“may mga sandaling mas malakas pa sa apoy ang pagmamahal.”

Miyerkules ng umaga sa Mandaue City, Cebu. Karaniwang araw sana iyon. Ang ilan ay papasok sa trabaho, ang iba ay nagsisimula pa lang ng kanilang almusal. Ngunit sa isang barangay, biglang nagdilim ang langit hindi dahil sa ulap, kundi dahil sa makapal at maitim na usok na mabilis na bumalot sa paligid. Isang gusali ang nasusunog. Isang gusaling ginagamit bilang imbakan ng styrofoam, isang materyal na kilalang mabilis magliyab at magpalala ng apoy.

Ayon sa mga unang ulat, industrial ang nature ng gusali. Kalahati nito ay opisina at showroom, habang ang iba ay imbakan. Dahil dito, mabilis na kumalat ang apoy at agad na itinaas sa second alarm ang insidente. Isa-isang nagsilabasan ang mga tao sa ibaba, nagkakagulo, nagsisigawan, at nagtatakbuhan palayo sa panganib.

Akala ng lahat, ligtas na ang lahat.

Ngunit maya-maya, isang nakakagimbal na balita ang kumalat sa gitna ng usok at sigawan. May naiwan pa palang tao sa loob ng gusali. Isang babae na nasa ikatlong palapag. Kamag-anak umano siya ng may-ari ng gusali at doon pansamantalang naninirahan.

Muling tumingala ang mga tao. At doon nila siya nakita.

Isang babae ang dumungaw sa bintana ng third floor. Pilit siyang nagsisenyas. Hindi humihingi ng tulong para sa sarili lamang, kundi may ibang mas mahalagang dahilan. Kasama niya sa loob ang dalawa niyang alagang aso. Ang kanyang mga itinuturing na anak.

Habang palakas nang palakas ang apoy sa kanyang likuran, paulit-ulit ang sigaw ng mga tao sa ibaba. Bumaba na siya. Iwan na ang mga aso. Iligtas ang sarili. Ngunit para sa babaeng iyon, hindi ganoon kasimple ang desisyon. Para sa mga may alagang hayop, alam nila ang pakiramdam. Hindi sila basta iniiwan. Hindi sila bagay na pwedeng talikuran kapag delikado na.

Sa gitna ng takot at kakapusan ng hangin, nakinig siya sa isang huling mungkahi ng mga taong nasa ibaba…Ang buong kwento!⬇️ Ihagis ang mga aso. Sasaluhin nila.

Isang napakabigat na desisyon. Isang sandaling kailangan ng buong tiwala sa mga estrangherong nasa ibaba.

Una niyang hinagis ang lalaking aso. Nakapigil-hininga ang lahat. Ngunit sinalo ito. Ligtas. Sunod niyang inihagis ang babaeng aso. Muling napasinghap ang mga tao. Muli, naging ligtas.

Nang makita niyang nasa ibaba na ang dalawa, saka lamang siya huminga nang kaunti. Doon pa lang niya napagdesisyunang iligtas na ang sarili.

Ngunit hindi pa tapos ang panganib.

Habang sinusubukan niyang bumaba sa gilid ng gusali, kumapit siya sa railing. Sa isang iglap, muntik na siyang mawalan ng hawak. Isang maling galaw, at tiyak na trahedya ang kahahantungan. Sa ibaba, hindi mapigilan ng mga tao ang mapatili. Sa gitna ng usok at apoy, dumating ang mga bombero dala ang mahahabang hagdan.

Sa isang huling lakas ng loob, inabot niya ang hagdan. Isang paa, isang kamay, sapat na para makaligtas. Sa tulong ng mga rumespondeng fire officer, ligtas siyang nakababa.

Pagdating sa ibaba, doon na bumigay ang kanyang katawan. Nanginginig, nahihilo, at halatang traumatized. Dinala siya sa ospital para imonitor. Bukod sa injury sa paa at matinding hilo, ligtas siya. Buhay.

