Mula sa tahimik na biyahe hanggang sa simpleng hapag-kainan, isang araw ng malasakit at pag-aaruga ang nasilayan sa kwento ni Kuya Oliver. Sa gitna ng tawanan, gutom, at munting usapan, unti-unting lumitaw ang isang mas malalim na larawan ng paghilom, pagkalinga, at muling pagbangon.

Sa kalagitnaan ng biyahe, kapansin-pansin ang gaan ng samahan ng grupo. May tawanan, may asaran, at may mga sandaling puno ng kabaitan. Dito unang nabanggit ang simpleng tanong kay Kuya Oliver kung siya ba ay gutom na. Isang tanong na tila karaniwan, ngunit kalaunan ay naging simula ng isang makabagbag-damdaming tagpo.

Sa kanyang payak na sagot, nabanggit ni Kuya Oliver ang pagkaing kanyang hinahanap. Dinardaraan, o mas kilala bilang dinuguan. Isang pagkaing pamilyar sa marami, ngunit hindi madaling hanapin sa kinaroroonan nila. Sa halip na panghinaan ng loob, ipinaliwanag sa kanya na pansamantala munang Jollibee ang kakainin, bagay na kanyang tinanggap nang may ngiti….Ang buong kwento!⬇️

Habang nag-uusap ang grupo, makikita ang natural na pag-aalaga at pag-unawa sa kalagayan ni Kuya Oliver. Hindi siya minadali, hindi pinagsabihan nang mabigat, bagkus ay kinakausap nang may lambing at respeto. Sa bawat tanong at sagot, ramdam ang hangaring mapagaan ang kanyang pakiramdam.

Kasama rin nila si Kuya JJ, na gaya ni Kuya Oliver ay mahinahon at tahimik. Tinatanong din siya kung ano ang nais niyang kainin. Hamburger ang sagot niya, simple at diretso. Dito lalo pang lumutang ang pagiging ordinaryo ng sandaling iyon, isang pangkaraniwang tagpo na puno ng malasakit.

Pagdating sa kainan, naging abala ang lahat sa pag-aasikaso. May mga paalala na dahan-dahan lang sa pagkain, may pag-alalay sa pag-upo, at may mga simpleng biro para gumaan ang pakiramdam ng bawat isa. Sa bawat galaw, malinaw na hindi lang ito basta pagkain, kundi isang pagkakataon para ipadama ang pag-aaruga.

Habang kumakain, tinanong si Kuya Oliver kung kumusta ang kanyang pakiramdam. Ang sagot niya ay simple ngunit puno ng kahulugan. Mabuti raw at masaya siya. Lalo na at nakalabas siya at nakakasama ang mga taong nagpapakita ng malasakit sa kanya. Sa puntong iyon, ang simpleng pagkain ay naging simbolo ng kalayaan at pansamantalang paglayo sa bigat ng kanyang pinagdaanan.

May mga tanong tungkol sa kanyang karanasan sa pagamutan. Hindi detalyado ang kanyang mga sagot, ngunit sapat upang maipakita na may mga sugat ang nakaraan na unti-unti pa lamang naghihilom. Sa halip na pilitin siyang magkwento, hinayaan siyang magsalita sa paraang kaya niya.

Kapansin-pansin din ang pagbabago sa pisikal na anyo ni Kuya Oliver. Ikinumpara ang dati niyang payat na katawan at tahimik na kilos sa mas maayos at mas malusog niyang kalagayan ngayon. May ngiti sa mga mukha ng mga kasama niya habang binabanggit na mas maayos na ang kanyang pangangatawan.

May mga simpleng pangarap ding nabanggit, gaya ng pagkakaroon ng sapatos. Isang bagay na maaaring maliit para sa iba, ngunit malaking bagay para kay Kuya Oliver. Sa bawat alok, sinisigurong nauunawaan niya at handa siyang gumalaw, sumayaw, at makisaya.

Habang nagpapatuloy ang pagkain, may mga sandaling puno ng tawa at kalituhan. May mga maling tawag ng pangalan, may mga kantiyawan, at may mga awiting biglang sinimulan. Ang lahat ng ito ay nagpapakita ng pagiging natural ng samahan, walang script, walang pilit.

Hindi rin nawala ang emosyon sa pagitan ng magkapatid. Makikita kay Kuya JJ ang pilit na pagpigil sa luha habang kausap si Kuya Oliver. Isang patunay ng lalim ng kanilang pinagsamahan at ng sakit na kanilang dinaanan. Sa bawat titig at salita, ramdam ang pagmamahal na hindi kailangang ipaliwanag.

Sa gitna ng kasiyahan, may mga paalala rin tungkol sa pag-aalaga sa sarili. Mga salitang simple ngunit puno ng malasakit, hinihikayat si Kuya Oliver na ayusin ang sarili, maging mahinahon, at ipagpatuloy ang pagbangon.

Ang tagpong ito ay hindi lamang tungkol sa pagkain sa isang fast food. Isa itong malinaw na larawan ng kung paano ang maliliit na bagay, gaya ng isang plato ng kanin at manok, ay maaaring maging daan para sa paghilom ng damdamin.

Sa huli, matapos mabusog ang lahat, nagtapos ang sandali nang may mga ngiti at pasasalamat. Hindi man perpekto ang araw, hindi man kumpleto ang lahat ng sagot, malinaw na may isang bagay na mahalaga ang naibigay—ang pakiramdam na hindi nag-iisa.

Ang kwento ni Kuya Oliver ay paalala na minsan, hindi malalaking bagay ang kailangan ng isang tao upang makaramdam ng halaga. Minsan, sapat na ang may umupo sa tabi mo, magtanong kung gutom ka na, at samahan kang kumain. Sa mga ganitong sandali, doon nagsisimula ang tunay na paghilom.