero. Sa paanan nila, may mga pakete na nakabalot sa lumang diyaryo. Sa isang iglap, sabay-sabay nilang tinusok ang matatalim na dulo ng kanilang mga payong sa mga pakete.

Tumagas ang liquid—walang kulay, halos walang amoy. Sandali lang, ngunit sapat na para simulan ang kaguluhan. Nagmamadali silang lumabas ng tren. Pagkasara ng pinto, nagsimula ang bangungot. Nanlabo ang paningin ng mga tao, nanikip ang dibdib nila, bumula ang bibig ng ilan, at ang iba, wala nang buhay. Sa loob ng ilang minuto, ang Tokyo Subway ay naging mass grave.

Ang nakakakilabot: ang mga gumawa nito ay hindi ordinaryong kriminal. Sila ang elito ng Japan—mga award-winning physicists, chemists, at respetadong heart surgeon. Mula sa mga prestihiyosong unibersidad at ospital, lahat sila ay nabihag ng isang bulag na lalaki na may pangalan na ngayon ay Shoko Asahara.

Ang kwento ay nagsimula sa isang simpleng baryo sa Japan. Ipinanganak si Chizu Amatsumoto noong 1955 sa isang mahirap na pamilya. Bulag ang kaliwang mata at bahagya lang nakakakita ang kanan. Ipinadala siya sa government boarding school para sa mga bulag, at doon lumitaw ang kanyang unang likas na kakayahan—hindi para tumulong, kundi para manipulahin. Ginamit niya ang kaunting paningin niya upang maging bully, pagkakitaan ang kahinaan ng iba, at aralin ang sining ng panlilinlang.

Pagkatapos mag-graduate noong 1975, nagsimula siyang magtrabaho bilang acupuncturist at masahista. Nagtayo siya ng shop ng traditional Chinese herbal medicine, ngunit ang tunay niyang layunin ay pera at kapangyarihan. Sa pamamagitan ng mga pekeng gamot, yumaman siya sa panlilinlang. Noong 1983, nahuli siya ng awtoridad at nakulong. Imbes na magsisi, nagtanim siya ng galit, at sinimulan ang kanyang pag-aaral ng Eastern Philosophy, Buddhism, Hinduism, at occult. Ngunit hindi para sa kaliwanagan—para malaman kung paano manipulahin ang isip ng tao…. Ang buong kwento!⬇️

Pagkalaya niya, binago niya ang pangalan at pagkatao. Nagsimula siya bilang Shoko Asahara, isang guru na nangangakong magbibigay ng spiritual healing. Sa pamamagitan ng paghalo ng agham at relihiyon, pinilit niyang maakit ang intellectual elite ng Japan—ang mga overworked at desperadong scientist, doktor, at engineer. Sa mga sumusunod na taon, pinagsama niya ang kanyang mga recruits sa Mount Fuji, nagtayo ng compound, at sinimulan ang total control: pag-surrender ng lahat ng ari-arian, isolation mula sa pamilya, at pag-impluwensya ng isip gamit ang takot at doktrina ng “karma.”

Ang mga miyembro, na dating may misyon na magligtas ng buhay, unti-unting naging arkitekto ng kamatayan. Noong 1988, sa unang intentional murder ng kulto, pinatay nila si Shuji Taguchi, isang miyembro na nagtanong tungkol sa nawawalang kaibigan. Inilagay ni Asahara ang krimen sa konteksto ng “act of compassion” at “holy service,” na nagbasag sa moral barrier ng kanyang mga sumusunod.

Pagsapit ng 1990, ang Aum Shinrikyō ay naging organisadong anino ng gobyerno, may sarili nang “ministries” at pondo, at pinamunuan ang production ng armas na kayang pumatay ng libo-libong tao. Sa pangunguna ni Masami Chucha, nag-produce sila ng sarin—a nerve agent na kayang pumatay sa loob ng ilang minuto. Noong Hunyo 1994, sinubukan nila ang sarin sa mga tupa, at pagkatapos ng matagumpay na test, handa na itong gamitin sa tao.

Sa June 27, 1994, ginamit nila ang sarin sa Matsumoto City para pigilan ang isang verdict laban sa kanila. Pitong inosenteng residente ang namatay, at libu-libo ang naospital. Ngunit nagtagumpay silang maitago ang kanilang pagkakasala, na nagbigay kay Asahara ng maling kumpyansa.

Pumasok ang 1995. Sa pagmamadali at takot sa raid ng Tokyo Metropolitan Police, nagdesisyon si Asahara ng ultimate diversion: ang Tokyo Subway attack. Limang elite agents, dalawa hanggang tatlong bags ng sarin bawat isa, at isang simpleng low-tech delivery method—payong at plastic bag—ang gagamitin. Marso 20, 1995, 7:30 a.m., sinimulan nila ang operasyon.

Sa loob ng tren, dahan-dahang inilatag ang mga pakete, tinusok ng payong, at iniwan. Ilang minuto lang—panlabo ng mata, paninigas ng dibdib, pagbulaga ng bibig. Ang siksikan na rush hour ay naging war zone. Libu-libong commuters ang bumagsak sa sahig, ang gobyerno at Tokyo sa pangkalahatang kaguluhan.

Ang limang agents ay tahimik na umalis sa scene. Asahara, mula sa Mount Fuji, nanood sa kanilang tagumpay. Ngunit ang gulo ay nagbigay ng ebidensya, at sa loob ng ilang araw, bumuo ang gobyerno ng pinakamalaking raid sa kasaysayan ng Japan—March 22, 1995, sa compound ng Aum Shinrikyō.

Pagkatapos ng raid, naaresto ang mga miyembro, ngunit si Asahara ay natagpuan lamang sa hidden compartment sa loob ng Sahan 6, nagtatago sa maruming kwarto, yakap-yakap ang pera, at walang ginawang resistance. Dinala sa Tokyo Detention Center, pinanood ng buong Japan sa live television.

Ang marathon trials ay tumagal ng mahigit isang dekada. Noong February 2004, nahatulan si Asahara ng death by hanging, pati ang kanyang top officials. Sa wakas, noong July 6, 2018, natapos ang kwento ng Aum Shinrikyō: sa dulo ng lubid, hindi sa Shambala o sa langit, kundi sa dulo ng isang leeg, na bumagsak ang imperyo at ang mga henyo na naniwala kay Asahara ay natapos bilang mga terorista, habang ang Tokyo ay iniwan sa trauma at alaala ng sarin attack.