“Sa gitna ng pagkawala at katahimikan, may isang munting buhay ang dumikit sa puso ko at tinuruan akong hindi na muling mag-isa.”

Ako si Fatima, at nagsimula ang lahat sa isang gabi ng lamay, sa harap ng kabaong ng lalaking bumuo ng mundo ko.

Nakatitig lang ako sa mahinang ilaw sa gilid ng kabaong ng papa ko, parang umaasa akong kikislap iyon at gigising siya. Paulit-ulit kong pinupunasan ang mga mata ko, pero hindi tumitigil ang luha. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap na wala na siya. Biglaan. Walang paalam. Parang hinila lang siya ng tadhana palayo sa akin.

“Huwag ka nang umiyak, hindi na nakakabuti sa’yo,” mahina pero mabigat na sabi ni Tita Josie.

Tumango lang ako, pero ang totoo, paano ba huminto sa pag-iyak kapag ang kalahati ng puso mo ay inilagay sa kabaong.

Nang dumating ang mama kong si Elsa, hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi kami close. Lumaki akong si Papa lang ang sandalan ko. Pero nang yakapin niya ako, biglang gumaan ang dibdib ko kahit kaunti. Doon ko naalala na nanay ko pa rin siya.

“Anak, sumama ka na sa akin. Doon ka na titira. Pumayag ang asawa ko,” sabi niya.

Ayaw ko sana. Pero wala akong pagpipilian. Labing-anim pa lang ako. Wala akong trabaho, wala akong sariling pera, wala akong pupuntahan. Kung sa tita ako titira, alam kong pabigat lang ako. Kaya sumama ako.

Doon nagsimulang magbago ang buhay ko.

May kaya ang asawa ni Mama. May step sister akong maarte, may half brother akong hindi ko makilala ang ugali, at may stepfather akong palaging may nasasabi. Sa bahay na iyon, palagi akong mali. Palaging ako ang napapansin. Palaging ako ang naiiba.

Wala akong peace of mind.

Lumipas ang mga taon na ganoon. Tahimik akong umiiyak sa kwarto, iniisip kung buhay pa si Papa, siguradong hindi ako ganito ka-lungkot.

Hanggang isang gabi, kinausap ako ni Mama… Ang buong kwento!⬇️

“Magco-college ka na. Mas mabuting tumira ka na lang mag-isa. Ihahanap kita ng apartment. Susuportahan pa rin kita.”

Sa unang pagkakataon, nakahinga ako ng maluwag.

Paglipat ko sa maliit na apartment, tahimik. Walang sigawan. Walang sumbatan. Walang pilitang pagmamahal. Ako lang. At ang lungkot.

Isang araw, pumunta ako sa puntod ni Papa. Doon ko palaging binubuhos ang bigat ng dibdib ko.

“Papa, mag-isa na lang ako. Ayoko ng mag-isa,” mahina kong sabi habang yakap ang tuhod ko.

Doon ko narinig ang iyak.

Mahina. Nanginginig. Parang humihingi ng saklolo.

Sa sulok ng sementeryo, nakita ko ang isang maliit na tuta. Marumi, sugatan, nanginginig. Hindi ko alam kung anong kulay niya noon dahil puno siya ng putik at dugo.

Hindi ako nag-isip.

Binuhat ko siya, dinala sa apartment, pinaliguan, pinainom ng gatas, ginamot ang sugat. Sa gabing iyon, hindi na lang ako ang may luha. May bagong hinga na rin sa buhay ko.

Pinangalanan ko siyang Choco.

Simula noon, hindi na ako nag-iisa.

Lumaki si Choco sa tabi ko. Natuto akong maging responsable. Natuto akong magmahal ulit. Sa tuwing umiiyak ako, nandiyan siya. Hindi nagtatanong. Hindi humuhusga. Tahimik lang na sumasandal sa akin.

Siya ang naging pamilya ko.

Hanggang sa dumating si Meldon.

Isang simpleng pagkikita sa mall. Isang nalaglag na planner. Isang ngiting hindi pilit. Hindi ko inaasahan na may lalaking lalapit nang ganoon kaayos at kalmado.

Mas matanda siya sa akin. Presentable. May trabaho. Pero ang unang tumatak sa akin ay hindi iyon.

Dog lover siya.

At gusto niyang makilala si Choco.

Unti-unti kaming nag-usap. Hindi ako minadali. Hindi ako pinilit. Palagi niyang sinasabi na kung mahalaga si Choco sa akin, dapat mahalaga rin siya sa taong papasok sa buhay ko.

Sa unang pagbisita niya sa apartment, tahol agad si Choco. Parang sinasabi, “Mag-ingat ka.”

Pero hindi nagalit si Meldon. Hindi siya na-offend. Hinintay niya lang. Pinakitaan ng respeto.

Doon ko naramdaman ang kakaibang seguridad.

Hindi ko agad sinagot ang nararamdaman niya. Takot pa rin ako. Sanay akong maiwan. Sanay akong masaktan. Pero sa tuwing pagod ako, sa tuwing ubos na ubos na ako, nariyan si Choco sa tabi ko, at si Meldon sa kabilang dulo ng linya, nagtatanong kung kumain na ba ako.

Isang gabi, habang pagod na pagod ako sa assignments, naramdaman ko ang ulo ni Choco sa tuhod ko. Tahimik. Mainit. Totoo.

Doon ko naintindihan.

Hindi pala masamang magbukas ulit ng pinto.

Hindi pala kasalanan ang umasa.

Ngayon, hindi ko alam kung saan kami dadalhin ng panahon ni Meldon. Hindi ko rin alam kung ano ang magiging dulo ng kwento namin. Pero sigurado ako sa isang bagay.

Hindi na ako nag-iisa.

May isang aso na pinulot ko sa gitna ng sakit, at isang taong dumating nang hindi ko inaasahan.

At sa pagitan ng dalawa, unti-unti kong binubuo muli ang sarili ko.