Sa bawat pamilyang Pilipino, ang pagdiriwang ng Pasko at Bagong Taon ay sagrado—ito ang panahon ng pagbubuklod, pagpapatawad, at pagmamahalan. Ngunit para sa pamilya ni Shera Dayawan, ang nakalipas na kapaskuhan ay nabalot ng pangamba, takot, at walang katapusang pagdarasal. Halos tatlong linggo ang nakalipas mula nang mawala ang bride-to-be na si Shera sa Quezon City, isang pangyayaring gumimbal sa social media at nagpakilos sa mga awtoridad. Ngayon, sa bingit ng pagpapalit ng taon, isang himala ang dumating: Si Shera ay natagpuan na.

Ang kwento ng kanyang pagkawala at muling pagkakahanap ay hindi lamang isang simpleng ulat ng pulisya; ito ay isang kwento ng pag-asa, misteryo ng isipan, at walang hanggang pagmamahal ng pamilya.

Ang Misteryosong Pagkawala
Nagsimula ang lahat noong Disyembre 10. Si Shera Dayawan ay umalis ng kanilang tahanan sa Quezon City na may simpleng layunin: ang bumili ng sapatos para sa kanyang nalalapit na kasal. Isang masayang okasyon na nauwi sa bangungot. Hindi na siya nakauwi. Ang mga araw ay naging linggo, at ang bawat sandali ng katahimikan ay tila tinik sa dibdib ng kanyang pamilya at ng kanyang fiance na si Mark RJ Reyes.

Nagkalat ang mga poster, umingay ang social media, at walang humpay ang panawagan ng pamilya. Sa bawat araw na lumilipas, lumalaki ang takot na baka hindi na siya makitang buhay, lalo na sa panahon kung saan talamak ang krimen. Ngunit hindi sila sumuko.

Ang “Himala” sa Sison, Pangasinan
Noong isang araw, bago tuluyang magtapos ang taong 2023, nasagot ang mga panalangin. Isang rider sa Sison, Pangasinan ang nakapansin sa isang babaeng naglalakad sa gilid ng highway.

Ang babae ay malayo sa itsura ng isang masayang bride-to-be. Siya ay nakasuot ng damit pantulog, walang salamin sa mata (isang kritikal na detalye dahil malabo ang kanyang paningin), at ang kanyang buhok ay nanigas na sa dumi at alikabok. Sa unang tingin, inakala ng marami na siya ay isang “taong grasa” o palaboy na nawala sa katinuan.

Dahil sa malasakit ng rider, dinala ang babae sa barangay hall. Doon, sa gitna ng pagkalito at pagod, unti-unting nakilala ang kanyang pagkatao. Siya si Shera Dayawan.

“Naglakad-lakad Lang Ako”
Nang makapanayam ng media, partikular ni Gary de Leon, ang mga detalye ng kanyang paglalakbay ay sadyang nakakagulat at nakakabagabag. Ayon kay Shera, hindi niya alam kung bakit siya nasa Pangasinan. Ang huli niyang natatandaan ay ang pagnanais na maglakad-lakad.

“Naglakad-lakad lang po ako pero madaling araw ko po yung nilalakad,” ang sabi ni Shera sa isang video clip.

Isipin niyo ang distansya: Mula sa mataong lungsod ng Quezon City hanggang sa probinsya ng Pangasinan. Ito ay mahigit 170 kilometro. Ayon sa kanyang hiwa-hiwalay na kwento, sumakay siya ng bus patungong Pangasinan—bagama’t hindi niya alam kung bakit doon siya pumunta—at mula roon ay naglakad na siya nang naglakad.

Wala siyang dalang sapat na gamit, walang pera, at walang malinaw na direksyon. Kung saan siya abutan ng antok, doon siya matutulog. Kung saan siya dalhin ng kanyang mga paa, doon siya pupunta. Ang kanyang kondisyon nang matagpuan—marumi, gutom, at tuliro—ay patunay ng hirap na kanyang dinanas sa loob ng mahigit dalawang linggo.

Ang Reunion: “Huwag Kang Mag-sorry”
Ang pinaka-emosyonal na bahagi ng kwentong ito ay ang muling pag-uusap ng mag-aama. Noong bandang alas-8 ng umaga, tumawag si Shera sa kanyang kuya. Ang boses na inakala nilang hindi na nila maririnig ay muling bumuhay sa kanilang pag-asa.

