“Sa likod ng mga ngiting hinahangaan ng marami, may isang lihim na dahan-dahang pumatay sa isang tahanan.”

Magandang araw sa inyong lahat. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa krimen, kundi tungkol sa isang pusong paulit-ulit na nasugatan, isang isiping punô ng takot, at isang babaeng pilit hinawakan ang imahe ng pagiging perpekto habang unti-unting gumuho ang kanyang mundo.

Sa Indonesia, ang pagiging guro ay itinuturing na marangal na propesyon. Iginagalang, pinapakinggan, at hinahangaan. Isa si Vinita Dewi Susanti, mas kilala bilang Nita, sa mga gurong tinitingala. Bata pa lamang ay kilala na siya bilang masipag, matalino, at may malasakit sa kanyang mga estudyante. Sa silid-aralan, siya ang ilaw na gumagabay sa marami. Ngunit sa loob ng kanyang sariling tahanan, unti-unti siyang nilalamon ng dilim…Ang buong kwento!⬇️

Ipinanganak si Nita noong 1986 sa Mojokerto, Java. Pangalawa siya sa tatlong magkakapatid at lumaki sa pamilyang halos lahat ay guro. Ngunit ang pundasyon ng kanilang tahanan ay maagang nabasag. Nang bata pa siya, nasaksihan niya kung paano iniwan ng kanyang ama ang kanilang ina para sa ibang babae. Nakita niya ang paghihinagpis ng kanyang ina, ang gabi-gabing pag-iyak, at ang katahimikang puno ng sugat. Ang alaala ng pagtataksil ay naging aninong hindi nawala sa kanyang isipan.

Doon isinumpa ni Nita sa sarili na hinding-hindi niya hahayaang mangyari iyon sa kanya. Kung magmamahal man siya, gagawin niya ang lahat para hindi masira ang kanyang pamilya. Kaya ibinuhos niya ang buong lakas sa pag-aaral. Palaging nasa itaas ng klase, palaging may medalya, palaging may papuri. Para kay Nita, ang tagumpay ay pananggalang laban sa kahihiyan at sakit.

Nang mag-kolehiyo, pinili niya ang kursong Education. Pangarap niyang maging guro tulad ng kanyang ina, ngunit mas mahusay, mas matatag. Matapos makapagtapos, hindi siya tumigil. Nag-aral pa siya ng Master of Information Systems at kalaunan ay naging lecturer sa Department of Criminology ng University of Indonesia. Sa mata ng marami, siya ang perpektong ehemplo ng katalinuhan at disiplina.

Ngunit habang pataas ang kanyang karera, kabaligtaran naman ang kanyang puso. Tahimik, lihim, at puno ng takot. Doon pumasok si Ramat Gunanto, isang truck driver na malayo sa mundo ni Nita. Taong 2018 nang magtagpo ang kanilang landas sa gitna ng ulan. Walang masakyan si Nita pauwi at huminto ang truck ni Ramat sa kanyang harapan. Isang simpleng alok ng tulong, isang biyahe pauwi, at isang palitang numero ang naging simula ng lahat.

Hindi engrande si Ramat. Walang mamahaling regalo, walang pangakong marangya. Ngunit may malasakit siya, may oras, may lambing. Sa bawat biro at simpleng kamustahan, unti-unting nahulog ang loob ni Nita. Ngunit itinago niya ang relasyon. Natatakot siyang husgahan, matakot siyang mawalan ng respeto bilang guro. Kaya kahit mahal niya si Ramat, itinago niya ito sa likod ng kanyang propesyon.

Isang taon ang lumipas at lihim silang ikinasal. Walang post, walang selebrasyon. Tahimik ngunit puno ng pag-asa. Sa simula, masaya sila. Simple ang buhay ngunit sapat. Pinilit ni Ramat na siya ang gumastos kahit mas maliit ang kita niya. Doon lalong minahal ni Nita ang kanyang asawa.

Ngunit hindi nagtagal, lumabas ang lihim. Kumalat ang balita na ang asawa ng hinahangaang guro ay isang truck driver. Maraming bulong, maraming tanong. Ngunit nanindigan si Nita. Pinili niya ang pagmamahal kaysa opinyon ng iba.

Sinubukan nilang magkaanak. Ngunit nalaman nilang hindi kaya ni Nita. Humingi siya ng tawad, luhaan, puno ng hiya at takot. Nasaktan si Ramat, ngunit sinabi niyang sapat na sa kanya ang pagmamahal ni Nita. Muling bumalik ang saya, o iyon ang akala niya.

Pagkalipas ng apat na taon, nagbago ang lahat. Naging malamig si Ramat. Madalas gabi nang umuwi. Hindi na siya sweet. Sa bawat kilos ng kanyang asawa, bumabalik sa isip ni Nita ang alaala ng kanyang ama. Ang takot na maging katulad ng kanyang ina ay unti-unting sumakal sa kanya.

Isang gabi, binuksan niya ang cellphone ni Ramat. Doon niya nabasa ang mga mensahe ng ibang babae. Parang gumuho ang mundo niya. Kinompronta niya si Ramat at humingi ito ng tawad. Pinatawad niya, umaasang iyon na ang huli.

Ngunit hindi. Muli siyang niloko. Nakita niya mismo si Ramat na may kayakap na ibang babae. Muling humingi ng tawad ang lalaki, muling naniwala si Nita. Sinisi niya ang sarili. Akala niya kulang siya bilang asawa.

Hanggang dumating ang Hunyo 7, 2024. Sa ikatlong pagkakataon, nahuli niya si Ramat na may kasamang ibang babae sa truck. At sa pagkakataong ito, sinabi ni Ramat ang pinakamasakit na katotohanan. Hindi na siya masaya. Gusto na niyang makipaghiwalay. Buntis ang kanyang kalaguyo.

Parang may pumutok sa loob ni Nita. Ang lahat ng takot, galit, at sakit na kinimkim niya mula pagkabata ay sabay-sabay na sumabog. Hindi niya matanggap na iiwan siya. Hindi niya kayang maging tulad ng kanyang ina. Sa gabing iyon, may nabuo siyang pasyang hindi na niya mababawi.

Kinabukasan, Hunyo 8, 2024, umuwi si Ramat at agad nakatulog. Tahimik na bumangon si Nita. Kinuha niya ang kutsilyong itinago sa ilalim ng kama. Sa bawat saksak, inilabas niya ang lahat ng hinanakit. Hindi niya narinig ang sarili. Hindi niya naramdaman ang oras.

Pagkatapos, lumabas siya ng bahay na duguan. Nakita siya ng mga kapitbahay at agad tumawag ng pulis. Si Ramat ay isinugod sa ospital ngunit binawian ng buhay. Si Nita ay inaresto, ngunit hindi makausap ng maayos. Na-diagnose siya ng traumatic mutism, bunga ng matinding trauma.

Nag-trending ang kaso. May kumampi, may humusga. May naawa, may nagduda. Pagkalipas ng anim na buwan, umamin si Nita. Sinabi niyang nagdilim ang kanyang paningin. Napuno siya.

Ngayon, siya ay nasa isang mental facility, naghihintay ng hustisya. Isang guro na minsang hinangaan, ngayo’y simbolo ng kung paano kayang wasakin ng pagtataksil ang isang tao.

Sa huli, ang kwento ni Nita ay paalala. Na kahit gaano ka katatag sa panlabas, may hangganan ang puso. At kapag ang sugat ay hindi gumaling, maaari itong maging sandata laban sa sarili at sa iba.