At higit sa lahat, buhay ang kanyang dalawang aso.

Ang babae sa video ay si Imy. Nakatira siya sa third floor ng gusali. Dahil OFW ang kanyang asawa, ang tanging kasama niya sa araw-araw ay ang dalawa niyang alagang aso. Ang una, si Mia, tatlong taong gulang, ang itinuturing nilang first baby. Ang pangalawa, si Kayen, dalawang taong gulang, mas clingy at mas malapit sa kanya.

Para kay Imy, hindi lang aso sina Mia at Kayen. Para silang mga batang nakikinig, nakakaunawa, at nagbibigay ng tahimik na kasama sa kanyang pag-iisa. Kaya noong umagang iyon, habang nag-aalmusal siya, hindi niya agad namalayan ang panganib. Ang sigaw ng mga tao sa ibaba ay natabunan ng ingay at ng makapal na usok.

Nang mapansin niya ang sunog, mabilis na kumalat ang usok mula kusina papuntang balcony. Nangangati ang kanyang mga mata. Hirap siyang huminga. Takot na takot siya. Ngunit sa kabila ng lahat, malinaw ang isang bagay sa kanyang isip. Hindi niya kayang iwan ang kanyang mga alaga.

Ayon kay Imy, ang tanging nagbigay sa kanya ng lakas ng loob para ihagis ang mga aso ay ang katiyakang sasaluhin sila. At nang makita niyang ligtas na ang dalawa, saka lamang niya hinarap ang sarili niyang kaligtasan.

Matapos ang insidente, pareho niyang naranasan ang matinding sakit ng ulo, pagkahilo, at pagsusuka. Ilang oras siyang minonitor sa ospital. Ayon sa kanya, okay na siya ngayon, ngunit ang trauma ay nananatili. Ang amoy ng usok, ang alaala ng apoy, at ang takot na baka hindi na niya muling makita ang kanyang mga alaga.

Dalawang araw matapos ang sunog, handa na siyang magsalita. Ikinuwento niya ang kanilang pinagdaanan, hindi bilang bayani, kundi bilang isang fur mom na ginawa lamang ang sa tingin niya ay tama.

Nang ipa-check up ang kanyang mga aso, isang magandang balita ang kanilang natanggap. Wala ni isang sugat. Walang paso. Malusog at maayos ang kalagayan ng dalawa. Isang maliit na himala sa gitna ng trahedya.

Hindi rin niya inaasahan ang suporta na kanyang matatanggap. Maraming tao ang humanga sa kanyang tapang at presensya ng isip. May mga nagpaabot ng tulong para sa kanya at sa kanyang fur babies. Para sa marami, isa siyang inspirasyon. Patunay na ang pagmamahal ay kayang lampasan ang takot.

Para kay Imy, ang nangyari ay parang pangalawang buhay. Isang pagkakataong muling ipinaalala sa kanya ang kahalagahan ng pananampalataya at pasasalamat. Ayon sa kanya, kung may sarili kang anak, natural lang na unahin mo ang kanilang kaligtasan. At ganoon din ang turing niya sa kanyang mga alaga.

Ang kwento ni Imy ay hindi lamang kwento ng sunog. Isa itong kwento ng responsibilidad, sakripisyo, at pagmamahal na walang hinihintay na kapalit. Sa oras ng panganib, hindi siya nag-atubili. Hindi siya nag-panic. Pinili niyang maging matatag para sa mga hindi kayang magsalita, humingi ng tulong, o iligtas ang kanilang sarili.

Sa huli, ang insidenteng ito ay paalala sa lahat. Sa oras ng sakuna, mahalaga ang presensya ng isip. Ang pagkakaroon ng emergency plan, hindi lang para sa sarili, kundi pati sa mga alagang hayop. At higit sa lahat, ang pag-alala na sa gitna ng apoy, may mga pusong handang magsakripisyo.

Dahil minsan, sa gitna ng usok at apoy, doon mas malinaw na makikita kung gaano kalalim ang pagmamahal ng isang puso.