Nang makausap siya ng kanyang ama, ang unang naging reaksyon ni Shera ay humingi ng tawad. Marahil ay dahil sa pag-aalalang idinulot niya, o sa hiya sa kanyang naging kalagayan. Ngunit ang sagot ng kanyang ama ay tumatak sa puso ng bawat nakarinig nito:

“Huwag kang mag-sorry. Ang mahalaga nakita ka. Mahalaga bumalik ka, bumalik ka na dito.”

Walang sumbat. Walang tanong kung bakit. Puro pagmamahal at pasasalamat lamang. Para sa kanyang ina, ito ang pinakamagandang regalo ngayong Bagong Taon. Ang materyal na bagay ay nawalan ng saysay; ang mahalaga ay buo ang pamilya.

Agad na tumungo ang kanyang fiance na si Mark RJ, kasama ang mga operatiba ng Quezon City Police District (QCPD), upang sunduin si Shera sa Pangasinan. Ang larawan ng pagmamahal ay makikita sa determinasyon ni Mark RJ na makuha ang kanyang mapapangasawa, anuman ang hitsura o kondisyon nito.

Ang Kalagayan ng Isip at “Personal na Problema”
Marami ang nagtatanong: “Cold feet ba ito?” “Ayaw na ba niyang magpakasal?”

Sa panayam kay Julius Babao, nilinaw ng ama ni Shera na bagama’t may mga personal na problema, hindi ito direktang tungkol sa kasal. Tila nagkaroon ng mental breakdown o matinding stress si Shera na nagdulot ng kanyang pagka-tuliro.

Ang terminong ginamit ng mga nakakita sa kanya ay “sabog” o wala sa sarili. Ang paglalakad nang walang direksyon, ang hindi pagpapalit ng damit, at ang kawalan ng memorya sa mga pangyayari ay mga senyales ng dissociative fugue o matinding psychological distress.

Sa sitwasyong ito, mahalagang intindihin ng publiko na ang mental health ay hindi biro. Ang pressure ng kasal, personal na buhay, at iba pang problema ay maaaring magpatigil sa mundo ng isang tao at magdala sa kanila sa kawalan. Hindi ito simpleng pagpapalayas o pagrerebelde; ito ay isang sigaw ng isip na nangangailangan ng pahinga.

Plano ng Pamilya: Kalusugan Muna Bago Kasal
Dahil sa insidente, naging malinaw ang prayoridad ng pamilya Dayawan. Sa tanong kung tuloy pa ba ang kasal, ang sagot ay simple: Kalusugan muna.

Ayon sa pamilya, ipagagamot muna nila si Shera. Isasailalim siya sa medical at psychological check-up upang masigurong babalik ang kanyang lakas at katinuan. Ang trauma ng paglalakad nang dalawang linggo sa lansangan, na walang proteksyon at pagkain, ay kailangang gamutin.

Humingi rin ng privacy ang pamilya. Sa ngayon, gusto muna nilang namnamin ang pagkakataong makasama si Shera. Ihahanda nila ang paborito nitong ulam—ang sinigang—bilang pagsalubong sa kanyang pagbabalik. Isang simpleng hiling para sa isang pamilyang nanggaling sa matinding unos.

Konklusyon: Isang Paalala sa Lahat
Ang pagkakahanap kay Shera Dayawan ay isang magandang balita na bumungad sa atin bago ang 2024. Ngunit nag-iiwan din ito ng mahalagang aral.

Una, ang kapangyarihan ng social media at pagtutulungan. Kung hindi dahil sa rider na nagmalasakit at sa mga taong nag-share ng kanyang litrato, baka hanggang ngayon ay naglalakad pa rin si Shera sa kung saan.

Pangalawa, ang kahalagahan ng mental health awareness. Huwag nating balewalain ang mga pinagdadaanan ng ating mga mahal sa buhay. Minsan, ang tahimik na tao ay siya palang may pinakamabigat na dinadala.

At panghuli, ang unconditional love ng pamilya. Sa oras ng kagipitan, ang pamilya ang uuwian mo. “Taong grasa” man ang itsura mo, dugyot man o mabaho, para sa magulang at nagmamahal sayo, ikaw pa rin ang pinakamahalagang tao sa mundo.

Kay Shera Dayawan at sa kanyang pamilya, hangad namin ang inyong tuluyang paggaling at mapayapang Bagong Taon. Sa mga may pinagdadaanan, kapit lang. May mga taong handang tumulong at magpatawad, kailangan lang nating humakbang pabalik sa kanila.