“Isang babaeng may puting bestida sa isip ng lahat, ngunit biglang nilamon ng katahimikan bago pa man sumikat ang araw ng kanyang kasal.”

Tahimik ang isla ng Romblon nang kumalat ang balita na hindi na makontak si Sherra de Juan, ang dalagang ilang linggo na lamang ay ikakasal na sana. Sa isang lugar kung saan halos magkakakilala ang lahat at bihira ang mga lihim, ang pagkawala niya ay parang isang sigaw na walang tinig. Walang nakakita, walang nakarinig, at walang makapagsabi kung kailan eksaktong nawala ang dalaga na puno ng pangarap at plano para sa hinaharap.

Lumaki si Sherra sa isang pamilyang simple ngunit buo. Kilala siya bilang masipag, maalalahanin, at tahimik na dalaga. Hindi siya mahilig sa gulo, hindi rin pala-labas. Kadalasan, ang oras niya ay napupunta sa pamilya at sa mga kaibigang matagal na niyang kasama. Nang siya ay ma-engage, tila mas lalo siyang naging masigla. May kakaibang liwanag sa kanyang mga mata tuwing napag-uusapan ang kasal, ang simpleng seremonya, at ang planong magsimula ng bagong buhay sa Maynila.

Ilang buwan bago ang itinakdang kasal, nagpaalam si Sherra sa kanyang mga kamag-anak sa Romblon. Kailangan niyang bumalik sa Quezon City para asikasuhin ang ilang dokumento at detalye ng kasal. Wala ni isa sa kanila ang nakaramdam ng kaba. Sanay na silang umalis si Sherra para magtrabaho at bumalik kapag may okasyon. Ang huling alaala nila ay ang kanyang yakap at pangakong babalik siya sa takdang petsa, dala ang balitang tapos na ang lahat ng paghahanda.

Sa Quezon City, tila normal ang mga unang araw. May mga mensahe pa siyang ipinadala sa pamilya, may mga tawag na maikli ngunit puno ng sigla. Ikinukuwento niya ang pagod sa paglalakad, ang pila sa mga opisina, at ang pananabik na matapos ang lahat. Hanggang sa isang araw, bigla na lamang tumigil ang komunikasyon. Walang sagot sa tawag, walang reply sa mensahe, at ang dating aktibong telepono ay naging tahimik…. Ang buong kwento!⬇️

Sa Romblon, una’y inisip ng pamilya na baka abala lamang si Sherra. Ngunit habang lumilipas ang mga oras at nagiging araw ang katahimikan, unti-unting sumisiksik ang pangamba. Tinawagan nila ang mga kaibigan ni Sherra sa Maynila, ang kanyang fiancé, at maging ang mga kakilala sa trabaho. Iisa ang sagot ng lahat. Wala rin silang balita.

Ang fiancé ni Sherra ay halos hindi makapaniwala. Ilang araw na lamang at magpapakasal na sila. May mga plano na silang napagkasunduan, mga pangarap na sabay nilang binuo. Sa bawat oras na lumilipas, ang pananabik ay napapalitan ng takot. Pinuntahan niya ang huling lugar na alam niyang naroon si Sherra, ang tinutuluyan nitong apartment, ngunit sarado ang pinto at tahimik ang paligid.

Doon na humingi ng tulong ang pamilya sa mga awtoridad. Agad na pumasok sa eksena ang Quezon City Police District. Sinimulan ang imbestigasyon, tinanong ang mga taong huling nakakita kay Sherra, at sinuri ang mga galaw niya bago ang pagkawala. Lumabas sa unang mga ulat na wala ring sapat na impormasyon ang mga kamag-anak sa Romblon. Wala silang ideya kung may problema ba si Sherra, kung may kinatatakutan, o kung may nakaalitan siya bago umalis.

Habang lumalalim ang imbestigasyon, mas lalong nagiging mabigat ang sitwasyon. Ang mga kamag-anak sa Romblon ay paulit-ulit na tinatanong ng mga awtoridad. May itinago ba si Sherra. May hindi ba siya ikinuwento. Ngunit sa bawat tanong, iisa ang sagot. Wala silang alam. Para sa kanila, si Sherra ay masaya, handa, at walang dahilan para biglang mawala.

Sa bawat gabi sa Romblon, may mga kandilang sinisindihan ang pamilya. Hindi nila alam kung para ba ito sa panalangin ng kaligtasan o paghahanda sa pinakamasamang balita. Ang ina ni Sherra ay halos hindi na makatulog. Sa bawat tunog ng telepono, umaasa siyang iyon na ang balitang hinihintay. Ngunit madalas, katahimikan lamang ang sumasagot.

Sa Quezon City, patuloy ang paghahanap. Sinuri ang mga CCTV sa mga lugar na dinaanan ni Sherra, ang mga istasyon, ang mga kalsadang malapit sa kanyang tinutuluyan. May ilang kuhang malabo, may mga aninong hindi matiyak kung siya nga ba iyon. Ang bawat piraso ng impormasyon ay sinusundan, ngunit tila laging may kulang.

Habang tumatagal, nagsimulang lumabas ang iba’t ibang haka-haka. May nagsasabing baka kusang umalis si Sherra. May nagbulong na baka natakot siya sa kasal. Ngunit ang mga taong tunay na nakakakilala sa kanya ay hindi naniwala. Hindi iyon ang babaeng kilala nila. Hindi siya tatakbo nang walang paalam, lalo na’t napakalapit na ng araw na pinakahihintay niya.

Ang fiancé niya ay patuloy na nagbibigay ng pahayag, pilit pinananatiling buo ang loob. Ngunit sa likod ng mga salita, ramdam ang pagod at pagkabigo. Ang kasal na dapat ay selebrasyon ng pagmamahalan ay naging simbolo ng pagkawala at kawalan ng kasagutan. Ang bestidang handa na sanang isuot ni Sherra ay nanatiling nakasabit, tahimik na saksi sa biglang pagbabago ng kapalaran.

Maging ang mga kaibigan ni Sherra ay nagsimulang magbalik-tanaw. May mga maliliit bang senyales na hindi nila napansin. May mga sandaling tahimik siya o malalim mag-isip. Ngunit sa huli, wala ring malinaw na pahiwatig. Ang lahat ay tila normal, masaya, at puno ng pag-asa.

Sa Romblon, ang buong komunidad ay nagkaisa sa panalangin. Ang pagkawala ni Sherra ay hindi na lamang usapin ng isang pamilya kundi ng buong isla. May mga boluntaryong nag-alok ng tulong, may mga nagbahagi ng impormasyon sa social media, umaasang may makakita o makaalala ng mahalagang detalye.

Sa kabila ng lahat, nananatiling tikom ang katotohanan. Ang QCPD ay patuloy sa kanilang trabaho, dahan-dahan ngunit maingat. Alam nilang bawat maling hakbang ay maaaring maglayo sa kanila sa sagot. Ang mga kamag-anak sa Romblon ay patuloy na nakikipag-ugnayan, kahit pa wala silang maibigay na bagong impormasyon. Ang kanilang kawalan ng alam ay siya ring pinakamabigat na pasanin.

Habang lumilipas ang mga linggo, unti-unting natutunan ng pamilya ni Sherra ang mabuhay sa pagitan ng pag-asa at takot. Hindi nila alam kung paano tatanggapin ang isang katotohanang hindi pa dumarating. Sa bawat umaga, may panibagong lakas na hinahanap. Sa bawat gabi, may panibagong luha na tinatago.

Sa huli, ang kuwento ni Sherra de Juan ay nananatiling bukas na sugat. Isang paalala na kahit sa gitna ng mga plano at pangarap, may mga pangyayaring kayang magbago ng lahat sa isang iglap. Hanggang ngayon, ang kanyang pagkawala ay patuloy na bumabalot sa katahimikan ng Romblon at sa ingay ng lungsod ng Quezon City. Isang babaeng dapat sana’y ikinasal, ngunit sa halip ay naiwan bilang tanong na patuloy na hinahanap ng mga pusong nagmamahal sa kanya.